Kater Boncuk

Door Compassie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

e4bdd6547e5e676f127ba81a8d8e9f36_medium.

In mijn straat loopt kater Boncuk, kraaloogje genaamd in het Turks. Hij oogt sterk en heeft een gezonde wit-oranje gevlekte vacht. Iedereen kent hem wel, vooral omdat hij best brutaal is. Zo glipt hij zo je huis binnen voor wat eten en een rustige plek om wat te dutten. Een zwerfkat is hij niet. De drie kinderen van een paar huizen verder zorgen goed voor hem, dat is zijn huis. Toch is hij onrustig en lijkt hij altijd naar iets op zoek.

‘We hebben hem gekregen van iemand die op een flat woonde. Daar kon hij niet naar buiten,’ vertelt een van de buurjongens me terwijl hij zijn kater in zijn armen houdt. ‘Nu heeft hij hier gelukkig alle ruimte.’ Ik knik maar heb een ander voorgevoel. In de weken die volgen merk ik dat Boncuk nooit zijn staart opheft. Niet als ik hem aai, niet als ik hem toespreek. Hij lijkt nooit enthousiast. Eten, ja dat wil hij wel, maar ook dan is zijn lichaamshouding onverschillig. Daarna begint hij te miauwen en sprint het liefst via de voordeur weer de straat op. Ik laat hem dan maar gaan.

Wat is er aan de hand? Hoe maak ik hem weer gelukkig? Is de overgang van opsluiting naar volledige vrijheid misschien te snel gegaan? Is het beter hem wat meer in huis te laten? Meer met hem te spelen? Of juist ook rust te geven? Heeft iemand voor hem misschien de gouden tip?

 

03/10/2019 11:51

Reacties (1) 

04/10/2019 19:56
Misschien ooit een blessure gehad aan staart en/of rug. Gewoon eens aan de dierenarts vragen als hij voor z'n prikje moet.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert