Het is toch wat met die normen en waarden.

Door Theuntje gepubliceerd in Column

d24c14d58bdea716a431b79122fdc1f9_medium.

Steeds vaker hoor en lees ik het woord ‘verhuftering’. Sterker nog, je ‘ziet’ het ook vaker!
Ik gooi geen bierflessen kapot op straat. Ik laat mijn hond niet bij u voor de deur, of in het park poepen. Ik pest niet. Ik steel niet. Ik barbecue niet. Ik toeter niet als ik om middernacht wegrijd bij vrienden die ik heb bezocht. Ik molesteer geen mensen en zelfs geen dieren.
Ik steek geen vuurwerk af. Ik rijd geen 70 in een 30 km. zone. Ik verpest de atmosfeer niet voor anderen met de rook van mijn sigaret. Ik bezorg geen overlast. En hoewel ik toe moet geven dat ik mijn stereo wel eens op 10 zet, dan is het in ieder geval geen André Hazes.
Maar waarom pik ik het dan wel weer van mijn bovenbuurman dat het in mijn gedeelde hal soms als de hel naar joints stinkt? Vanwege zijn hufterige reactie(s)! Het is al lang niet meer:
“Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet!” en een beetje “geven en nemen”.
Maar met mijn normen en waarden zit het wel goed. Aan mij zal de verhuftering van de samenleving niet liggen. En aan u vast ook niet, ook al denken de hufters daar wellicht heel anders over.

U en ik, wij zijn eigenlijk te goed voor deze wereld. Maar wij hebben het niet meer voor het zeggen. Het zijn die anderen die voor de verhuftering zorgen. Zij weten hun plaats niet meer.
Vroeger werden hun neigingen gesmoord, ze werden in de gaten gehouden door hun familie, de buurt, het dorp, de dominee, de pastoor en de veldwachter. Ze werden in de kladden gegrepen zodra ze ook maar een kik gaven. En daar was een heel goede reden voor. Dat constateren wij, u en ik, nu ze hun kans schoon zien. Ze zitten in voetbalstadions te loeien, ze molesteren bushokjes en afvalbakken en steken containers en auto’s in de hens.
Maar kan je het ze kwalijk nemen? Het is hun vorm van zelfexpressie, hun taal, hun wijze van communicatie. O ja, en niet iedereen is in staat zijn gedachten op een aardige manier, of in ieder geval correct gespeld, aan het papier toe te vertrouwen. En dus moet je je zo manifesteren, anders tel je in de ‘huftergroep’ niet mee. Dus word je ook maar een hufter, omdat je niet beter kan?
Het zijn er inmiddels zoveel dat er politieke partijen opgericht worden waarin hun onderbuikgevoelens weerklank vinden. En die mogen wij geen hufters noemen!(?)

De hufterigheid wordt niet zonder aanziens des persoons gebotvierd. Een voetballer schopt natuurlijk de spits van de tegenstander onderuit en niet de spits van zijn eigen team. Hij spuugt niet zijn eigen keeper in het gezicht maar die van de tegenpartij. Een hufter rijdt geen 70 waar zijn eigen kinderen of die van een roedelgenoot buiten spelen. En hij laat zijn hond niet bij een stam- of kroeggenoot voor de deur poepen maar keurig bij iemand die hij toch niet kent. Hufters profiteren van de ‘genomen’ vrijheid die helemaal niet voor hun bedoeld is. Maar ja, hoe krijgen we ze terug in hun hok?
Moeten we allemaal dan maar onze vrijheid inleveren, zodat het buurtcomité bij je komt aanbellen als het tijd wordt om de paardenbloemen in mijn tuin te verdelgen, het gras te maaien, de heg te snoeien, de auto te wassen of om de kerk weer eens te bezoeken? Het is ook altijd wat met die normen en waarden. Zeg maar rustig: wormen en maden!

Theuntje, 2019.

09/08/2019 09:33

Reacties (7) 

Nieuwe reacties weergeven
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert