1555 Dierendag en dierenwinkel

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie


Behalve dat Tommy een injectie moet krijgen is hij ook nog eens te dik. Soms is dat gewoon zo. ‘Hoeveel weegt hij eigenlijk,’ vraagt de dierenarts, terwijl hij Tommy weegt in z’n handen als pakketpost binnenland. ‘Zesenhalf,’ zeggen wij, wegkijkend en schaamtevol, maar zonder het woord kilo om het niet nog erger te maken. Er kan geen misverstand over bestaan.

De dokter weegt en peinst, maar hij weet het al: ‘Dat is tweeënhalf te veel.’ Hij zegt het rustig, maar het slaat in als een bom. Wij dachten dat het maar twee kilo was. Het wordt steeds erger. Besmuikt kijken we hem aan voor een oplossing of dan tenminste enige troost. ‘Het is heel moeilijk om buitenkatten op gewicht te houden. Als je ze te weinig geeft gaan ze het wel ergens anders halen. Heeft-ie nog ergens een adresje?’

We kijken elkaar aan. Een adresje? We kunnen niet geloven dat onze lieve Tommy het ook maar in z’n hoofd zou halen om ergens anders te gaan eten, maar tegelijkertijd weten we dat hij met gemak muizen en libellen vangt en van tijd tot tijd ook nog wel een kauwtje uit de lucht slaat. Ik heb laatst nog een dodelijk slachtoffer naar de lokale preparateur gebracht.

‘Hij moet eigenlijk wat meer bewegen. Hebben jullie wel speeltjes?’ We knikken. ‘Er zijn ook balletjes, waar je brokjes in kan doen, en een soort etagères, zodat ze wat moeten doen om hun eten te bemachtigen.’ Zelden was een bezoekje aan de dierenarts zo leerzaam. We beamen alles en bedrukt, maar vol goede voornemens gaan we naar huis. 

Op dierendag gaan Piep en ik naar Beestje aan het Noordeinde. Ze hebben precies wat de dokter heeft gezegd. Balletjes om uit te eten, weliswaar met worteltjes erop omdat deze voor konijnen bestemd zijn en die voor katten (met muizen erop) uitverkocht maar de dierenwinkelier verzekert ons dat ze precies hetzelfde zijn. Ze heeft ook een eettoren, maar die is zo lelijk dat ik eerst een foto opstuur en naar huis bel. Het mag. Het moet. We hebben geen keus. Voor Micky kopen we wat knabbeltjes.

Thuis installeren we alles en al snel komt Tommy binnen om te eten. Hij kijkt verwonderd naar de nieuwe installatie, miauwt één keer klaaglijk omdat z’n etensbak verdwenen is en slaat dan met z’n poot naar de brokjes op de bovenste verdieping, zodat er wat naar beneden valt. Precies zoals het moet gaan. Alsof we het hem hebben uitgelegd. Ook het balletje werkt. Hij snuffelt er al etend achteraan. Nog even en Tommy is net zo slank als Jopie. Wie had dat durven hopen?

Ate Vegter, 5 oktober 2019

www.atevegter.wordpress.com
www.1001gedichten.wordpress.com

 

05/10/2019 08:37

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert