De Rare Kwast. (Deel 12)

Door Taurus gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Wat er vooraf ging: https://tallsay.com/page/4295000937/de-rare-kwast-deel-11

Hij zuchtte diep, keek naar de twee elfjes die vlijtig de keuken aan het verkennen waren en bedacht zich dat het tijd was voor een gesprek! Hij pakte twee theekopje uit de kast zette die op de kop op de keukentafel en zei: “Nu genoeg gefladderd, kom eens even hier zitten en leg me eens uit hoe jullie hier terecht zijn gekomen!”

Verlegen kropen ze allebei op hun kopje en met hun voetjes over elkaar en hun vleugeltjes netjes opgevouwen en hun handjes in hun schoot giebelde ze zenuwachtig. Ze keken beide naar hun handjes toen de eerste zenuwachtig begon te spreken: “Mijn naam is Berre en dit is Noa we zijn elfje uit Het Schelpenbos maar dat had u vast al geraden!” Zenuwachtig gegiechel van beide verraden dat het hun niet helemaal lekker zat wat ze hadden gedaan! “ Hoe zijn jullie hier gekomen?” Vroeg hij terwijl hij zijn best deed zijn stem streng te laten klinken.

“We hadden u al gezien in het bos maar nog niet kennis kunnen maken en we wilden zo graag zien wie u was!” Zei Noa. Berre piepte: “Toen zagen we opeens de sluier en u aan de andere kant met u muis en we dachten hoe gevaarlijk kan dit nu zijn?” Noa vervolgde: “We keken elkaar aan, en wisten van elkaar wat we dachten! We doen het gewoon! En zonder nog iets te zeggen zijn we door de sluier naar u toe gevlogen!”

“Gevaarlijk! Weten jullie niet dat jullie hier echt wel gevaar lopen, de dieren hier zijn geen elfjes gewend en de katten zouden jullie kunnen oppeuzelen. Nog maar te zwijgen van de mensen die als ze jullie zien denk ik jullie willen vangen en opsluiten en tentoonstellen of willen onderzoeken! Jullie lopen hier echt groot gevaar!”

Om zijn woorden kracht bij te zetten sloeg hij welleswaar niet te hard maar toch hard genoeg op de tafel. De kopjes sprongen een stukje omhoog en de beide elfjes slaakte een gilletje van schrik, ontvouwden snel hun vleugels en bleven even boven de kopje zweven totdat die weer stil op tafel stonden en gingen er toen weer op zitten. Hun schuldige bedrukte gezichtjes zeiden genoeg, de boodschap was aangekomen!

Terwijl hij zo rond keek viel zijn oog op de vensterbank, pot verdikkeme zag hij dat nu goed, daar stond de muis met zijn neus tegen de raam en met grote ogen naar binnen te kijken. Zijn kleine handje had de rand van het kozijn vast en hij zal op zijn piepkleine teentjes moeten hebben gestaan om zich zo groot te kunnen maken!

Hij kon niet anders dan glimlachen maar trok zijn gezicht snel weer in een plooi en vervolgde tegen Noa en Berre: “En nu wat nu? Hoe denken jullie weer thuis te komen? En wat doen we tot die tijd?” Tot zijn schrik begon Noa zachtjes te snikken en zag hij hoe Berre bij haar op het kopje kroop en haar arm om haar heen sloeg!

Hij hoorde haar zeggen: “Ik weet het dit was geen goed idee, maar we gaan zo snel mogelijk weer terug!” Dit kon hij ook niet aanzien! “Laten we even duidelijk stellen, jullie doen precies wat ik jullie zeg en gaan nergens zonder mij heen, horen jullie dat goed dames?”

Berre en Noa giebelde weer zenuwachtig “We zijn toch geen dames, we zijn boselfjes uit het Schelpenbos!” “Zeg, wat zei ik nu net?” Ja hoor lonk het uit beide monden "We gaan goed luisteren en niets ondeugends doen hoor en we gaan zo snel mogelijk naar huis!” Noa voegde er nog snel aan toe: “Wie is die muis bij het raam?”

Daar had hij geen antwoord op, hij had het beestje geen naam gegeven en hij had hem nog nooit zo kort bij het huis gezien. Hij ging ervanuit dat hij de elfjes gezien had in de tuin en daarna hun gevolgd was, zijn neus drukte nog tegen het glas en zijn grote ogen stonden lief en nieuwsgierig. Goed dan dacht hij, hij liep naar het keukenraam en zette dat op een kier en zei: “Dag muis, kom maar naar binnen als je wilt! Dan kun je kennis maken met Berre en Noa!”

En warempel de muis klom over het kozijn naar binnen zo goed als zijn korte pootjes hem dragen konden en klom vervolgens via het gordijn omlaag op het aanrecht en bleef naar de elfjes op de keukentafel kijken. “Hij lijkt vriendelijk, toch dames? Maar blijf voorzichtig he!”

Hij had het nog niet gezegd of Berre vloog op van de tafel en kwam richting het aanrecht. Wat toen gebeurde vond hij prachtig zowel de muis als Berre maakte voor hem wat onduidelijke piep en kier geluidjes en toen Berre voor de muis landde maakte die een diep buiging naar Berre. Berre op haar beurt maakte een keuring buiging naar de muis en vervolgens begonnen ze druk met elkaar te praten leek het wel. Alleen hij verstond er niets van.

Inmiddels was ook Noa naar de muis gevlogen en het hele tafereel herhaalde zich nogmaals. Daar stond hij in de keuken met twee elfje en een muis op zijn aanrecht die het samen heel gezellig hadden leek het!

Hij plofte op zijn stoel en bekeek vol verwondering het tafereel van die drie op het aanrecht. In gedachte verzonken over hoe hij die twee weer in Schelpenbos kon krijgen zat hij daar. Zou hij ze gewoon meer door de sluier kunnen nemen? Of zouden ze zelf terug moeten gaan? Zouden die twee dat wel weten?

Noa’s hoge piep stemmetje haalde hem uit zijn overpeinzing: “Hij heet Bernaard en is heel vriendelijk, hij woont sinds een jaar in uw tuin en vind het er erg fijn! Hij vraagt aan u of hij mag blijven! En trouwens zijn vrouwtje Doortje ook natuurlijk. Ze willen graag een gezin stichten!”

Een muizenfamilie in zijn tuin, dat zou hij geweldig vinden. Hij antwoordde dan ook: “Zeg Bernaard maar dat hij welkom is in mijn tuin samen met Doortje. Het zou mij een eer zijn als hun gezin in mijn tuin komt wonen en dat meende hij ook!”

Het volgende deel: https://tallsay.com/page/4295000989/de-rare-kwast-deel-13

04/10/2019 08:56

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert