Knokkers morning sun.

Door Knokker gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Knokkers morning sun. 
 

Toen ik jaren geleden begon met schrijven wat mijn pseudoniemnaam Moni1973. Zo ging dat toen op die schrijfsites, toen was het xead. Een platvorm voor schrijvers.      Ik leerde daar veel leuke mensen kennen die net als mij veel van schrijven hielden en van elkaars verhalen lezen. Dat was een fijne club met mensen. Ik werd daar gehoord en ik vond daar de erkenning waar ik zo naar hunkerde. Zij werden mijn eerste virtuele vrienden. Ik durfde steeds meer te schrijven wat ik zelf wou. Soms waren de reacties hard, gemeen en daar was ik nog niet tegen opgewassen. Lucifall een ontzettende lieve schat zei dat ik er mee moest leren omgaan, een olifantenhuid nodig had. Woorden die mij in alles hebben geholpen, zelfs hedendaags nog. Ze moest eens weten. 
 

Al snel wou ik een andere pseudoniemnaam hebben waar ik mijzelf in kon vinden, en wat echt stond voor wie ik ben. Ik had toen een goed contact met een kennis van mijn moeder. Iemand die mij zag voor wie ik altijd al was. Ze is er nog steeds voor mij. Hoe bijzonder is dat. Ze heeft mij een mooi boek gegeven die ze zelf geschreven heeft. Ik had ooit een mooi gesprek met haar over hoe mijn moeder over mij sprak. Haar mond viel open van verbazing omdat ze haar oren niet geloofde. En in dat gesprek zei ze dat ik een knokker was. Ik wist toen dat ik knokkertje was. En zo is Knokkertje ontstaan. Daar ben ik haar tot op de dag van vandaag nog dankbaar voor. 
 

Edward Hopper, Morning sun. Dat was mijn eerste schrijfopdracht. Ook van een mede schrijfster. Dat schilderij is voor mij zo belangrijk. Want ik zie mijzelf in dit schilderij. Regelmatig als ik geen idee had waar ik over schrijven kon/mocht hoefde ik mijzelf alleen maar te verplaatsen in dat schilderij. Daarom hoop ik het ook ooit aan mijn muur hangt. Edward Hopper is mijn muze. En met een knokker te zijn geworden en te zijn hoop ik mensen te bereiken met mijn verhalen. Ieder mens is bijzonder op zijn/haar manier. 

Ik heb mijzelf gevonden in knokkertje. Mijn grootste critici was mijn beste vriendin, die ik afgelopen jaar ben verloren. Mijn grootste verdriet, mijn grootste liefde. Nee! We waren geen pot. Zonder haar schrijf ik alles op goed geluk. Misschien weet ik nu zelf wel wat ik wel of juist niet moet schrijven. Ze zou trots op mij als ze mij kan zien. Ze zou mij wellicht wel eens hebben aangesproken. Maar ze zou mij vooral mijzelf laten zijn. En ik ben meer mijzelf als ooit tevoren. Dat is alles wat ze zou willen voor mij. Zij was mij, en ik ben nu ons. En ook al zijn wij geen wij meer, maar ik ben nog altijd ons. For the rest of my life.. 

 

Liefs knokkertje. 
 

 

06/10/2019 02:37

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert