De ware vechters

Door Marianna Travinskaia gepubliceerd in Film en entertainment

Het iedee van het project "The Voice, Kids" is uit Nederland naar Rusland overgewaaid en nu is diep geworteld op Russisch boden. Vanuit alle hoeken in Rusland komen getalenteerde kinderen om deel te nemen aan dat project. 

Tot nu toe zijn er in Rusland al 6 edities van dat project plaats gevonden, maar het meest opvallend was de 3 editie. Deze editie heeft 2 heel bijzondere finalisten opgeleverd. Die zijn de ware vechters niet alleen op de podium , maar ook in hun levens. Die zijn : Jaroslava Degterjova en Daniel Pluzhnikof. Hun levens verhalen vond ik heel bijzonder, omdat deze kinderen ondanks hun leeftijd hebben veel in het leven moeten meemaken. Hier ga ik verder op hun levens verhalen.

Getalenteerde meisje, met zware verleden.

Het CV van Joroslava Degterjova is wegens haar leeftijd nog niet zo lang. Zij leed het leven van het gewone meisje. Zij ging naar de kleurteschool, hielp haar moeder en ook leerde zij zingen bij het muziek club. Alles ging zoals het moet totdat het drastische gebeurtenis in het leven van het toen 5 jarig meisje heeft plaats gevonden. Dat gebeurtenis heeft de hele leven van haar op de kop gezet. Zij heeft namelijk samen met haar ouders de ernstige auto ongeluk overleefd. Na de zware behandeling en reabilitatie is het haar gelukt deel te nemen aan het project "The Voice, Kids". Zij kwam op dat project samen met haar moeder Olesja.

Jaroslava was redelijk heersteld, alleen heeft ze een kleine afwijkingen aan haar linker oog overgehouden. Het zag niet lelijk uit maar toch was het wel opvallend en dat trok aanvankelijk wel een ongewenste aandacht bij de kijkers.

Het meisje kwam van het stadje Goekovo waarnaar zij na dat zware ongeluk met haar moeder verhuisd. Ze kwamen namelijk samen bij haar oma te wonen. 

De familie van het meisje en het meisje zelf hebben het liefst niet het over ongeluk. Wat is dan ooit met haar oog gebeurt is alleen maar aan de litteken te zien. Zes jaar geleden reed Jaroslava samen met haar ouders in de auto. Haar vader zat achter de stuur. Plotseling was hij het controle over de auto kwijt geraakt en de auto reed van de weg af en belande uiteindelijk in het ravijn. Jaroslava was heel slecht aan toe. De scherven van de gebroken ruiters hebben veel schade bij het licham van het meisje veroorzakt. Haar korte leventje hing aan de zijden draadje. Wonder boven wonder kwam haar moeder snel bij en haalde haar uit de puin vandaan. Het was toen meteen duidelijk dat de toestand van het oog zou veel problemen opleveren. Maar Jaroslava's schedel - en ook hersensbeschadiging waren nog veel erger aan toe. Verder heeft ze veel breuken en snijwonden opgelopen. De toestand van haar was dergelijk zwaar dat de chirurgen de hele nacht met haar bezig waren geweest. Uiteindelijk was het  hun gelukt om haar lichaam redelijk op te knappen. 

Gedurende de hele maand was het meisje aan de bed gekluisterd. Al de tijd was zij gesteund door haar moeder. Zij waren allebei op elkaar aangewezen, de vader heeft hun verlaten.

Langzaam maar zeker kwam Jaroslava weer tot normale leven. Zij moest ook alles weer opnieuw leren. Aanvankelijk verliep het heel zwaar. Het lopen voor haar was onmogelijk om die reden heeft Jaroslava bij de oud nieuw haar wens uitgesproken dat haar benen weer kunnen lopen. Olesja maakte ook veel zorgen over geestelijke  toestand van haar dochter. Want zo'n trauma was zelfs te zwaar voor de volwassene laat staan voor het 5 jarige kind. 

Naar de enige tijd heeft Jaroslavna de draad weer opgepaakt en ging in het ziekenhuis verder met haar school . Ze las veel boeken en ook tekende. Ook vond Jaroslava het heel belangrijk het leven van andere patieenten dragelijk maken. Regelmatig organiseerde ze kleine muziekaale voorstellingen voor haar lotgenoten en ook voor het personeel van het ziekenhuis. Het was haar gelukt om mensen in het ziekenhuis bij elkaar te brengen een ook het hart onder rim te steken. Al was het niet makkelijk de zieke kinderen tot positieve kijk op het leven te brengen. Haar moeder heeft gemerkt dat deze actieviteit de zieke mensen goed doet, en zij heeft Jaroslava nog extra gemotiveerd om daarmee verder te gaan.

Wanneer het meisje weer kon lopen , ging ze langs ziekenkamers om kinderen te trosten en te vermaken met haar zingen. Ze dacht dat het haar missie was om patienten te trosten en was heel blij dat kinderen heel aandachting naar haar liedje gingen luisteren. Zelfs toen haar eigen oma elke keer in het huil uitbaarste, was Jaroslava altijd bij om haar te trosten. 

Auditie " Voice, Kids"

Zoals haar moeder het verteld had vond Jaroslava het leuk van jongs af aan  te zingen.  Vaak zong zij haar liedjes uit bekende Russische teken film "Muziekanten uit Bremen". En tot de verassing van Olesja heeft haar dochter de hele sound trek uit de film "Titanik" voorgezongen. Vervolgens waren ze allebei met de vocaal studie bezig geweest. Elke dag hebben ze beiden met veel plezier aan het zingen geoefend. 

Voor het project heeft Jaroslava enkele liedjes bestudeerd en kon voor lange tijd niet bepallen welke liedje gaat ze bij de "Blinde auditie" voorzingen. Uiteindelijk heeft ze  voor het lied van Victor Zoy "Koekoek" gekozen . Het lied gaat het over het Post Traumatishe Stress Sindrom bij soldaten.  Jaroslava heeft dat zo emotioneel konden zingen dat haar optreden een kippenvel bij de coaches heeft bezorgd. Dat lied heeft ze naar het eigen zeggen gekozen omdat het sterke emoties bij mensen oproept en voor haar was het heel belangrijk om het met de volle toewijding voort te zingen. 

Jaroslava is uiteindelijk de tweede geworden en Daniel Pluzhnikov de eerste. Jaroslava is wel blij met haar tweede plek en ook is ze gelukkig dat Daniel de eerste prijs in de wacht heeft gesleept.  Naar haar zeggen heeft Daniel meer baat bij dat zegge want hij moet nog door de medische behandeling heen gaan.

Jaroslava is doorgegaan met haar zang cariere. Zij treed regelmatig op concerten en festivallen. Ook schrijft en zingt ze haar eigen liederen. Een van haar liederen namelijk "Eenzaamer"was zelfs gebruikt bij de muzical "Alice in Wonderland on ice".

 

Koekoek

 

Hoeveel liederen zijn er nog ongeschreven?

Zeg het koekoek ,zing het even voor me

Moet ik wonen in de stad of in de balingschap?

Moet ik liggen als steen , of moet ik branden als een ster?

Als een ster

 

De zon op de hemel, kijk je mij aan.

Mijn palm is omgetoverd in vuist.

Heb je buskruit - geef mij maar vlam

Zo is het......

 

Wie gaat lopen over het eenzame pad?

De moedige en de dappere

zijn gesneuveld op slachtveld.

Weinigen zijn er

bij de helder geheugen en bij de nuchter verstand.

Met de stevige handen staan ze in de rangen alle paraat.

Staan ze paraat

 

De zon op de hemel, kijk je mij aan.

Mijn palm is omgetoverd in vuist.

Heb je buskruit - geef mij maar vlam.

Zo is het......

 

Waar ben je , de vrije wil?

Bij wie zit je lievelijk ochtendlicht te verwelkomen.

Geef antwoord.

Het is goed om met jouw te zijn

en het is slecht zonder jouw geloof mij

Geduldige handen met kwetsbare zielen gaan onder de zweep

Onder de zweep.

 

Dе zon op de hemel, kijk je mij aan.

Mijn palm is omgetoverd in vuist.

Heb je buskruit - geef mij maar vlam

Zo is het......

 

.

 

Eenzaamer ( Alleener)

 

Het is gewoonweg een banale feit.

Bij wie en waar ik ook ben, het maakt niet uit.

Ik ben zo dergelijk eenzaam dat niemand is er nog eenzamer.

Eenzamer ben ik dan een nacht trein die leeg door het land heen rijdt.

Eenzamer ben ik dan het verdriet dat niet eens te verwoorden valt.

 

Wat zijn hier zo veel mensen.

De grote zee is aan het ruisen

Maar mijn gewoon verdriet kan ik bij niemand uiten.

Geen schepen zijn er in de buurt waar mijn eenzame zeilboot vaart.

Maar mijn gewoon blijdschap kan ik aan niemand kwijt.

 

Ik ben eenzamer dan jij er bent.

Eenzamer ben ik dan die alle mensen in de volle zalen.

En dat is het omdat bij mij het kwartje is gevallen.

Ik weet dat ik gelijk heb , al blijf ik onbegrepen.

Hier is de hele menigte van enge eenzaamheiden.

 

Wat zijn hier zo veel mensen.

De grote zee is aan het ruisen

Maar mijn gewoon verdriet kan ik bij niemand uiten.

Geen schepen zijn er in de buurt waar mijn eenzame zeilboot vaart.

Maar mijn gewoon blijdschap kan ik aan niemand kwijt.

 

Wat zijn hier zo veel mensen.

De grote zee is aan het ruisen

Maar mijn gewoon verdriet kan ik bij niemand uiten.

Geen schepen zijn er in de buurt waar mijn eenzame zeilboot vaart.

Maar mijn gewoon blijdschap kan ik aan niemand kwijt.

 

 

Wordt Vervolgd

 

 

 

 

 

 

 

15/07/2019 11:14

Reacties (2) 

2
17/07/2019 22:25
Leuk dat zo een populair Nederlands programma, ook het Russische publiek weet te boeien.
1
18/07/2019 17:23
Inderdaad. Vooral dat het nog kansen bied aan Russische kinderen om hun talent te laten ontplooien.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert