Waarmee kan ik u helpen?

Door Theuntje gepubliceerd in Met een knipoog

8af05710a5bd4d87b2c5e02acbd15be8_medium.

Gistermiddag was het tijd om een nieuwe broek te kopen want mijn spijkerbroek zonder spijkers en met kruipgaten aan de knieën was een beetje op.
Dus, op naar het stadscentrum. Op mijn stoomvrije lokomobicycle. Kledingwinkels genoeg!

Zet ik net één voet over de winkeldrempel, komt daar zomaar uit het niets een jonge verkoopster aangehuppeld.
“Kan ik u helpen?” vraagt ze vriendelijk.
“Nou, wat kunt u zoal dan?” is mijn wedervraag.
Terwijl ik dat vraag zie ik dat ze een kort shirtje aan heeft. Of is het een dunne lange kol, kan ook natuurlijk. Verder zie ik een jonge blote navel met een piercing waaraan een zilveren bling-bling hartje heen en weer bungeld. Ik kan er niks aan doen, ik ben ook maar een mensenman, maar staar iedere keer gebiologeerd naar die sierlijke naakte navel. Dat ziet mijn vrouw ook en krijg een gevoelige schop tegen mijn oude schenen. Om te voorkomen dat ik nog een keer een gevoelige ‘navelschop’ krijg, zeg ik vlug tegen de navel. Ehh, verkoopster:
“Ik ben op zoek naar een broek.”
“Wat voor broek zoekt u?” is haar wedervraag.
Stomme vraag!
“Gewoon, een broek met twee broekspijpen en een ritsopening voor mijn derde been.”
Bam, weer een blauwe plek op mijn toch al gevoelige scheenbeen.

Mijn vrouw struint alle rekken af en heeft in een mum van tijd een arm vol broeken bij elkaar verzameld die ik dan maar eens moet gaan passen in zo’n klein ruimtefobisch paskamertje.
Met een arm vol broeken wurm ik mijzelf in zo’n kuthokje. Pardon, lulhokje. De tot uw verbeelding sprekende broekenstriptease kan beginnen. En verdomt als het niet waar is, altijd tref ik dan net weer zo’n kledinghokje waarvan het antistripteasegordijn net iets te smal is. En het maakt niet uit waar en hoe je gaat staan, je staat gedeeltelijk in het uitzicht.
Ja, ja, noem het voor mij part preuts maar ik voel me dan behoorlijk inzichtelijk opgelaten!
Nadat ik als een bejaarde slangenmens bezig ben om mijn derde broek te gaan passen, zonder dat ik met pashokje en al om lazer, vraag ik mijn vrouw om de vierde broek.
Ik sta dus net in mijn gekleurde onderbroek als ineens de bling-bling navel onaangekondigd het gordijntje open trekt. Nou, daar sta je dan mooi voor….!
“Lukt het meneer?”
“Nee trut, ik ben al jaren seniel en kan mezelf niet meer zo goed aan- en uitkleden, daarnaast ben ik extreem incontinent en als er dan ook nog een ‘blote navel’ zomaar mijn hokje binnen huppelt laat ik spontaan alles lopen.”
Ja, ik ben een beetje boos!
Het verkoopstertje staart mij aan, haar navel trouwens ook, en krijg een schop tegen mijn andere scheenbeen.
Of ik uiteindelijk geslaagd ben? Ja, en geschopt.
Hihihihi.

Theuntje, 2019.

18/09/2019 13:39

Reacties (6) 

1
19/09/2019 17:27
Lijkt me gezellig een keer met jou/jullie te shoppen, haha !
19/09/2019 17:28
Mijn vrouw denkt daar heel anders over.
1
18/09/2019 16:07
Ik heb met je te doen .... of ik dat meen is wat anders. ;-)
1
18/09/2019 16:24
Joh, dat meen je niet! ;-)
1
18/09/2019 14:36
Ik zou haast medelijden met je krijgen, oude navelstaarder...bij het shoppen zo gemeen geschopt te worden?
1
18/09/2019 14:55
Ach, overdrijven is ook een (schrijf) kunst. ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert