1480 Dat ik dacht dat je altijd maar

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Soms liggen hoogte- en dieptepunten vlak bij elkaar. Dat is niet bijzonder. Dat is zoals het leven is. Niet bedacht, niet georganiseerd, niet rechtvaardig, maar gewoon, zoals het leven is. De ordening van de chaos van het leven, waarin we tevergeefs nog wat ordening van onze ideeën en overtuigingen proberen aan te brengen. De enige rechte lijn is die van geboorte naar dood, hoe kronkelig deze lijn ook is, hij komt er altijd, vroeg of laat en een enkele keer min of meer op tijd.

Het is een prachtige dag gisteren. We genieten van het mooie weer, we snoeien wat in de tuin, we proberen een boek te lezen, eten buiten en zijn eigenlijk de hele dag buiten, zoals dat hoor op een zomerse zomerdag en we genieten van de aangename vriendelijkheid van de natuur, wetende dat het de komende week bloedheet gaat worden en dat alleen rustig gedrag helpt, iets wat niet mijn sterkste punt is. 

Piep en Lief gaan naar het Hemmeland en een uurtje later haal ik ze weer op, we gaan even langs bij Martines, waar we gezellig blijven hangen en tegen etenstijd weer naar huis gaan, totdat Piep een vraag heeft: kunnen we ook samen eten, hier of daar maakt niet uit. We stellen samen een menu samen en besluiten gehoor te geven aan Pieps verzoek. We eten bij ons thuis, met alle kinderen.

Lief maakt iets lekkers klaar, ik haal de extra’s en Martines neemt een doos boeken mee. Ik leg de zoon uit hoe een platenspeler werkt en dat een plaat twee kanten heeft met verschillende nummers erop en we delen onze liefde voor muziek. Het is een aangename dag, ik zei het al. Dan gaan we nog een stukje varen met ons bootje, wat tegenwoordig weer gemakkelijk gaat nu ik van fluisteren weer teruggestapt ben op motoren.

We komen thuis, nemen afscheid, ruimen op en dan is daar dat korte bericht van overlijden. Toch nog onverwacht, wat zijn sommige woorden soms mooi van toepassing, we hebben even kort contact. Iedereen was erbij. Het is goed zo. Het is niet aan mij om hier en nu daar meer over te zeggen.

Dan zie ik een bericht dat de grote trooster op televisie komt. Er wordt aan hem een hommage gebracht vanwege zijn komende negentigste verjaardag op 28 juli. Een zaal vol vriendelijkheden en herinneringen. Hij is er zelf bij en leest een paar gedichten voor. Ook mijn favoriete gedicht aller tijden: Lamento.

Luister of lees maar even mee: Hier nu langs het lange diepe water…

https://www.youtube.com/watch?v=nY7JXy68X4s

https://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/242200.html

Ate Vegter, 22 juli 2019

Kom hier dat ik u kus:
www.atevegter.wordpress.com/280

 

22/07/2019 07:05

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert