Colombo eind jaren '70: de king cobra.

Door Zevenblad gepubliceerd in Reizen en vakantie

Ik had het Chris al beloofd: een verhaal van zo'n 40 jaar geleden uit Colombo, de hoofdstad van het mooie Sri Lanka. Het was één van een hele reeks ontmoetingen met slangen die ik in mijn leven gehad heb: adders hier op de Nederlandse heide, een copperhead in Amerika, een zwarte cobra in de onderaardse gangen van het eiland Sentosa (vlak onder Singapore) en een koningscobra in Sri Lanka – enkele kilometers van de metropool Colombo.

Zoals ik al in mijn reacties op de prachtige serie van ChrisRik verteld heb zijn wij in totaal 5 keer op het eiland (vroeger Ceylon, nu Sri Lanka) geweest: soms waren het maar stopovers van enkele dagen op weg naar Bangkok, en twee keer een week om het eiland eens wat beter te leren kennen. Onze bezoeken vielen in de periode 1976 tot 1982: toen hielden wij het voor gezien. Daarna begon de ellende met de Tamilopstanden en werd het risico om ergens gekidnapt en slechts tegen losgeld weer vrijgelaten te worden ons te groot.

Wij hadden in de eerste jaren altijd hetzelfde hotel: voor zover ik weet bestaat het niet meer. Dat was in Wellawatte, een buitenwijk ten Zuiden van Colombo. Weg van het lawaai van de stad, gelegen in een prachtige grote tuin. De eigenaar was lid van het Sri Lankaanse parlement en werd later afgevaardigd naar de VN – naar ik meen heeft hij toen het hotel opgegeven. Een heel aardige vent die ons ook enkele keren bij hem thuis uitnodigde en met wie wij hele gesprekken hadden over de toestand in de wereld en vooral natuurlijk die op het eiland. Goede achtergrondinformatie, midden in een periode van politieke onrust. Toen wij er voor het eerst kwamen was mevrouw Bandaranaike nog premier, in 1977 werd zij afgezet en opgevolgd door de veel liberalere, maar meer nationalistische J.R. Jayewardene. Toen begonnen ook de eerste strubbelingen met de Tamils, die een eigen staat op het eiland eisten.

Vanaf 1980 werd onze vaste stek het Mount Lavinia Hotel, nog iets verder naar het Zuiden, op een rots direct aan de westkust. Een oud coloniaal hotel waar ten tijde van WOII de Britse Generale staf zetelde: het hotel speelt een prominente rol in de film The Bridge On The River Kwai. Daar werden namelijk de plannen gemaakt om de brug te laten opblazen.

 

Maar terug naar Wellawatte – ik zou het immers over de King Cobra hebben.

Zoals ik al zei was het een klein hotel met ca. 30 kamers op slechts twee verdiepingen, in een rechthoek gebouwd, met een grote binnenplaats en rondom een prachtige tropische tuin. Aan de twee lange zijden waren de gastenverblijven, aan de voorkant (de straatkant) was de ingang van het hotel en de receptie, en aan de tegenoverliggende (achter)kant de personeelsverblijven en enkele douches en toiletten. Middenin lag een 20 m zwembad met daarom heen bomen, struiken en prachtige bloembedden. Er zat geen chlor in het zwemwater: elke ochtend als de zon opkwam moest een bediende met een schepnet emmers vol slierten uit het water vissen met de eieren van dikke tropische kikkers: die doken er in zodra de laatste gasten uit het bad vertrokken waren. Zwemmen in het donker werd dan ook afgeraden, die slierten waren zo taai dat je benen daarin verstrikt konden raken. Echt 'brullen' deden de kikkers niet: het was eerder een zacht klok-klok-klok waarbij je ongestoord in slaap viel. Voor ons was het een bewijs van een intact milieu in het water, zonder chemische troep. Puur natuur rondom: de eigenaar was weliswaar jurist (afgestudeerd in Oxford!), maar een milieufanaat avant la lettre, met een groot hart voor de inheemse fauna en flora.

Wij vonden het prachtig daar.

In een hoek van de binnenplaats hadden ze, onder enkele grote tropische bomen, een paviljoen met een dak van gevlochten palmbladeren, waar ook het ontbijt en desgewenst een lunch geserveerd werd. Heel gezellig, de gekko's zaten mee aan tafel en regelmatig kwamen bonte spreeuwen een stukje brood, ei of fruit jatten. Voor ons echt een plek om je thuis te voelen – veel beter dan die gestroomlijnde restaurants in de moderne grote internationale hotels met die gehate airconditioning. Maar die waren er toen nog niet eens, in elk geval niet buiten Colombo. Ik meen dat er toen alleen nog maar een Hilton en een Holiday Inn waren.

Het spreekt vanzelf dat wij ook 's avonds in het paviljoen rondhingen. Er was een kleine bar waar je alles kon krijgen wat je wilde, desnoods met bestelling vooraf als je een bepaald soort malt whisky of cognac wilde. Onze favoriet was een echte verse cocosnoot, het natuurlijke cocoswater opgevuld met een scheut inheemse coconut arrak. Heerlijk!

Als je geen zin had om tussendoor naar je eigen kamer te gaan en naar de tuin-wc wilde kreeg je ongevraagd escort service: uit de donkere bosjes verscheen dan onmiddellijk een jonge vent met een zaklantaarn en een dikke knuppel die voor je uitliep, de wc controleerde of alles in orde was en je na afloop weer terugbracht naar het paviljoen. Ik vond dat in het begin een beetje overdreven, maar ik had eigenlijk beter kunnen weten. Wij werden namelijk al vanaf het begin gewaarschuwd om in het donker niet op straat en over de trottoirs daar in de buurt te lopen omdat er nogal wat slangen zaten: die kwamen in het donker uit de aangrenzende tuinen en gingen op de tegels en op het asfalt liggen – omdat die de warmte langer vasthouden. De autochtonen gingen 's avonds nooit zonder zaklantaarn en een stok naar buiten. In de ochtend zag je dan ook vaak doodgereden slangen op de weg liggen, maar meestal niet langer dan ca. één meter.

En dan, op een ochtend, toen wij net klaar waren voor een eerste frisse duik in het inmiddels van kikkerdril gezuiverde en bijgevulde zwembad, werden wij onder aan de trap tegengehouden. Een bewaker vertelde ons dat ze bezig waren een cobra te vangen, die zich in het palmdak van ons paviljoen genesteld had. Daar hadden wij de avond daarvoor nog tot diep in de nacht gezeten, met wat Engelsen en Denen gekletst en hadden geen vermoeden dat wij kennelijk van een afstand van nog geen twee meter begluurd werden. Er ritselde altijd wel wat in dat dak daar: muizen en/of ratten die op de kruimels afkwamen, vogels, hagedissen en ander klein inheems gedierte waar niemand zich druk over maakte.

Maar wij konden beter teruggaan naar onze kamer en vanaf het raam kijken wat er gebeurde, zei de bewaker. Het raam keek direct uit op ons ontbijthoekje en wij konden van zo'n 12 m afstand het hele gebeuren volgen.

Het bleken twee Duitse zoölogen te zijn - professionele slangenvangers van de dierentuin van Colombo – die vrolijk naar ons zwaaiden terwijl ze met lange haken bezig waren iets uit het dak te trekken. Af en toe zagen wij een geelachtige lus verschijnen, en wij hadden ineens door dat het beslist geen kleintje was dat ze daar probeerden te vangen. Na ongeveer een kwartier hadden ze hem op de grond bij de rand van het zwembad. Terwijl één van hen de kop met een haak fixeerde haalde de ander een grote hondemand uit de auto. De slang kreeg een zak over de kop en werd in de mand gestopt.

Het beest was om en nabij de drie meter lang, een king cobra: de grootste van zijn soort. Ze namen hem mee naar de dierentuin.

Toen gingen wij ontbijten, en wij vroegen ons af of er misschien nog méér zaten. Maar king cobra's zijn solitair levende dieren. Iedereen leek er in elk geval gerust op te zijn. Ze vertelden dat deze grote jongens zelden agressief worden: je moet ze alleen niet op hun staart trappen. Deze kwam natuurlijk voor de muizen en ratten die daar in het dak bivakkeerden, niet voor ons. Maar de volgende avonden keken wij wel vaker naar het dak dan anders...

In de namiddag namen wij een taxi naar de dierentuin om onze cobra nog eens goed te bekijken. Het was me toch een joekel van een slang! Nu zat hij daar in een betonnen kuil met een muur er om heen: ergens had ik ook medelijden met het dier. Weg vrijheid...

Ze 'melken' slangen daar: men drukt een glas met een dunne plastic deksel tegen de giftanden en de slang spuit het gif in het glas. Daar maken ze dan het serum van waarmee je na een beet ingespoten wordt. Men injecteert het in paarden die vervolgens antilichamen ontwikkelen, en uit dat paardenbloed wordt dan weer het serum gedestilleerd.

Wij waren achteraf wél extra blij met de escortservice naar de wc en terug...

P.S.: ik heb wel foto's van onze bezoeken aan Sri Lanka, maar natuurlijk niet digitaal. Ik zou ze uit de foto albums moeten scheuren en scannen, maar mijn scanner werkt al een tijdje niet meer.

Één foto heb ik digitaal (ooit gescand) uit die tijd - dus zo'n veertig jaar geleden. Ik meen dat het aan het strand in Mount Lavinia gemaakt is. Vooruit dan maar, er herkent mij nu toch niemand meer:

27/09/2019 11:12

Reacties (16) 

1
28/09/2019 13:27
Nice to finally meet you! ☺

Ik had die slangenvangst graag met eigen ogen gezien; ik heb geen obsessie, maar wel een enorme fascinatie voor die beesten. Bij Manado heb ik onder water tussen de zeeslangen gezwommen en gedoken. Hun gif is ongeveer 75% zo sterk als dat van een king cobra, maar ze hebben geen agressieve neigingen richting "zwemmende apen".

Alleen...in de tropen zwemmen in een zwembad zonder chloor? Zou ik alleen doen als het water in beweging blijft en voorzien is van een écht goede pomp. Ik ga ervan uit dat natuurwater wemelt van de micro-organismen ...
1
28/09/2019 01:38
Wat mooi om dit te lezen, herinneringen van jaren terug mooi weergegeven en wat een mooie foto van jouw! Mooi ingescand ook. Wat een mooi bijzondere slang die King Cobra. Sluit me bij Willemijntjes reactie aan dat het sneu is dat hij in de kuil zijn leven slijten moest.
2
27/09/2019 21:09
Rond de 3 meter! Dat is inderdaad een joekel, wie weet hoelang hij vanaf dat palmdak al naar de mens heeft liggen gluren...brrrr. Wel sneu dat hij de rest van zijn leven in een betonnen kuil heeft moeten slijten om zich door de mens te laten bekijken.

Kun je met je digitale camera geen foto van de foto's uit je album maken? Zal mogelijk wat kwaliteitsverlies geven, maar het zou moeten kunnen. Zelf heb ik een tijd terug zo'n handzaam dia- en negatievenscannertje op marktplaatst gekocht en beetje bij beetje alle negatieven die ik had gedigitaliseerd en op en stickje opgeslagen.
...
1
27/09/2019 22:12
Ja, de tand des tijds...;-) Die laat van niemand veel over op den duur. Wat ik nog steeds kan is heel lief en onschuldig kijken als ik wil, maar de schijn bedriegt. In werkelijkheid ben ik bikkelhard als het nodig is.

De cobra zal inmiddels ook wel terug naar de bekende boom in het paradijs zijn: ze schijnen tussen de 20 en 30 jaar oud te kunnen worden.
https://www.nationalgeographic.com/animals/reptiles/k/king-cobra/

Over de foto's:
Het zou een enorme hoop werk zijn om die allemaal langs te lopen en op de computer te zetten, maar wat is het nut? Ik heb...
2
27/09/2019 20:40
Wat een heerlijk verhaal... mooie herinneringen. Ik wacht op de reacties van de mannen hier op jouw foto :) Mooie dame!
1
27/09/2019 22:14
Dank je. Maar de mannen (als die er zijn) hebben er niets meer aan.
Die komen 40 jaar te laat...;-)
1
27/09/2019 16:17
Mooi zo´n reisverslag, wat die slangen aangaat ik vind het maar griezels. Wat jouw foto aangaat, ziet er goed uit.
1
27/09/2019 14:35
Hé wat fijn om samen door Sri Lanka te reizen .
Wat moet het heerlijk zijn geweest om te logeren in dat prachtige hotel met een mooie tuin en zonder stadslawaai. En er IS veel lawaai en drukte in die landen !

Overnachten in het hotel waar de plannen van de film 'The Bridge On The River Kwai' gemaakt werden... dat is het vermelden waard en blijvende herinnering.
Wij waren aan 'The Bridge ..' in 2002. Misschien vertel ik nog eens over die reis door Thailand (maar zonder digitale foto's dan).

Het is nu onvoorstelbaar dat er iemand elke ochtend het zwembad sc...
1
27/09/2019 22:29
Ja, een klein paradijsje was het daar, dat hotel. Lang vóór de tijd dat het massatoerisme losbarstte en de Japanners en Chinezen, de Aussies, de Yanks en vooral de Oost-Europeanen het continent overspoelden. Toen gingen ze ook die grote hotels bouwen overal, en die maakten de kleine privé hotels kapot.
Ik vraag mij af of er nog wel king cobra's in Wellawatte zijn - volgens mij hebben ze ze allemaal uitgeroeid inmiddels, en de kikkers zullen ze ook wel vergiftigd hebben.
Ik zou eigenlijk willen dat de wereld toen was blijven staan...maar ze zeggen dat je oud bent als je méér i...
1
30/09/2019 17:06
Tja, hoe ouder hoe meer herinneringen hé
1
30/09/2019 17:49
https://nos.nl/artikel/2304037-zeven-dode-olifanten-gevonden-bij-dorp-sri-lanka.html
En zo gaat dat: mensen willen steeds méér land, en dan schrikken ze ook niet voor de dieren in reservaten terug. Als ik naar de gezichten van de dorpelingen kijk dan lijken die verdraaid veel op Tamils, overigens.
Platbranden die dorpen, en het land weer laten dichtgroeien.
1
30/09/2019 20:03
Heb het zopas gelezen. Het was in Habarana, in het district Anuradhapura.

Wij waren bij 'adventurers lanka safaris' in/of nabij Habarana. Ik zou in een van de volgende hierover schrijven.
Zooo erg is dit !!!!
1
27/09/2019 13:21
Mooi verhaal en een mooie foto...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert