De Rare Kwast. (Deel 4)

Door Taurus gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Wat er vooraf ging: https://tallsay.com/page/4295000603/de-rare-kwast

Thuisgekomen was hij langs zijn buurjongen op zijn fiets gerend hij had niet eens gedag gezegd en was snel naar binnen gelopen met het schilderij onder zijn arm. Ach, ze vinden me toch al een rare kwast met mijn bonte sokken en klompen en mijn bonte en meestal veel te wijde kleren, mijn knalrode ronde brilletje en altijd mijn haren onder een pet of hoed. Mij boeit het even niet!

Met die gedachte was hij met zijn jas nog aan naar boven gevlogen had het schilderij voorzichtig op zijn tafel gelegd en langzaam en behoedzaam de touwtjes losgemaakt die het doek waar het mee ingepakt was op zijn plaats hield! Voorzichtig haalde hij het tevoorschijn en draaide het om zodat hij de lijst goed kon bekijken! De schade viel wel mee, dit kreeg hij zelf gemaakt hij zette snel en behendig een stuk hout tussen de lijst waarmee hij die weer haar steun terug gaf en sloeg voorzichtig een paar kleine nageltjes in de lijst om de boel weer in elkaar te zetten. Daarna trok hij het doek over de lijst spande dit weer mooi op en controleerde de voorkant voordat hij alles weer vast maakte.

Nee, nu niet gaan zitten kijken dat kan later nu eerst repareren moest hij zichzelf manend toespreken want natuurlijk zochten zijn ogen Armada en het hert op. Hij zette alles vast en pas toen hij helemaal klaar was zette hij een stap terug. Hij merkte dat hij het warm had en trok eindelijk zijn jas uit. Daar had hij zichzelf geen tijd voor gegund!

Hij zette zijn tweede ezel klaar en draaide het schilderij om en zetten het op de ezel, met een zucht liet hij zich op zijn kruk vallen en bedacht stel dat ik niet terug was gegaan naar de kringloop winkel dan had ik dit niet ontdekt.

Zijn ogen vlogen over het doek, het hert en de blauwe steen en Armada en elk stukje van het bos bestudeerde hij voordat hij bedacht: Wie heeft dat geschilderd? Met zijn neus bijna op het doek zocht hij eerst beneden naar een naam maar vond er geen, vervolgens zocht hij boven in de hoeken. Ongewoon maar het zou toch kunnen? Maar aan de voorzijde vond hij geen enkele aanwijzing!

Hij draaide het doek om terwijl hij niet verwachtte daar nog iets te vinden! Hij had immers het hele doek wel gezien tijdens zijn reparatie van de achterkant. Hij keek toch eens even heel goed of hij niet toch nog iets kon vinden. Toen zag hij het met heel sierlijke letters midden op het doek. Waarschijnlijk met potlood want het was al een beetje vervaagd:

“Daar waar onze werelden elkaar raakten werd vriendschap geboren en ik zal jullie nooit meer vergeten! Elize”

De woorden ontroerden hem zo erg dat hij even moest zitten en een traantje moest wegpinken. Het enige wat hij kon denken was ja inderdaad onze werelden raakten elkaar even tijdens het schilderen en in mijn dromen. En hij besloot: “Ik wil graag meer!”

Maar het was inmiddels al laat en het begon donker te worden, Alle avonturen van vandaag hadden hem tegelijk moe maar ook nieuwsgierig gemaakt en ondanks dat hij zo graag had willen schilderen stelde hij dat uit tot morgen!

Hij ging naar beneden ruimde zijn jas op en verruilde zijn klompen voor zijn pantoffels en bakte een pan spek en een eitje en at dat voor de tv op. Sinds hij weduwnaar was at hij vaker voor de tv. Hij vond dat heerlijk geen stress en niets moeten. Zijn vrouw was jaren geleden in een auto ongeluk om het leven gekomen. Dat was voor hem een groot verdriet zowel als een opluchting geweest. Hij had altijd van haar gehouden maar nooit het gevoel gehad genoeg te zijn geweest voor haar. Hij had haar avontuurtjes altijd vergeven en telkens weer vergeten maar nooit vergeten. Nu had hij rust en genoot van zijn leven.

Hij had er geen moeite mee alleen te zijn, jaren had hij nog een hond gehad Max een lieve Duitse herder die hem overal volgde en zijn beste kameraad werd net na het overlijden van zijn vrouw. Maar goed hij leefde nu een terug getrokken leven, had weinig contacten met zijn omgeving en hij wist dat hij in de buurt gezien werd als een rare kwast. Maar dat was goed zo hij genoot van de rust en de stilte en kon heel gemakkelijk alleen zijn. Waarschijnlijk omdat hij zich er dan ook geen zorgen over hoefde te maken dat hij niet goed genoeg zou zijn voor de mensen om hem heen!

Van Max had hij een jaar geleden afscheid moeten nemen. Hij had hem begraven in het bos waar ze samen altijd wandeleden en hij ging er soms nog heen om even te kijken of zijn graf er nog mooi bij lag. Hij had het gemarkeerd met een paar dikke stenen die hij met een kruiwagen had moeten vervoeren zo zwaar waren ze! Maar het was fijn te weten dat Max daar was en dat gaf hem een stukje rust!

Hij keek niet lang tv zetten zijn computer even aan en zoekt naar schilderijen met herten en vrouwen maar vond niets dat ook maar in de buurt kwam van het schilderij van Armada en het hert. Natuurlijk typte hij ook de naam Armada in. Maar verder dan is een lokaal bandje en natuurlijk de Spaanse vloot. En de volgende beschrijving. Een armada is een groep boten, is een groep vaartuigen, is een vervoermiddel kwam hij dus niet.

Maar eigenlijk had hij dat ook niet verwacht, moe kroop hij die avond in bed. Hij sliep vast en zonder dromen, althans de volgende ochtend kon hij zich in elk geval niets herinneren.

Sloom stond hij op maakte maar koffie om goed wakker te worden en ging aan de keuken tafels zitten met zijn krant en zijn beschuit. Eigenlijk hield hij het amper uit zijn penselen en doeken leken hem haast te roepen! Kom schilderen!

Hier vind je het volgende deel: https://tallsay.com/page/4295000615/de-rare-kwast

28/08/2019 16:01

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert