1502 Dat loopt lekker

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Na een aanloop van precies een week is gisteren onze eerste blijfdag in Idro. Ik wist ook niet dat het bestond, maar daar ga je dan voor op vakantie, om iets van de wereld te zien en te leren misschien over de lokale gebruiken. Je hele leven op school.

We kennen de Italianen allemaal als echte Italianen. Ze wonen hier met z’n allen en praten Italiaans met elkaar. Dat lijkt niet bijzonder en dat is het ook niet. Wat mij wel raakte is dat ik wat kinderen zag spelen en met elkaar hoorde praten en onmiddellijk midden in de boeken van Elene Ferrante zat. Zo anders als die kinderen opgroeien, vergeleken met Nederlandse kids, zo hetzelfde zijn ze als de bambino’s hier op de camping, de Italianootjes, want het sterft hier ook van de Nederlandse kinderen en Tot ziens hoor je vaker dan Arriverdecci.

De volgroeide Italianen zijn opgewekt, vriendelijk en hulpvaardig. Ze maken gemakkelijk contact, ik voel me snel bij hen op m’n gemak en het gesprek blijft altijd een zekere luchtigheid houden, net zoals de tiramisu hier aanzienlijk luchtiger is dan in Nederland. Het hoeft allemaal nergens over te gaan gelukkig. Hun onderlinge gesprekken zijn ook wat meer vivace, zal ik maar zeggen. Ik wil wel de stelling verdedigen dat in Italië de muziek is uitgevonden, want ze zingen al als ze praten.

Verder hebben ze hier op de camping ook die Franse wc’s zonder wc. Ik dacht dat dat in de loop der tijd zou zijn verdwenen maar kennelijk doen ze het hier liever gehurkt dan zittend. Ook kunnen ze niet goed invoegen, maar wachten ze het liefst aan het einde van de korte invoegstrook.

Gisteren hebben we in de ochtend een beetje gezwommen. Dat is lekker met een zwembad voor de deur en ik geloof dat zwemmen in de zon nog het meest een echt vakantiegevoel oproept, zeker als je omringd bent door Italiaanse jongetjespraat. Zo leuk om die met elkaar te horen kletsen. Niet alleen de taal, ook de toon is anders. Ook bij regen is het lekker zwemmen.

We doen wat boodschappen bij de Minimarket. Ik ben gecharmeerd van de manier waarop ze hier de salami inpakken – breeduit neerleggen en dan heel voorzichtig opvouwen – en oefen graag mijn povere Italiaans bij het meisje achter de kaas. Zij vraagt gewoon ’honderd gram?’ en zo spreken we elkaars talen in een handomdraai. In de middag gaan we naar Treviso Bresciano, naar het huis van Karen en Peter. Het ligt hoog in de bergen, maar Tom leidt ons er feilloos naartoe. Het uitzicht is schitterend en ik zet steeds maar de Volvo erop anders lijkt elke foto een ansichtkaart. In de middag gaan we een stukje wandelen, waarbij de bergschoenen van Ralph Lauren, die Laura voor vijf euro voor mij gescoord heeft bij de kringloop in Hoorn, goed van pas komen. 

We rijden terug naar de camping om de luifel leeg te laten lopen, want inmiddels regent het al de hele middag en in het dorp komen we dan Pé en Erwin tegen, die al vanaf vanochtend vier uur onderweg zijn en om vijf uur gearriveerd. Het weerzien is hartelijk en vrolijk als altijd. Zij gaan alvast naar het restaurant, wat tot mijn verbazing hier aan de overkant is. Zo valt er veel mee in het leven. Wij gaan nog even heen en weer. We eten met z’n allen en het is leuk om te zien hoe goed Erwin en Peter het samen kunnen vinden rond surfplank en formule 1.

Aan het eten kun je ook proeven dat we in Italië zijn. Het is lekker, verfijnd, luchtig, overdadig en mooi uitgevoerd. Je betaalt hier de helft voor twee sterren meer. Ik hou erover op, want we moeten ooit ook nog een keer terug en dan heb je het gedonder in de glazen, zoals mijn goede vader zou zeggen. Wel zijn de toetjes hier super gustoso.

Ate Vegter, 13 augustus 2019

Geld speelt geen rol:
www.atevegter.wordpress.com/302
 

13/08/2019 09:21

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert