1533 Vrijdag de dertiende

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Nog precies een week en dan is mijn laatste werkdag aangebroken. Je kunt het eigenlijk geen werken meer noemen, wat ik doe. Het is meer afronden en uitzoomen. Er is geen verhaal wat zo weinig geloofd wordt als dit, maar toch is het zo. Over zeven dagen ligt mijn hele werkende leven achter mij en voor je het weet lig ik er zelf naast.

Je moet gaan genieten, zeggen de mensen, net zoals ze dat zeiden toen Piep geboren werd. Je moet ervan genieten, want die tijd is voorbij voordat je het weet en met weemoed denken ze terug aan de tijd dat ze zelf nog jonge kinderen hadden. Ze hebben gelijk, maar wat moet je ermee? Wat ga ik anders doen wanneer ik ga genieten?

Elke ochtend op blote voeten in de tuin over het gras lopen? Mijn vrouw en dochter aankijken en zeggen hoeveel ik van ze hou? De krant spellen en hem halverwege wegleggen om te gaan pianospelen? Alles anders doen? Wat doe ik niet goed dan? Sorry, maar ik ben al gelukkig precies zoals ik nu ben. Ja, er kan hier en daar nog wel een tandje bij en een karteltje af maar grosso modo geniet ik van het hier en nu en van het mooie vooruitzicht daar en straks. Daarnaast ben ik soms ook lui, moe, boos, sacherijnig en komen alle andere gevoelens op z’n tijd ook aan bod. Het kan niet altijd kaviaar zijn. Lijkt me ook niks om dat elke dag te eten.

Prinses Irene zegt er mooie dingen over. Gelukkig maar dat die Jinek alles durft te vragen: ‘U bent nu tachtig. Hoe is het om zo oud te zijn?’ Irene: ‘Je moet het vergeten. Je moet niet denken, o, nou ben ik tachtig en nu kan ik dit of dat niet meer. Je moet gewoon doorgaan net als toen je 75 of nog jonger was.’ Waarschijnlijk geldt dat voor 66,4 ook. Ik ga het gewoon vergeten. Ga gewoon de maandag erop naar mijn werk: Ja jongens, ik ben het vergeten, hoe laat is de weekstart?’

Je begrijpt natuurlijk wel wat ze bedoelt. Hoe vaak klagen mensen er niet over dat ze ziek zijn of oud of eenzaam. Alle aandacht gefocust op dat wat ze niet willen zijn. Wat je aandacht geeft wordt groter, kids. Laat het los. Ga aan de slag. Ga genieten (!) en vergeet de rest. Ik heb geen idee wat ervan komt, maar dat weet je eigenlijk nooit, wat je ook doet. We zien het wel.

Ate Vegter, 13 september 2019

Nog een stukje lezen?
www.atevegter.wordpress.com/333
Paardrijden:

13/09/2019 08:19

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert