De Rare Kwast. (Deel 8)

Door Taurus gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Hier vind je het vorige deel:https://tallsay.com/page/4295000617/de-rare-kwast

Hij hield maar even zijn mond en wachtte tot een van hen zou spreken! De dame in het rood nam weer het woord maar richtte zich tot hem! “Mijn naam is Clara, voordat je net zo elegant door de bosjes kwam gevallen waren we aan het discussiëren wat iedereen ervan vond dat je je weg naar ons woud en onze wereld hebt gevonden! Misschien dan eerst de vraag: Hoe ben je hier terecht gekomen?”

Hij vertelde dat hij al jaren schilderde en boven een klein atelier had. Hij vertelde over zijn jeugd en zijn huwelijk en zijn relatie met zijn vrouw en was daarin kwetsbaar eerlijk. Toen vervolgde hij met het verhaal van het vinden van de kwasten en het eerste schilderij en hoe het hert was verschenen op zijn eerste schilderij. En hoe het ook weer was verdwenen.

Hij vertelde over de grot en zijn eerste ontmoeting met Armada. Hoe onwerkelijk en mooi hij het allemaal had gevonden. Het rustgevende en vredige gevoel dat hij had gehad na zijn droom.

Hij vertelde van de kringloop winkel en hoe hij eerst de kwasten en later het schilderij van Elize had gekocht en zijn ongeloof toen hij Armada met het hert samen had zien staan op het schilderij van Elize toen hij dat uitpakte. Hij vertelde vol overgave en passie van zijn verlangen meer van deze wereld te zien en zijn bewoners te leren kennen en vooral ook het gevoel dat hij hier als hij hier geweest was dat hij eigenlijk niet meer los wou laten!

Er werd tussendoor geknikt en gegrinnikt en niemand leek echt raar op te kijken van zijn verhaal! Clara sprak verder tegen de groep om het kampvuur. Vandaag is hij op eigen kracht naar ons toe gekomen zonder hulp van Armada of iemand anders. We weten allemaal dat dat bijzonder is! Laten we hem een kans geven zodat wij hem kunnen leren kennen en hij ons en onze wereld! Naar het schijnt was van de eerdere onrust niet veel meer over want er werd instemmend geknikt door iedereen.

Alleen van achter hem klonk het: “Het is ook niet zo dat we hem nog kunnen tegenhouden als hij op eigen kracht weet hier te komen!” De stem klonk oud en krakerig en de trol of wat het ook was liep met een flinke manke loop en kwam recht op hem af!

“Kijk me eens aan, wat wil je? De stenen uit de berg. Of het elvenhaar, of misschien is hij wel op een eenhoorn hoorn uit” Hij prikte hem bijna met zijn dikke kromme vinder in zijn oog! “Kom op Jön laat hem met rust je jaagt hem de stuipen op het lijf” zei Armada. En gelukkig verscheen er een glimlach op het verweerde gezicht van Jön. Hij zei tegen Armada : “Als jij hem vertrouwd vertrouw ik hem ook!” Hij zocht een plekje tussen de anderen en scheen niets meer te willen zeggen want hij zweeg! 

Clara en Armada fluisterden even tegen elkaar en stonden toen op. “Ga je mee?” vroegen ze. Hij stond onmiddellijk op en volgde hen terwijl ze langs het kampvuur het bos in liepen verder richting de bergen. Het is een minuut of 10 lopen en dan zijn we er. Zwijgend liepen ze door het bos totdat ze bij een opening kwamen waar een klein compact maar stevig huis was gebouwd van houten stammen. Er kwam licht uit het raam en voor de deur stond een lantaarn daarin brandde een dikke witte kaars! Clara klopte op de deur en zei: “Wij zijn het! Hij is bij ons en heeft over je schilderij verteld.”

Haar schilderij schoot het door zijn hoofd, wat betekende dat? De deur ging langzaam open en in de deur opening stond een jonge vrouw. Ze droeg een spijkerbroek en een witte blouse met verfspetters. Ze reikte hem de hand met de woorden: “Waar onze werelden raken worden vriendschappen geboren!” Ze hield zijn hand vast en trok hem haast naar binnen en Clara en Armada volgende en sloten de deur!

Hem werd gevraagd te gaan zitten en dat deed hij zonder na te denken. Hij zat al toen hij dacht ja maar de dames en stond weer op om de stoel voor Clara en Armada wat naar achter te schuiven en de jonge vrouw had al plaats genomen op een hoge kruk!

Armada zei: “Je kent haar niet maar jullie hebben wel al een band, mag ik je voorstellen aan Elize?” Zijn mond viel open en zijn brein ging met honderd kilometer per uur aan het werk. Zijn gedachten sprongen van Elize naar het schilderij en toen de plek waar hij nu was. De tekst achter op het schilderij, de kwasten en weer terug naar het moment dat hij voor het eerst deze plek had betreden.

Hij keek hen alle drie aan en leek er geen barst meer van te begrijpen. In elk geval dit kon toch niet? Elize sprak eerst: “Ik heb het schilderij geschilderd dat jij hebt gevonden. Het bracht mij ook naar hier!. Is het mooi gebleven?” was haar volgende vraag en hij antwoordde: “Het is prachtig!”

Ze vertelde over haar eigen ervaringen, het schilderen en de dromen. Hoe ze geholpen werd door een elfje genaamd Tig, en keer op keer begeleid was naar deze wereld. Hoe ze iedereen langzaam had leren kennen en iedereen haar had leren kennen. Hoe mooie vriendschaappen waren ontstaan en hoe ze een plek had gezocht om de kwasten en de schilderijen achter te laten in de andere wereld. Want ze had op een bepaald punt een grote beslissing genomen, ze wou niet meer terug keren!

Zo waren de kwasten in zijn bezit gekomen! En zo kwam het dat hij nu met deze drie dames om de tafels zat in een situatie die onwerkelijk en te mooi om waar te zijn was!

Maar veel tijd om te piekeren kreeg hij niet Armada gaf aan dat het tijd was om terug te keren voor hem. Ze beloofde dat hij volgende keer meer tijd met Elize kon doorbrengen en over alles praten maar nu moest hij weg voor dat de sluier tussen hun beide werelden zich weer sloot! Hij volgde haar door het bos en voelde hoe hij het volgende moment gebogen over de tafel de laatste hand legde aan een klein vuurtje op het schilderij dat voor hem op de tafel lag!

Verder lezen kan hier: https://tallsay.com/page/4295000935/de-rare-kwast-deel-9

28/08/2019 16:12

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert