De Rare Kwast. (Deel 9)

Door Taurus gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Hier vind je het vorige deel: https://tallsay.com/page/4295000618/de-rare-kwast

Hij liet het allemaal even op zich inwerken, wat was er juist gebeurd? Hij had zonder Armada’s hulp de reis naar zijn droomwereld gemaakt. Die bleek niet te bestaan uit zijn dromen maar was echt. Hij had Elize de jonge dame die voor hem de kwasten had gehad en het schilderij waarop Armada het hert omhelsde had geschilderd ontmoet!  Ze had deze wereld verlaten en deze spullen en haar leven hier achter zich gelaten. Armada had beloofd dat hij de volgende keer meer tijd zou hebben en dat hij nog met Elize kon praten. Hij had ook zoveel vragen niet alleen voor Elize!

Maar goed nu stond de stamppot klaar in de ijskast en hij ging naar beneden en warmde die op en ging met een blanco schrift aan tafel zitten! En schreef:

Waar ligt deze andere wereld? Wie wonen er allemaal? Hoe komen jullie allemaal hier? Hoe werken de kwasten? Waarom juist ik? Hoe leven jullie hier samen? Hoe vaak kan ik hiernaar toe komen?

Hij stopte met schrijven nam een hap eten en zakte weg in zijn gedachten. Wat heb ik hier nog, niemand! Ik eet en drink schilder en slaap, neem mijn medicijnen ga naar de winkel en naar de dokter en af en toe eens naar de kringloopwinkel of naar de Snackbar. Meer bezoek dan de Huishoudelijke hulp krijg ik niet en buren groeten wel maar je heb geen band met ze!

Hij voegde een vraag toe aan zijn lijstje: Kan ik ook hier komen wonen, ik slijt mijn laatste levensjaren liever hier met jullie dan alleen daar achter! Hij zou het niet meteen vragen, hij zou eerst kijken hoe het er was en zo vaak mogelijk gaan en iedereen leren kennen!

In zijn overpeinzing kwam ook de gedachte hoe doe ik het, hoe ben ik van hier naar daar geraakt zonder Armada’s hulp. Hoe hij zich ook concentreerde en ontspande het lukte niet. Het lukt misschien alleen maar als ik schilder dacht hij even! Maar voor schilderen was het weer te laat en te donker het peertje op zijn atelier gaf amper licht! Morgen zou hij naar de grote bouwmarkt in de buurt van zijn dorp gaan en op zoek gaan naar goede

Voor nu kroop hij in bed moe maar met dat vredige gevoel dat alles goed zou komen. Trok de deken hoog tot belichting om te kunnen schilderen ook als het donker was!onder zijn kin kriebelde nog wat gedachten en vragen in zijn schrift om uiteindelijk het schrift, zijn pen en zijn rode ronde brilletje op zijn nachtkastje te leggen en snel in een rustige diepe slaap te vallen!

In de ochtend werd hij wakker, een beetje teleurgesteld dat hij niet gedroomd had toen hij zich de woorden van Armada herinnerde de sluier tussen hun twee werelden moest open zijn om erdoor te kunnen! Kijk dat was het, de deur was gewoon niet altijd open!

Zoals gepland nam hij de bus, een auto had hij al jaren niet meer! En ging naar de bouwmarkt. Daar nam hij meteen een medewerker bij de arm en vroeg om raad. Deze adviseerde hem een daglichtlamp. ”Misschien een staande die u naar behoefte kunt verplaatsen?” Uiteindelijk kocht hij er twee, een voor aan elke kant van zijn werkplek. Maar de dozen waren te groot en zwaar om met de bus mee te nemen. Dus ze zouden de volgende dag bezorgd worden!

Via de chinees waar hij zich een heerlijke bami met een loempia gunde ging hij met de bus ook weer terug, in de avond at hij nu maar een eenvoudige boterham want eigenlijk zat hij nog vol van de loempia!

Die avond bracht hij alle schilderijen mee naar beneden daar was net wat meer licht dan boven. In de grot was niets nieuws te zien, ze sprankelde nog steeds zo wonderbaarlijk in haar vele tinten blauw. Maar ze was jammer genoeg leeg! Het schilderij van het bos was ook leeg, althans het bos en het meer en de bergen verheven zich er prachtig op nog steeds met zoveel detail en pracht, dat hij even zuchten moest bij het aanzicht van zoveel schoonheid. En het kleine schilderijtje daar brandde nog steeds een vuurtje nu met wat beter licht zag hij schimmen om het vuur zitten, een hele grote en verschillende kleinere. Hij moest meteen aan de reus denken die zoveel indruk op hem had gemaakt door zijn enorme omvang en hoogte. Zachtjes meende hij te horen: “We wachten op je!”

Zijn adem stokte van wat hij hoorde maar vooral van wat hij zag.  Op Elizes schilderij stond Armada nog steeds met haar armen om het hert, maar hij zag ook Elze staan met een brede glimlach op haar gezicht en wat verder het bos in leek hij nog een glimp op te kunnen vangen van de jurk van Clara. Zijn hart sloeg bijna over van geluk. Kijk ze nu staan!

Zo bleef hij daar een tijdje zitten en in het schilderij dook steeds meer op. Het grote silhouet van de reus en achter een van de bosje leek de trol Jon ondeugend naar hem te zitten lachen en op de berg verscheen de donkere schaduw van een draak.

Weer een vraag, waar komen al die wezens vandaan waar men hier van zegt dat ze niet bestaan en fantasie zijn? Hij kon op dat moment geen antwoord verzinnen maar hij zou het vragen en hij zou zo graag meer willen weten! Opeens leek het allemaal veel te langzaam te gaan en hij mande zichzelf tot rust alles kort op de juiste tijd. Niet eerder en niet later!

Hij deed het grote licht uit, deed het lampje achter zijn tv aan. Zette zijn tv aan en met zijn warme pantoffels en een deken op zijn schoot dutte hij in. Die tv kon hem echt niet boeien vanavond!

Verder lezen kan hier: https://tallsay.com/page/4295000936/de-rare-kwast-deel-10

04/10/2019 08:26

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert