Het openbaar vervoer

Door Cathz gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het grappige van reizen naar en van het werk met het openbaar vervoer is dat je bijna dagelijks dezelfde mensen tegen komt die ook naar werk of school gaan. Vreemd is dan eigenlijk wel dat je deze mensen verder niet groet of zelfs geen blik van herkenning uitwisselt. Dat zal wel vooral iets stads zijn, ik doe dat zelf ook niet. Ik reis door de week dagelijks met de HTM, zie elke dag dezelfde mensen maar ook ik loop de halte niet op “hallo, hallo.” Zelfs niet als je dezelfde mensen per toeval in het weekend in de supermarkt tegenkomt. Je kijkt elkaar wel aan maar verder niets. Maar grappig is het wel, veel van deze mensen hebben zo allemaal hun eigen dingetjes. Ik waarschijnlijk ook maar daar ben ik me niet van bewust.

De eerste grappige persoon die ik tegenkom is een dame van middelbare leeftijd. Meestal komt zij aansjokken als ik al op de halte sta. Loopt naar het bankje in het abrihuisje als daar niemand zit en ploft daar letterlijk nee. Ze rommelt in haar tas, haalt er een pakje peuken uit en steekt er een op. Nu ben ik zelf ook roker geweest maar een ding dat ik nooit deed was roken in het abrihuisje. Meestal ging ik dan buiten het huisje staan of rookte gewoon maar niet. Deze dame heeft er maling aan en hoewel ze er al meerdere malen op gewezen is dat dit niet erg netjes is blijft zij het gewoon doen. Het is vooral grappig als zij de discussie aangaat met en van de klagers want blijkbaar heeft ze niet door dat ze zichzelf in een hokje aan het duwen is met daarop de sticker a-sociaal en dan in beide betekenissen van het woord. Ze begint te kijven als een viswijf en maakt zichzelf volkomen belachelijk. Ik kan dit alleen maar grappig vinden en bemoei me er absoluut niet mee. Vraag me elke dag af of ik weer zo’n stukje entertainment krijg.

Dan is er nog een vrouwtje dat opvalt door haar uiterlijk. Ze is denk ik een jaar of 45, erg klein en heeft haar haar met een speldje vast gezet maar zonder te kijken lijkt wel. Het zit alle kanten op maar het misstaat niet. Verder is zij niet heel opvallend maar het rare is dat ik haar 6, 7 jaar geleden ook altijd tegen kwam en zij in dezelfde trein stapte als ik. Toen reisde ik nog dagelijks naar Amsterdam waar ik werkte maar dat was op een heel ander tijdstip. Het lijkt dus wel of ook zij van baan is veranderd. Nog steeds dezelfde tram moet hebben als ik en ook rond dezelfde tijd. Typisch.

Dan hebben we Bananenboy. Bananenboy is een jongeman, keurig in het pak. Ik neem aan dat hij naar kantoor gaat. Hij is een echte yup. Duur kostuum, dure schoenen, zijn haar nonchalant halflang en dan in elke hand een banaan. Geen tasje, geen aktekoffertje, niets. Alleen die twee bananen. Supergrappig. Tot slot heeft hij dan nog muziek in zijn oren waar, als ik het goed kan horen keiharde metal uitkomt. Maar dat laatste is een gok. Zijn muziek staat niet zo hard dat ik het met zekerheid kan zeggen. Bananenboy, haha.

Ook een grappig, opvallend feitje van het openbaar vervoer is dat 90 procent met een mobiele telefoon bezig is. Inclusief ikzelf. Gisteren stond ik in Randstadrail 3. Tegenover mij stonden zes mensen op een rij bezig met de mobiel en naast mij twee. Dit keer deed ik er niet aan mee maar bekeek het tafereeltje geamuseerd. Een van de jongens tegenover mij was alleen muziek aan het luisteren en af en toe bekeek hij zijn scherm. Misschien ontving hij een Whats-appje of skipte hij naar het volgend nummer. Een andere jongen was een spelletje aan het doen zo leek het. Een dame was duidelijk aan het sms-en of Whats-appen. Niet dat ik dit kon zien maar het bleek uit haar hele lichaamshouding en gezichtsuitdrukking. Naast mij stond een meneer die duidelijk wat ouder was maar toch in het bezit was van een smart telefoon. Om te beginnen was hij aan het schaken en daarna Wordfeud. Waarschijnlijk moest hij wachten op de volgende zet van zijn tegenspeler. Grappig feit dat zo langzamerhand iedereen wel een mobiel heeft, jong en oud. Ook mensen van wie je het niet verwacht, wat oudere mensen of juist hele jonge. Ooit riep ik ook “ik hoef niet zo’n ding” maar als ik mijn mobiel nu vergeet, wat eigenlijk nooit is gebeurd op een keer na, voel ik me naakt. Als mijn kinderen niet opnemen of hun telefoon staat uit erger ik me rot terwijl vroeger mijn moeder geen idee had waar ik uithing.

Maar ik dwaal af, het ging over het openbaar vervoer. Hier in Den Haag zijn de voertuigen van de Randstadrail het modernst. Ze zien er een beetje futuristisch uit, hoewel dat er nu wel weer af is, en je mag verwachten dat dit een ideaal vervoermiddel is. Niets in minder waar. Het lijken wel treinen. Als er een vlok sneeuw valt rijden ze niet meer. Drie keer in de week is er een storing of vertraging. De oude lelijke Haagse trams doen het altijd gewoon. Weer of geen weer. Behalve dan die keer dat er sneeuw tot kniehoogte lag, tja…Natuurlijk zijn de storingen en dergelijke altijd als je van werk naar huis gaat, nooit andersom. Nou ja..bijna nooit, en mij overkwam het meestal in het gebied waar ook niets anders komt dus je kunt niets anders doen dan wachten tot de boel weer gaat rijden. Daar waar ik toen werkte was lopen geen optie. Gelukkig werk ik nu “dichterbij huis” en meestal als alles weer eens vast gelopen is het redelijk in de buurt zodat ik met een half uur lopen thuis ben. Ook kan ik gewoon de oude lelijke trams nemen, dat doe ik dan ook maar gewoon.

Natuurlijk zijn er ook positieve dingen te zeggen over de Randstadrail. Zo zijn ze prima toegankelijk, ook voor kinderwagens en rolstoelen. Als ze rijden, rijden ze op tijd en ze rijden over het algemeen zonder horten en stoten zodat je niet totaal door elkaar geschud en kotsmisselijk de tram weer uitstapt.

Tot slot nog een paar leuke anekdotes die ik mee heb gemaakt in de tram of bus ook al zijn ze voor de persoon in kwestie helemaal niet leuk. Ooit zat ik als klein meisje met mijn vader in de bus. Als ik me goed herinner waren we op weg naar huis van de werf waar ik af en toe in de weekenden mijn vader “hielp” met het klussen aan de boot. Achter in de bus zat een man met een bos bloemen. Op een gegeven moment bij een van de haltes bedacht de man zich te laat dat hij uit had moeten stappen en rende richting de uitgang. Bos bloemen naar voren stekend maar helaas, de deuren waren al bezig met zich te sluiten waardoor de bos “tjak” tussen de deuren beklemd zat. De man stond beteuterd te kijken en riep nog “mogen de deuren nog even open” waarop de chauffeur de deuren opende. Alsof er niets aan de hand was stapte de man uit met een totaal om geknakte bos bloemen. Toen ik rechts naar mijn vader keek zat hij met tranen over zijn wangen van het lachen. Ik zal dit nooit vergeten, toch is het al een jaar of vijfenveertig geleden denk ik.

Over bloemen gesproken. Een andere keer dat ik met mijn vader in de bus zat, zat daar een vrouw met een bos chrysanten. Ik noem ze altijd spinnekoppen maar heb net gegoogeled om te zien hoe ze echt heten. Chrysanten dus. Nu rijden bussen helaas wel met horten en stoten en bij elke abrupte beweging vielen er meer “blaadjes” van de bos zodat er uiteindelijk een bosje stelen over bleef. Ook dit vond mijn vader hylarisch. Hij heeft het er nu  nog wel nog wel eens over.  

16/10/2019 08:43

Reacties (2) 

17/10/2019 12:35
Mooie foto, wat het openbaar vervoer aangaat , het zijn inderdaad altijd dezelfde mensen die je tegenkomt.
16/10/2019 11:07
Jazeker - overal waar veel mensen bij elkaar zijn valt er wel iets te lachen: je moet er alleen de humor van in kunnen zien.
Ik heb al wel 20 jaar geen openbaar vervoermiddel meer van de binnenkant gezien. Sinds ze rookvrij zijn, namelijk. Dat vind ik nu aso...
;-P
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert