De minst sexy vorm van ontwikkelingssamenwerking

Door Dennis_R gepubliceerd in Wetenschap en onderwijs

De minst sexy vorm van ontwikkelingssamenwerking

effectieve-ontwikkelingssamenwerking.png

Michael Kremer was gedesillusioneerd. Hij woonde inmiddels een jaar in Kenia. Wat hij vooral zag waren goedbedoelde interventies, maar met teleurstellende gevolgen.

Zou dit anders kunnen?

Michael besloot het uit te zoeken. Enkele jaren na het voltooien van zijn studie rees hij weer terug naar Kenia. Daar sprak hij ook met een vriend van hem, Paul Lipeya.

Ook Paul was een wereldverbeteraar. Hij werkte bij een Nederlands goed doel genaamd ICS. Op dat moment waren ze vooral gefocust op onderwijs. Specifiek probeerde Paul kinderen meer naar school te laten gaan en hogere cijfers te laten halen.

ICS had hier meerdere oplossingen voor. Populair was het doneren van schoolboeken. Andere opties waren het verschaffen van flipcharts of aanstellen van meer docenten.

De timing was goed. Paul had net een nieuwe fundingsronde binnengekregen. Er was dus geld en hier kon van alles mee gedaan worden. Michael stelde echter voor om niet gelijk aan de slag te gaan. In plaats daarvan wilde hij testen hoe effectief elke interventie nou was.

Meten is weten

Wat Michael voorstelde was het volgende:

Selecteer eerst 14 scholen, pik er dan willekeurig 7 uit en kom daar met slechts één interventie. Bij de andere scholen werd niks gedaan. Later zou dan gekeken kunnen worden naar het verschil tussen de scholen die hulp kregen en de scholen waar geen hulp was.

Als je wilt onderzoeken of hulp effectief is, klinkt dit logisch toch?

In de wetenschap is het dat ook. De experimentvorm die Michael voorstelde heet een Randomized controlled trial. Deze vorm van testen is zelfs zo belangrijk, dat het verboden is medicijnen te verkopen die niet zijn getest op deze manier.

In de wereld van ontwikkelingssamenwerking was dit echter compleet nieuw.

En de resultaten die volgden?

Die brachten in eerste instantie slecht nieuws.

Neem nou het verschaffen van schoolboeken. Dit leek een goed idee. De meeste klassen hadden zo’n 30 kinderen die samen één boek moesten doelen. Meer boeken zou dan toch wel helpen? De resultaten zeiden van niet. Achteraf vond Michael ook een verklaring. De boeken waren Engels en geschreven op hoog niveau. Voor kinderen waarvan Engels pas hun 3e taal was niet ideaal.

Hoe zat het dan met flipcharts?

Als boeken niet werkten, dan zouden extra borden toch wel werken? Hierop kon de docent immers schrijven in simpel Engels. Toch bleek hier weer hetzelfde verhaal. Volgens de resultaten was er geen effect.

Zelfs extra docenten aanstellen hielp niet. Hoe logisch het ook lijkt dat meer docenten garant staat voor beter onderwijs, de realiteit was het er niet mee eens.

Maar Michael niet zomaar op. Er moest toch wel iets zijn om onderwijs te verbeteren? Michael was vastbesloten dat te vinden.

Niet veel later vond hij wat hij zocht. Dit kwam door een kennis van hem bij de Wereldbank. Deze had het over ontwormingsprogramma’s. Miljoenen kinderen in ontwikkelingslanden lijden namelijk aan intestinale wormen. Ze zijn minder dodelijk dan bijvoorbeeld malaria of AIDS, maar ze zijn nog steeds een probleem.

Kinderen worden er namelijk door ziek, kunnen niet naar school en worden bovendien kwetsbaarder voor andere ziektes. Dat terwijl het ze eenvoudig voorkomen kunnen worden. De medicijnen ervoor kocht je voor een prikkie.

Zou zoiets helpen?

De minst sexy vorm van ontwikkelingshulp

Het antwoord was…

…ja.

De resultaten waren schitterend. Een ontwormingsinterventie verminderde schoolabsenties met 25%. Het was een van de meest kosten-effectieve oplossingen ooit. Een donatie van 100 dollar zorgde in totaal voor 10 jaar extra schoolaanwezigheid.

Michael richtte later zijn eigen goede doel op. Dit was het Deworm The World Initiative. Je hebt waarschijnlijk nog nooit gehoord van deze organisatie. Toch is het een van de effectiefste goede doelen ooit.

(dat is niet alleen mijn mening, maar ook die van GiveWell, een van ’s werelds grootste goede doelen-vergelijkers)

Ook inspireerde Michael vele andere organisaties. Hulp moest beter. Naast goedbedoeld moesten interventies ook effectief zijn. En dat moest dus gemeten worden met kritisch onderzoek.

Andere onderzoeken kwamen ook met verassende resultaten. Zo bleek het verschaffen van malarianetten ook waanzinnig effectief. Net als ontwormingsprogramma’s leveren ze geen leuke plaatjes op. Toch zijn ze het doneren waard.

In zijn boek ‘Doing good better’ schrijft William McAskill ook over deze programma’s. Daarin komt hij ook met onderzoek wat aantoont dat deze porgramma’s soms zelfs 200x effectiever zijn dan de meeste andere hulpprogramma’s.

Dat is dus het verschil wat we kunnen maken. Niet met meer geld, maar met beter besteed geld kunnen we onze impact verbeteren met een factor van meer dan 100.

Meer lezen?

Klik hier voor het volledige onderzoek van Michael Kremer.

Google ook eens op effectief altruïsme. Het is een interessante stroming die probeert geven met je hart te combineren met geven met verstand.

Groeten,

Dennis

23/07/2019 14:16

Reacties (5) 

24/07/2019 11:00
Er zijn gewoon teveel naïeve idealisten en te weinig realisten in dit soort werk. Bij de meeste do-gooders staat de compassie op 110 en het verstand op 0.
24/07/2019 00:10
Mooi, dat dat ontwormingsprogramma de - door ziekte - afwezigheid op school heeft doen afnemen.

Vraag me alleen af; zou het niet nog effectiever zijn om vervolgens de kinderen in hun eigen taal te onderrichten met schoolboekjes in hun eigen taal en een onderwijzer die hun taal spreekt (ipv in Engels; een vreemde 3e taal), dat leert toch veel makkelijker.
1
23/07/2019 16:38
Mooi dat zulke acties werken en ook echt iets opleveren en dus voor vrij weinig geld.

Dat laatste .... ik geef eerlijk gezegd niets meer, want in negen van de tien landen waar het naartoe gaat zouden eerst eens de volgevreten dictators hun rekeningen (die volgepompt zijn door ontwikkelingsgeld) moeten gaan gebruiken voor hun volk en niet om er wapens mee te kopen en overstappen op een menselijke vorm van besturen en/of in veel andere gevallen de islam vaarwel moeten zeggen., want dan ben je ook af van de onderdrukking.

Maar het idee staat me wel aan, want dit is ind...
1
23/07/2019 21:28
Kijk, een sceptisch iemand laten zien dat er lichtpuntjes zijn. Daar word ik blij van :)

Overigens is je scepticisme terecht. Een hoop dictators zitten inderdaad zelfvoldaan met een dikke buik thuis door euro's die ooit goedbedoeld in een collectebus zijn gegooid.
23/07/2019 23:07
Ben niet sceptisch hoor. Ben een realiste en altijd positief en optimistisch.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert