Het Schap

Door Willemijntje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Paul werkt bij ‘Het Schap’ in het groen, doet ie al jaren en het bevalt hem uit de kunst. Lekker buiten bezig zijn; knippen, snoeien, maaien, harken…je weet wel…de boel schier houden!

 ‘Het Schap’ is het werkvoorzieningschap, Paul werkt er bij de afdeling groenvoorziening en zijn werkterrein is ons dorpje, waar hij op werkdagen tussen 08.00 en 13.00 uur altijd ergens bezig is om de boel netjes te houden. Hij is dus - zeg maar - onze dorpstuinman.

Een aantal keer per jaar krijgt hij voor het ‘zware’ maaiwerk (de schuine wallenkanten) hulp, want met die grote bosmaaiers mag hij niet werken en ook voor het snoeien van de Leilinden komt er een speciale hulpploeg, want hij heeft ook geen certificaat om te mogen werken met een hoogwerker en motorzaag. Zijn maten die dat komen doen rijden ook in een autootje met aanhanger van ‘Het Schap’ om het materiaal te vervoeren, want zij hebben een rijbewijs.

Ik mag Paul en spreek hem regelmatig. De eerste contacten – inmiddels al wat jaartjes geleden - verliepen wat moeizaam, maar toen hij doorkreeg dat ‘die juffer uit Holland’ prima het Groningse dialect kon volgen en hij zich niet opgelaten hoefden te voelen als hij zijn eigen taal sprak werd de omgang gemakkelijker en had hij steeds meer te vertellen.

In het naastgelegen dorp (zijn woonplaats) verzorgt hij al ruim 15 jaar (ook vanuit ‘Het Schap’) de dieren in het hertenkampje. Doet ie met hart en ziel. Twee keer per dag, zeven dagen in de week gaat hij daar op zijn fiets heen om de dieren te voeren en het binnenverblijf schoon te maken. Vakantie? Doet hij niet aan!

Laatst had hij een klacht; een jong hertje lag verwaarloost tussen de brandnetels. Mensen hadden dierenbescherming, politie en ook nog ‘Het Schap’ gebeld. Hij moest met spoed komen, want was de enige die sleutels van het toegangshek had en iedereen stond voor het hek te wachten.

En toen?

‘Dom volk, jonge hertjes doen dat, die zoeken beschutting in een struik, bos brandnetels of anders wat, die gaan niet in een open vlak liggen…dan zijn ze prooi. Heb iedereen bij het hek laten staan en ben naar het babyhertje toegelopen, het sprong verschrikt op en renden naar zijn moeder. Dom volk!’

‘Ken jij het huis voor de taal?’ vraagt hij me een paar weken later.

Ja, dat ken ik, heb ik over gelezen in de plaatselijke krant; vrijwilligers, die mensen helpen om onze taal te leren lezen en schrijven. ‘Ga je ook nog als vrijwilliger aan de slag?’

Hij schuift wat met zijn voeten en kijkt me niet aan als hij zegt ‘Ik heb me opgegeven, gelijk al bij het begin, ik wil ook graag kunnen lezen, want dat kan ik niet!’

Een man van ruim vijftig jaar, die niet kan lezen en schrijven, hoe is het mogelijk en hoe houd je je staande in deze maatschappij, poststukken, kranten, een bijsluiter voor eventueel voorgeschreven medicijnen, daar kan hij niets mee, films op tv met ondertiteling idem dito. Zoiets valt toch op, zeker bij een werkgever, waarom stimuleert zo’n werkvoorzieningschap zo iemand niet om een cursus te volgen?

Ik houd mijn gedachten voor me. ‘Dapper van je! En, gaat het goed?’

Heel goed (hij glimt van trots) de kinderboekjes kan hij inmiddels met gemak aan. De krant of een écht boek is nog wel best moeilijk, maar als hij net als de ‘juf’ streepjes tussen lange woorden zet om ze op te delen in kleine woorden komt hij er wel uit. De ondertitels op tv lukt nog niet goed, gaat te snel en daar kan ik ook geen streepjes zetten, lacht hij.

12/10/2019 19:45

Reacties (10) 

1
14/10/2019 13:52
Wat een mooi verhaal. Ik heb meteen sympathie voor Paul.
Wat fijn dat hij zijn passie, één met de natuur kan uitoefenen. En dikke pluim voor de moed om taallessen te volgen.
In onze straat woont een ouder vrouwtje die niet kan lezen of schrijven. Ze krijgt gelukkig hulp van een nichtje én ..van de buren. Vorige week kwam ze aanbellen : 'of Rik wou meegaan om de meterstanden van de elektriciteit te noteren en door te sturen.'
Ze is zoooo lief
1
14/10/2019 21:23
Er zijn meer mensen dan we denken, die niet kunnen lezen en schrijven. Fijn, dat dat vrouwtje hulp heeft.
1
13/10/2019 11:51
Mooi, dat hij nu toch nog de kans krijgt het te leren. Maar ik ben met je eens, waarom heeft niemand uit de werkvoorziening dit eerder opgemerkt? Hij moet heel knap in het verbergen ervan zijn geweest.
1
13/10/2019 09:26
Volledig eens met Zevenblad. Die man kan je niet zomaar overal neerzetten - voor de natuur heeft hij passie en dat doet hij goed. Chapeau voor de man dat hij op zijn leeftijd toch nog wil leren. Lijkt me een heel interessante man!
1
12/10/2019 21:45
mooi verhaal
13/10/2019 00:46
Dank je.
3
12/10/2019 21:23
Kennelijk heeft Paul méér feeling voor de natuur dan voor het geschreven woord: als je deze mensen op de juiste plek inzet zijn ze gelukkig en de maatschappij heeft er profijt van.
Probeer je er een boekhouder van te maken wordt hij doodongelukkig en zijn omgeving ook.
Maar vind eerst eens de ideale plek: wat dat betreft mogen de werkvoorzieningschappen best wat creatiever zijn. En is die een keer gevonden moet je het er gewoon bij laten. Opjagen heeft weinig zin, dat geeft alleen maar frustraties als het niet wil vlotten.
1
13/10/2019 00:44
Paul is inderdaad een wijs natuurmens, vraag het 'm en hij weet het. Hij is/was analfabeet, maar is zeker niet op zijn achterhoofd gevallen en kan goed meepraten over de wereldproblematiek.
Iets anders dan werken in de groenvoorziening...niks voor Paul, ook niet nu hij kan lezen
1
12/10/2019 20:18
Mensen als Paul zijn feitelijk onmisbaar voor een samenleving. Als je gewoon bedenkt hoe hij zich inzet voor de samenleving dat is echt prachtig en daar kunnen heel wat mensen een voorbeeld aan nemen.
Hij is analfabeet ... ja het bestaat nog steeds en er zullen er meer zijn dan men denkt.
Bedrijven en instellingen zouden zulke mensen ook moeten helpen, maar ik denk dat er heel wat analfabeten zijn die (neem aan uit schaamte) zich bekwaamd hebben om niets te laten blijken .... en er mogelijk een paar verwanten of vrienden op na houden waar ze bij terecht kennen als ze bijvoorbeeld ...
2
13/10/2019 00:13
Het is een schat van een man en tjonge wat weet hij veel, nooit het vermoeden gehad dat hij analfabeet was, wat mij ook niet uitmaakt, want hij wordt er niets minder van.

Ze zijn vast handig om het te verbergen, maar toch zo'n begeleider bij de werkvoorziening, dat die niets merkt...misschien is het teveel moeite of niet hun afdeling of weten ze ook gewoon niet hoe of wat.

Hoe het zij, Paul leert lezen en er gaat een wereld voor hem open.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert