Dag lieve Lotte

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Lieve Lotte

faf729056bc031fc33d0e5472ae16859_medium.

In 2004 kwam je als jonge kitten bij ons, samen met Lize. Je groeide op bij de grote rode kater Izzy, een echte schoot- en knuffelkat. Jij en Lize waren te speels en onrustig voor dat schootzitten, al genoot je wel van al die mensenaandacht.

Lize werd onverwacht zwanger en dat liep uit op een drama; haar kittens bleken niet levensvatbaar. Dat trauma kwam ze nooit meer te boven. Ze veranderde van lieve aanhankelijke poes in een zure, agressieve. Een jaar later werden jullie beiden mama van vier, jij precies een week na Lize. Al gauw was duidelijk dat Lize niet voor haar kittens zorgde. Jij bleek de oermoederpoes en nam Lize's kleintjes erbij en zorgde onvermoeibaar voor acht kittens. Binkie, zoon van Lize, bleef en jullie band was hecht, ondanks dat er geen bloedband was.

efe4f2c1e66a3bcb1d7bf8e459258d70_medium.

We verhuisden naar de kust. De eerste weken moesten jullie verplicht binnen blijven zodat je kon wennen aan de nieuwe omgeving. Toen je eenmaal naar buiten mocht, bleef je altijd in de buurt. Lize was echter onvoorzichtig, stak de straat over zonder opletten en werd dodelijk getroffen door een bus. Jonge kater Binkie ging wel de hort op, alle meisjes uit de nieuwe buurt het hoofd op hol brengen. Telkens kwam hij na een dag of twee weer thuis, doodmoe en uitgehongerd. De wildebras. Om hem te temmen lieten we hem castreren. Het hielp ten dele. De rooie je-weet-wel kater Izzy verdween ook eens en bleef bijna twee maanden weg. Opeens stond hij weer op de stoep, vies en mager. Maar hij was er weer. Waar hij was geweest en wat hij allemaal had meegemaakt bleef voor ons mensen een duister geheim.

Al in je jonge jaren had je problemen met je huid, pas aan de kust ontdekten we dat je een vlooienallergie had. Je had een gruwelijke hekel aan de anti-vlooienpipetjes en een nog grotere hekel aan de dierenarts waar je zo af en toe een injectie tegen de allergie kreeg. Nog dagen bleef je boos op mij, ondanks dat ik dat deed om jou van je jeuk en irritatie te verlossen.

Nadat Izzy stierf door nierfalen werd jij naast oermoeder ook Koningin van ons dierenrijk. Met jou viel niet te spotten, zo fel was je om je territorium te bewaken. Tegelijk was je waakzaam op wie "bij ons" hoorde. Wanneer een konijn uitbrak zorgde jij ervoor dat hij niet weg kon lopen. Jij was de baas, die girlpower beviel me wel..

Na de laatste verhuizing raakten we wel Binkie kwijt. De grote kater kon niet wachten tot hij gewend was aan de nieuwe omgeving, rende vol enthousiasme het huis uit en keerde nooit meer terug. Dat zou jou nooit gebeuren, je ging nooit verder dan een meter of twintig van huis.

b4a0eea563640f9410d097a866afb265_medium.

Het gemis van Binkie werd opgevuld door Smartie en een jaar later kwam Rosa er bij. Smartie en Rosa werden dikke maatjes, maar jij bleef in rangorde de baas. Je kon je hogelijk irriteren aan de speelsheid van de jonge katten, zeker wanneer ze met jou wilden spelen. Daar deed je niet meer aan, als Koningin. Toch kwam af en toe de jeugdige Lotte nog tevoorschijn en kon je enorm wild spelen met een blaadje, een ronddwarrelende vlieg of rollend speelgoed dat nog op de grond lag.

Je werd steeds aanhankelijker en een echte schootkat. Ook daarin had je zo je eigen wensen en eisen. Zo lag je graag op schoot op een dekentje en moest er vooral wel geaaid blijven worden. Wanneer ik eens op de bank sliep kwam je op me zitten, vaak dicht bij mijn gezicht of zelfs erop, zodat ik wakker werd en je kon knuffelen. Je motortje knorde altijd luid en je hield van alle aandacht. Je werd meer en meer mijn vriendinnetje in de roerige tijden die ik beleefde. Jij was er altijd.

Pas de laatste paar jaren kwam er een verschuiving in de hiërarchie en werd Rosa de baas. Je wist dat je plaats moest maken en deed gelaten een stapje terug. Smartie, als enige "man" in huis, werd gepasseerd door de girlpower. Smartie zag in Rosa zijn meerdere en probeerde de baas over jou te zijn, maar dat lukte maar soms. Vaak pestte hij je echt weg op een plekje waar jij al lag omdat hij daar wilde liggen. Je werd boos en blies en kreeg een dikke staart, waarna Smartie een haal kon verwachten. Soms droop hij af, soms maakte jij al grommend plaats voor hem. Deze machtsstrijd duurde een aantal jaren.

457545f18c011efabafcac924e0bbee8_medium.

Dit voorjaar merkte ik dat je ziek was en de dierenarts bevestigde mijn vermoedens. Nierfalen. Ik kocht speciaal voer maar dat was niet zo lekker. De afsnijdsels van de kip mocht je niet meer hebben en het vlaschaaltje uitlikken was ook uit den boze. Uit protest liet je het nierdieet links liggen en schraapte de voerbakjes van Smartie en Rosa leeg.
Terug naar de dierenarts, infusen, bloedonderzoek en ander dieetvoer mocht allemaal niet meer baten. Vorige week kreeg jij je doodvonnis te horen.

Wat restte was een week vol aandacht en tijd, boordevol knuffels en al het lekkers wat je maar wilde eten. Ik gaf je het voer wat je zo lekker vond, de nieren deden toch niets meer. Die laatste dagen wilde ik het je zo aangenaam mogelijk maken. Dus wij aten kip en jij mocht de afsnijdsels. Je knorde dat het je een lieve lust was. De eerste dagen at je alles smakelijk op, daarna werd je eetlust steeds minder.

Je had je plekje uitgekozen, op het aanrecht. Niet echt handig, maar je keerde er steeds weer naar terug. Dus legde ik daar een zachte doek neer zodat je er lekker kon liggen. En op de grond een dik dekbed, stel dat je eraf wilde springen met je zieke lijf! In de nacht bleef ik in de huiskamer slapen zodat ik je in de gaten kon houden. Tijdens een nacht was je toch op de grond gesprongen en kwam je bij me liggen, dicht tegen mijn hoofd aan. Ik hoorde je knorren al was je motortje al kapot waardoor het meer op kreunen leek. Ik aaide en aaide en besefte dat dit de laatste nacht was dat we zo zouden liggen.

028e81dfe06a47e77b0168e5d25a87f5_medium.

In de vroege ochtend was je, al wankelend, naar de achterdeur gelopen en met een mauw gaf je te kennen dat je naar buiten wilde. Alles goed en aardig maar ik wilde niet dat je je zou gaan verstoppen in de struiken om daar eenzaam en alleen te gaan sterven. Maar dat je naar buiten wilde begreep ik ook. Dus gingen we samen. Zo zaten we in de tuin terwijl de zon opkwam. Vogels zongen en de temperatuur was aangenaam. Smartie kwam lang en begroette je. Na een minuut of tien nam ik je weer mee naar binnen en legde je op de bank, waar je uitgeput in slaap viel.

Op de laatste ochtend stond ik op en liep naar de keuken om mijn ontbijt klaar te maken. Ik hoorde een plof en voor ik het wist stond je naast me in de keuken. Zo ziek als je was, wilde je wel weten wat ik ging doen. Ook deed je je laatste plasje nog keurig op de kattenbak, en bleef je tot je laatste uur genieten van elke aai en knuffel die we je gaven.

In de middag ben je op schoot rustig ingeslapen, terwijl je voortdurend werd geaaid en geknuffeld. 

Dank je wel Lieve Lotte dat je zo lang bij ons wilde zijn.

c97e099bd2d65edc5e55cbde9a4254ec_medium.

© Sanne 2019

14/07/2019 09:52

Reacties (4) 

1
14/07/2019 23:46
Het grijpt me, ze heeft bij jullie een mooi leven gehad. Wens je/jullie veel sterkte.
1
14/07/2019 21:30
Wat heeft ze een mooi leven/thuis gehad..
Sterkte met dit verlies.
1
14/07/2019 16:48
Ontroerend verslag van een kattenleven.
Sterkte!
1
14/07/2019 11:07
Hoef verder niks toe te voegen, want alles wat ik kan schrijven is minder mooi dan jouw eigen woorden.

Sterkte meis.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert