1501 De smalle weg en de enge poort

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het is tijd om te vertrekken. Vanuit de hel van Milaan en het lieflijke Lecco koersen we naar het idyllische Idro, aan een van de kleinste Italiaanse grote meren, het Idromeer. Ik heb afgerekend met de vriendelijke Agosto en stel vast dat de bonnetjes hier nog net zo mooi zijn als 40 jaar geleden die van Mama Angela in Lido di Ostia bij Rome.

We gaan nog even naar de supermercato, waar we geen lege flessen kunnen inleveren, en de bancomat, de tol op de snelweg kan soms alleen in contanti betaald worden, en ik zoek een benzinestation, maar wanneer we er een gevonden hebben is de benzina finito. Briefje, ja, zo kan ik het ook. 

Dan zijn we op de goede weg. We volgen TomTom alsof het onze capo is en alles gaat buono totdat we een oud stadsgedeelte in geloodst worden en in een heel smal straatje terechtkomen. Ik denk aan de mogelijkheid om de TomTom in te stellen op aanhanger en zo, maar daarvoor is het nu te laat. Ik kijk in alle spiegels tegelijk en slak mij er net doorheen. Meer dan een paar centimeter scheelt het niet en de kleinste hobbel had ons fataal kunnen worden, wat-ie niet doet.

Opgelucht rijden we verder en komen bij een grotere weg, linksaf richting Bergamo, maar Tom zegt rechtdoor en ik denk aan de woorden van de wijze koning die zegt, de dwaas gaat naar links en ik volg Tom de diepte van de kleine stad in. Ik weet dat het niet klopt maar verzuim te luisteren naar mijzelf en rij langzaam ons onheil tegemoet. Ik krijg nog een kans, maar ook daar ga ik rechtdoor met Tom mee en opeens sta ik voor de enge poort, nog aanzienlijk eerder dan ik gedacht had. De Volvo kan er gemakkelijk door en de caravan helemaal niet. Wat nu? We zijn te verbijsterd om een foto te maken en weten zeker dat we alleen maar achteruit kunnen de steile helling op. Zelfs de Paus zou hier in al zijn glorie niet door kunnen. We stappen uit en nemen de volledige situatie in ogenschouw. Terug, dat is de boodschap van het moment.

Dan gebeurt er een wonder en staat er opeens een engel op het balkon van de woning boven de te nauwe doorgang. Hij heft zijn arm en zegt: ‘Non passare!’ Ik antwoord hem in alle nederigheid: ‘Si si! Io non passagio! Non ci sto attraversando! Nos retorno a la montagna! Risaliamo il pendio!’ en ik wijs naar achteren want niet alle engelen zijn even begripvol. Ik stap weer in en Lief loopt naar achteren en samen loodsen we combinatie in z’n achteruit terug de helling op. De engel is inmiddels verdwenen van het balkon. Ma Donna! Zijn ze hier in dit suf gerimpelde land zo incredibilé verwend en blasé dat ze niet eens even willen kijken hoe een Hollander zich uit de nesten werkt. Geen wonder dat jullie politiek naar de gallemiezen gaat, als je geen belangstelling meer hebt voor de gewone man, de homo comuno ordinario, jij Angelo Balconiamente!, denk ik terwijl ik zorgvuldig de aanwijzingen van Lief volg, precies langs alle gestationeerde Fiatjes. De koppeling begint nogal te ruiken, maar dan kan ik met de neus links naar voren mijn eigen vertrouwde intuïtie weer volgen die net als wij opgelucht ademhaalt. Lief stapt in en even later zitten we op de brede weg naar Bergamo. 

De rest van de reis verloopt rustig. Aan het eind van de route nemen de tunnels het van de hemel over en ik ben al snel te tel kwijt door hoeveel duisternis wij in deze paar uur gekomen zijn. Bij Brescia opnieuw linksaf en daar zien we onze bestemming al liggen, verzonken tussen het rijzende groen van de bergen en het wijde water van het Idromeer. We sturen de kleine camping op en worden allervriendelijkst ontvangen door de schone Paola en haar Nederlandssprekende mama.

We staan op piazzola 17 en dat is vlakbij de toiletten en het zwembad en zo is iedereen tevreden. We pakken uit, doen onze campingdingen en gaan zwemmen. Dan komen Karin en Peter op de rode Honda aanscheuren. We borrrelen de rest van de middag tot we midden op de avond pizza gaan eten aan de overkant van het meer. De pizze zijn dun en rimpelig als Italië zelf en de versiering overdadig als de taal van haar bewoners. Laten we hier maar even blijven hangen.

Ate Vegter, 12 augustus 2019

www.atevegter.wordpress.com/301

12/08/2019 08:45

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert