Nog nooit was ik zo verdrietig.

Door Knokker gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Lieve vriendin van mij,

Hoe gaat het met jou daarboven? Heb je rust? Ben je gelukkig? En wie zijn erbij je? Je oma? Mijn vader? Ben je gelukkig? Of ben je net zo gefrustreerd als mij. Kan je daar je buikje weer rond eten? En jezelf weer douchen? Ik heb zoveel vragen nog. Ik heb nu vooral veel verlangen naar je stem, en je galgenhumor. Jouw raad en advies. Nou is je lieve man daar ook goed in, dat wist je vast al. Maar net als mijn man, of jouw man, het zijn en blijven mannen. 

Als je mij nu zou zien, gezien deze nog steeds intense en bizarre omstandigheden dan weet ik dat je best trots op me zou zijn. Maar je kent mij als de beste, maar dat is voor mij nu even nog niet genoeg. Ik zoek de erkenning die jij mij altijd gaf. Of het nou een schop onder mijn kont was, of juist een luisterend oor en eerlijk advies. 

Zodra ik iets vertel over jouw aan elk random iemand dan barst ik in tranen uit. Dat wil ik niet hoor, het gebeurt. Ik slik het steeds maar weg. Maar door dit probleem praat ik steeds minder over jou. Met jouw dierbaren, over onze herinneringen. Door mijn tranen en verdriet kruip ik steeds verder weg van dit intense gevoel. Ik besef het steeds weer, keer op keer dat ik eigenlijk niet zonder je kan, maar ik heb niets meer te willen. Ik zal wel moeten. Ik heb geen andere keus. Want jij bent er niet meer. Ik heb een boekje gekocht waar ik naar jou wou schrijven. Maar ook dat lukt mij niet zonder te huilen. Nog nooit heb ik mij zo verdrietig gevoeld, zo alleen, zo verloren. 

Ik wist al dat wij soulmates waren. Maar nu weet en voel dat keihard. Wat ik al zei, ik weet dat je trots op mij zou zijn nu. Dat is het probleem niet. 

Het probleem is dat ik niet weet waar ik het zoeken moet. Dat ik niet weet hoe ik dit moet verwerken. Dat ik niet weet hoe ik zonder te huilen weer over je kan praten.    Ik heb een mooie foto staan, met elke dag een brandend kaarsje en altijd rozen erbij. Dat blijft zo zolang ik leef. 

Ik hou van je, vroeger, nu en altijd. Ik hoop dat de tranen stoppen. Mijn tranen zijn voorlopig soort van symbool van onze vriendschap/liefde. Het is tenslotte nog maar net drie maanden geleden. 

Ik ben trots op je, jij bent veruit de sterkst vrouw in mijn leven. Daarboven of toen hier. 

Gek hé, ik glimlach nu. Dit verhaal lucht op. Gek maf mooi lief sterk stom cool knap mens! 

Gooi weer wat om om mij heen. Dat had je beloofd. Laat iets horen ofzo.. 

Dag lieverd.. tot zo hoop ik hihi.

 

Knokkertje of knokker positief 

21/07/2019 03:51

Reacties (4) 

1
23/07/2019 11:55
Je doet er goed aan je gevoelens te uiten Ik wens je sterkte met het verwerken van et verlies. Gun je zelf de tijd daarvoor.
02/08/2019 12:34
Het valt niet mee
1
02/08/2019 15:51
Probeer ook aan jezelf te denken. Je vriendin zal je ook niet altijd verdrietig willen zien. Nogmaals heel veel sterkte.
1
06/08/2019 22:13
Gaat nu wat beter. Had terugval maar mezelf weer bij elkaar geraapt. Volgende week derde operatie
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert