Een schuchtere zwerver – of de thuiskomst van de verloren dochter?

Door Zevenblad gepubliceerd in Dieren en natuur

Wilde dieren: ze zijn niet van jou, maar je houdt wel van hen. Je observeert ze nacht voor nacht via camerabeelden, je ziet ze opgroeien en, als het hun tijd is, weer verdwijnen. Dat is de natuur, die volgt haar eigen regels. Daar heb je geen zeggenschap over, je bent in wezen niet meer dan een toeschouwer.

Vorig jaar had ik hier een heel vossengezin: Fokje, de moeder, Fokko, de vader, en drie jongen. Dat heb ik de hele zomer kunnen volgen. Een van de jongen was Einstein: een prachtig brutaal jong vosje dat overal met z'n neus bovenop zat en zonder gêne voor de camera poseerde – zelfs bij daglicht.

c38e85765a4b7951213be2d0109931be_medium.

a1dd89b1cb9a0b5d3f068d3aa9ac9e3d_medium.

Hier onder: Einstein met Fokje

9a26f6db805fbdbb794634e14afbc0b5_medium.

Achteraf bleek Einstein een meisje te zijn: de enige die in de herfst (volgens vossentraditie) niet weggejaagd werd en bij de moeder mocht blijven. Haar kon ik dus, samen met moeder Fokje, de hele winter door blijven volgen. Ik herken haar vriendelijk koppie, haar bouw, haar gedrag en de lichte vacht onmiddellijk: nergens bang voor en lief voor alle andere dieren die hier komen eten.

Moeder Fokje zag ik veranderen van een uitgemergeld scharminkel - toen ze nog drie jongen zoogde – in een zelfbewuste mooie moervos, met weer een witte pluim aan de staart en opvallend donker lang haar op haar schouders en haar rug: onverwisselbaar. Vossen zijn, met hun zomer- en wintervacht, net toverballen. Maar in combinatie met hun andere eigenaardigheden heb ik ze toch uit elkaar kunnen houden. Als u de moeite neemt kunt u het allemaal nalezen in dit blog.

Dit voorjaar gedroeg Fokje zich net als vorig jaar: ze haalde hier zoveel mogelijk vlees op – de hele bek vol - en verdween daarmee naar achteren. Daarom dacht ik ook dat ze weer jongen had, want dat deed ze het jaar daarvoor net zo. Ook Einstein had die gewoonte overgenomen, precies volgens het boekje dat aangeeft dat één van de dochters de moeder het volgend jaar met de verzorging van het nieuwe nest mag helpen. Tot dusver heb ik inderdaad één jong gezien: alleen maar eventjes onder de struiken. Daarna niet weer.

Fokko heeft zich hier sinds begin juni al niet meer vertoond, en sinds ongeveer een maand heb ik ook moeder Fokje niet meer gezien. Ik hoop van harte dat hun niets overkomen is: dat weet je met vossen maar nooit. Óf ze hebben ergens een nieuw revier gevonden, óf ze zijn in het verkeer gesneuveld – om maar niet aan nog ergere dingen te denken. Ik kan mij moeilijk voorstellen dat ze een stek met elke avond verse kip zo maar opgeven en vertrekken. Maar misschien is dat wel te menselijk gedacht. Onder: Fokje in maart van dit jaar (2019), in wintervacht.

95cba3c43687ceceff22d5609cb29af2_medium.

In de laatste week van augustus had ik hier dus nog maar twee vossen in beeld: Einstein, en een nieuw mannetje, en rekel, zoals de jagers zeggen. Nog vrij jong zo te zien, maar als ik hem vergelijk met de beelden van vorig jaar rond deze tijd is hij toch wel wat te fors voor een jong van dit voorjaar.

89855ca267b2e5b3837e51126c337150_medium.

1362cf06853f0d7ef686153b2b072536_medium.

Ik vermoed dus dat het Bruintje is, het broertje van Einstein, uit het nest van vorig jaar. Die twee leken elkaar namelijk vanaf het begin te kennen: geen voedselnijd of territoriumstrijd – het kan, buiten de paringstijd, dus eigenlijk alleen maar familie van elkaar zijn. Ook het gedrag ten opzichte van de andere vaste gasten hier is hetzelfde: vriendelijk en haast vertrouwd. Ze kennen de katten, de egels en de marters en ze zijn er al binnen enkele minuten nadat ik het voer gebracht heb. Een vreemde vos zou volgens mij veel meer op z'n hoede zijn.

Nog een nieuwe vos.

Sinds twee dagen is er wéér een nieuwe vos. Een heel schuchter vrouwtje. Nog jong en aan de magere kant, vergeleken bij Einstein. Zou het de verloren tweede dochter zijn? Flokje?

https://tallsay.com/page/4294997253/het-raadsel-van-het-derde-jong-de-grote-verrassing

https://tallsay.com/page/4294997268/moeder-wordt-meer-mans-de-vossensoap-deel-12

Dit zijn nu foto's van Flokje in 2018:

ef1d5ec630ddf1053dccba8ab04f50c6_medium.e91f9759fa1041319d4b53060f1684c4_medium.

En nu de foto's van de laatste twee dagen.  Ik moest onmiddellijk aan Flokje denken...zo schuchter en voorzichtig. Flokje is hier immers sinds de herfst niet meer geweest. En de lichte vacht, de smalle spitse snuit...

d60a66b382e29f0e1a70b69208d3766a_medium.ae156d0bcb42fad3644df5d2a1fd62ff_medium.85b152a9cede4d05b69c965fc60f7bdd_medium.2b26f9bfe4595f7916d186af2524f15a_medium.3b4eabc267d473a5572296a90b9a0833_medium.

9736c17e6b58ba94772b51ff66f3e511_medium.

Als dat zo is dan kan ik er alleen maar bij bedenken dat zij toch hier ergens in de buurt gebleven is en dat Fokje haar, anders dan Einstein, niet in de tuin gelaten heeft. Dat zou ook betekenen dat Fokje inderdaad weg is en dat haar tweede dochter, enkele weken na haar zoon uit het nest van vorig jaar, de weg terug naar Hotel Zevenblad gevonden heeft.

Misschien is het wishful thinking, maar het geeft mij toch iets van berusting dat alle drie jongen van 2018 weer thuis gekomen zijn. Zeker zal ik het natuurlijk nooit weten – ook niet wat er met Fokko en Fokje gebeurd is.

Wat er van het jong van dit jaar terechtgekomen is: ik heb geen idee.

Maar ik blijf het volgen. Wie weet duiken ook Fokko en Fokje weer op, in de winter misschien? Of never more...dan is dat kennelijk hun lot geweest.

Ik zei het al: wilde dieren – je gaat van ze houden, maar ze zijn niet van jou. Eigenlijk zou je ze ook geen namen moeten geven, maar als je ze zo lang kent...

Het voelt inderdaad net als eigen familie. Met Zevenblad als (inmiddels) grootmoeder.

 

01/09/2019 16:16

Reacties (12) 

Nieuwe reacties weergeven
1
02/09/2019 09:45
Prachtig en nog leerzaam ook!
Je bent een voorbeeld grootmoeder.
1
01/09/2019 23:50
Blijft jammer dat zulke leuke natuuropnames niet in kleur kunnen worden omgezet. Blijft leuk om te bekijken en je verslag te lezen!
1
01/09/2019 22:32
Hahaha ja kan ik me voorstellen dat je familie voelt, zal je willen feliciteren met je (groot) moeerschap. Altijd een feest om je nachtelijke beelden te zien en je artikel te lezen. Inderdaad fijn dat de jongen van 2018 weer thuis bij je zijn gekomen.
1
01/09/2019 19:20
Ik beschouw het gewoon als je familie. Je zorgt geweldig voor ze, dat blijkt wel anders zouden ze niet terug blijven komen.
1
01/09/2019 18:14
Wat mooi geschreven: het voelt aan als eigen familie, met Zevenblad als grootmoeder.
Als je ze zo vaak ziet én volgt, voor hen zorgt en verwent met lekkere kip .. tja dan doet het wel eventjes pijn als er eentje of meerdere een tijdje niet meer opduiken.

Hopelijk is de familie volgende winter weer herenigd en kan grootmoeder gerust slapen gaan :-)

Die eerste twee foto's zijn schitterend.
1
01/09/2019 18:19
Ja, het zijn nacht- en schemerdieren, en met infrarood krijg je geen kleurenfoto's. Einstein kwam ook overdag, vandaar.
Die is nog altijd prominent aanwezig - de rest is wat schuwer, helaas.
1
01/09/2019 18:27
Einstein voelt zich veilig en geborgen bij Huize Zevenblad !
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert