Otters in het wild, een literaire inspiratiebron

Door Asmay gepubliceerd in Dieren en natuur

89ee0b39570e221449c1225caec15671_medium.Otters zullen bij vele mensen een glimlach oproepen, vooral vanwege het speelse gedrag en de bonte capriolen, die de soepele dieren op het droge, maar vooral in het water uitvoeren. Helaas zijn ze in de natuur vrij zeldzaam en schuw geworden; wat de meesten van ons weten en kennen van de otter, is meestal hetgeen we van ze kunnen zien in dierentuinen.

Links: Euraziatische otter (Lutra lutra).

Otters zeldzame en kwetsbare dieren

Otters (Lutrinae) behoren tot de familie van de marterachtigen (Mustelidae), waarvan zij een eigen onderfamilie vormen, en komen op elk continent op aarde voor - met uitzondering van Australië en Antarctica. b00251dbe77dcd01306320499dc697d5_medium.Hoewel er zeker zo’n 30 verschillende soorten otters hebben bestaan, zijn er nu nog ongeveer 13 soorten over, waarvan de Euraziatische otter (Lutra lutra), de Noord-Amerikaanse rivierotter (Lontra canadensis - zie foto rechts), de zeeotter (Enhydra lutris - langs de Noord-Amerikaanse en Russische kust van de Grote Oceaan), en de reuzenotter (Pteronura brasiliensis - in het Zuid-Amerikaanse Amazonegebied) het meest bekend zijn. Een aanmerkelijk aantal ottersoorten is helaas al uitgestorven en van de nog bestaande soorten is een probleemloos voortbestaan nog op geen enkel continent gegarandeerd.

Otters vroeger een slechte reputatie

5feb68449ed7b7b17682314e2879200b_medium.Otters zijn langs de oevers van rivieren of de zeekust, in het water levende roofdieren, die vooral jagen op vis, schaal- en schelpdieren, maar ook wel op kikkers, vogels en kleine zoogdieren (als zij ze kunnen vangen).

Links: een zeeotter (Enhydra lutris).

Otters zijn bijzonder energieke dieren tijdens het jagen en zwemmen en hebben dus grote hoeveelheden voedsel nodig. Dat was vroeger een belangrijke reden voor de mens om de dieren als voedselconcurrent te zien; otters werden eeuwenlang beschouwd als ongedierte, zoals muizen en ratten.

a7380abf1689a57fc5227fa37b626363_medium.Een andere belangrijke reden was de mooie, gladde, waterdichte pels van de otter; deze was bijzonder geliefd. De dieren werden dan ook intensief bejaagd, hetgeen tot de uitsterving van diverse soorten en het schaars worden van de nu nog bestaande soorten heeft geleid.

Links: een reuzenotter (Pteronura brasiliensis).

De otters hadden in feite voorvechters nodig, die de dieren van een andere kant lieten zien, anders zou het wellicht inmiddels met hen zijn gedaan. Die voorvechters kwamen er en aanvankelijk uit zeer onverwachte hoek, namelijk de literatuur.

Henry Williamson en Tarka de Otter

Henry Williamson (1895-1977) werd geboren in Brockley in het zuiden van Londen. Later verhuisde het gezin Williamson nog een paar keer om tot slot in Kent te belanden. In de uitgestrekte natuur van Kent ontwikkelde de kleine Henry een grote voorliefde voor alles wat met de natuur te maken had. Eenmaal volwassen diende Williamson als soldaat in de Eerste Wereldoorlog. Na de wapenstilstand van 1918 keerde hij terug naar Londen, maar had – waarschijnlijk door zijn oorlogservaringen aan het front – grote moeite zich te voegen naar het leven in een grote stad.

11da53cb461fd4a20f828d966203ee08_medium.In 1921 verhuisde hij dan ook naar het platteland en wel naar Georgeham in Devon. Willamson werd boer en probeerde zijn bestaan uit een kleine boerderij te halen, overigens met wisselend succes. Al snel begon hij echter met schrijven en wel over otters. Naar eigen zeggen kwam zijn inspiratie van de observaties en ervaringen met een kleine, jonge otter, die hij van een wisse dood zou hebben gered en opgevoed. Of dit verhaal klopte, is altijd een punt van discussie geweest. Volgens critici was het waarschijnlijker, dat het boek “The Life Story of an Otter” van John Coulson uit Cornwall in 1909 een grotere invloed op zijn inspiratie heeft uitgeoefend. Niettemin, raakte Williamson bijzonder geïnteresseerd in de handel en wandel van de otter en verzamelde hierover zoveel mogelijk informatie uit zijn directe omgeving als hij maar kon.

4f306508242144d356d0db2b7c25c725_medium.Het duurde in totaal vier jaar, voordat Willamson voldoende informatie had verzameld om dit in een boek te verwerken. Zijn boek “Tarka the Otter” verscheen in 1927 en beschreef het fictieve leven van een otter. Hoewel het niet specifiek voor kinderen was geschreven, was het boek vooral bij jonge lezers erg populair. In 1928 ontving Willamson voor het werk de Hawthornden Prize, een Britse literatuurprijs. Williamson schreef tijdens zijn leven ruim 50 boeken, maar “Tarka the Otter” is altijd zijn meest succesvolle en bekendste werk gebleven. Tot op de dag van vandaag wordt het boek nog steeds herdrukt.

Williamsons boek en de film, die er in 1979 naar werd gemaakt, hebben veel gedaan om de publieke opinie ten aanzien van de otter om te keren. In plaats van als ongedierte zag men otters na die tijd eerder als speelse, bijna huisdieren, die men niet langer meer uit het landschap wilde zien verdwijnen. In 1978 werd de jacht of otters in Groot-Brittannië officieel verboden en sindsdien hebben natuurbeschermers zich hard gemaakt voor het lot van de dieren in het land. Niet zonder resultaat, want van bijna overal verdwenen zijn er momenteel in elk graafschap van Groot-Brittannië weer otters te vinden. 4264981238f18e2286403060fb3f2550_medium.

De fictionele otter Tarka wordt in Noord-Devon (waar het boek zich afspeelt) overigens ook gekoesterd als toeristische trekpleister. Zo is er een Tarka Line, een lokale spoorlijn, die loopt van Exeter tot Barnstaple en jaarlijks vele toeristen naar het gebied trekt. Verder is er nog de Tarka Trail, een verzameling van wandel- en fietspaden van in totaal 290 kilometer, die het gehele gebied bestrijkt waar het boek zich afspeelt.

Gavin Maxwell en zijn otters

Een andere fan en voorvechter van de otter was de Schotse schrijver en bioloog Gavin Maxwell (1914-1969). Als kleinzoon van de Seventh Duke of Northumberland groeide Maxwell op in welvaart en kon hij zijn hele jeugd doorbrengen in de natuur en zich toeleggen op tal van buitenactiviteiten. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte overigens Maxwell als instructeur bij de Special Operations Executive, de toenmalie Britse opleiding voor ‘spionnen en saboteurs’. In de jaren 1950 kon Maxwell, naast zijn voorliefde voor natuurwetenschappen, weer reizen en trekken, wat hij graag en veel deed.

9282fee1b1e8d5bc00490eef771affb5_medium.In 1956 reisde hij onder meer door de moerasgebieden in Zuid-Irak. Maxwell schreef er het boek “A Reed shaken by the Wind”, later ook bekend als “People of the Reeds”, over. Belangrijker was echter, dat hij hier een verlaten jonge, wilde otter vond en besloot hem mee terug te nemen naar Schotland. De otter bleek van een soort te zijn, die men in Groot-Brittannië tot dan niet kende: het was een zogenaamde slanke otter (Lutrogale perspicillata - zie foto linksboven) met een kortharige, gladde vacht, die vooral in Zuidoost-Azië, maar ook in enkele gebieden in Irak voorkomt.

3b167a140eb68de0d416bc315573045e_medium.Maxwell nam de otter mee naar huis, waar hij het dier niet alleen hield als huisdier, maar ook uitgebreid bestudeerde. In 1960 verscheen Maxwells boek “Ring of Bright Water”, een beschrijving van zijn leven in een afgelegen huis aan de westkust van Schotland en zijn belevenissen met de meegebrachte otter, die hij Mijbil had genoemd. Het boek was een groot succes en er werden in korte tijd meer dan twee miljoen exemplaren in binnen- en buitenland van verkocht. In 1969 werd het zelfs onder dezelfde naam als het boek verfilmd.

De titel van het boek kwam uit een gedicht van Kathleen Raine, een goede vriendin van Maxwell. Eind jaren 1950 beëindigde die vriendschap overigens, toen zij onbedoeld de oorzaak was van de dood van otter Mijbil.

Na zijn bestseller schreef Maxwell nog twee vervolgen: “The Rocks Remain” in 1963 en “Raven seek Thy Brother” in 1968. Hierin beschreef hij zijn leven met andere otters – Edal, Teko, Mossy en Monday genaamd – die elk een totaal verschillende persoonlijkheid hadden.

5ebf246cf4e514c6b5b0890f06f80366_medium.De twee vervolgen zijn echter een stuk minder idyllisch van toon dan het eerste boek; zij beschrijven ook de tegenslagen, ongelukken en ziektes, die zowel Maxwells als de otters ten deel vielen. Niettemin werden de wederwaardigheden van de verschillende otters graag en veelvuldig gelezen. Wat wellicht nog belangrijker was: de boeken leerden de lezers, dat otters in feite uiterst intelligente en unieke dieren zijn met uitgesproken eigen karakters en persoonlijkheden.

Tot slot

5918f65b26fa884d4181071e8997a6f0_medium.Het mag vreemd lijken, dat het behoud en de bescherming van de otter in het wild (in ieder geval in Groot-Brittannië) in de eerste plaats werd bewerkstelligd door het geromantiseerde beeld van de otter uit de boeken van een tweetal schrijvers. Toch was dit destijds een hele belangrijke stap. De boeken droegen er vooral aan bij, dat de otter niet langer automatisch op de hoop van ongedierte werd gegooid, maar als een waardevol wild dier werd erkend, dat zijn plaats in het landschap verdiende. Sindsdien gaat de mens anders om met de otter (in positieve zin), hetgeen een hele verbetering is voor deze interessante dieren, die het al moeilijk genoeg hebben om te overleven. En daar gaat het tenslotte om.

 

ASMAY.

© 2019 Foto's: Asmay, Office.microsoft.com, Pixabay.com.

 

043d845af0f7d33bedc1fcf4d63ea960_medium.Zie ook:

Apenstreken-op-de-Rots-van-Gibraltar

Duitsland-de-wolf-in-opmars

Suriname-galibi-en-de-zeeschildpad

Wasberen-nu-ook-echt-in-Nederland

Of lees verder via:

https://tallsay.com/asmay of

https://asmay.wordpress.com/ of

https://tallsay.com/asmaysrecepten of

https://asmaysrecepten.wordpress.com/

 

30/07/2019 12:31

Reacties (7) 

Nieuwe reacties weergeven
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert