Jaarlijkse zomerse toeristeninvasie

Door Leonardo gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

 

           b01c0e9de832cfff9fa23c38ee0bfe63_medium.

                                        Impression du Col de L'Ourtegas.              

Het is een elk jaar terugkerende situatie in de zomermaanden. Niets bijzonders maar wel opmerkelijk. Het kleine dorpje gelegen aan de voet van de bergen van de Haute Languedoc krijgt in de zomermaanden te maken met een verdubbeling van de inwonersaantallen. Mensen die in het dorp aanlanden om trektochten in de bergen te gaan maken. Op zich niet zo vreemd, want de natuur in de Languedoc leent zich bij uitstek voor het maken van bergwandelingen.  Vandaar dat vanaf half juni horden toeristen, lopend, gepakt en gezakt, met zware wandelschoenen aan de voeten, veldflessen met water aan de gordel, zich over de smalle geitenpaden de bergen in begeven. 

   Vanuit onze hooggelegen woning kunnen we ze dagelijks beneden ons in de soms trillend hete lucht langs zien sjokken. Ik vraag me steeds af waarom die mensen het wagen om in de immense hitte zo’n bergtocht te gaan maken. Maar het schijnt een soort van obsessie te zijn voor dit soort wandelaars. Mannen en vrouwen die zich in hun vakantie kennelijk ten doel hebben gesteld om een maal in hun leven, de gruwelijk zware wandelroute door de bergen van de Haut Languedoc te moeten gaan maken.

  Meestal vanuit het kleine plaatje Mons, gelegen aan de oevers van de altijd onstuimig stromende rivier de Orb, start men met hun wandeling die hen al snel door onwaarschijnlijk fraaie, ruige natuur voert. Direct na het vertrek lopen de mensen bergopwaarts, door de schitterende Gorges d' Héric richting de reeds in de verte voor hen optornende Col de L' Ourtigas.  Geen extreem hoge, doch wel een magische bergrug, met in het dal, aan de voet van deze berg, weelderige Mediterrane begroeiing bestaande uit maquisstruiken, steeneiken, hier en daar lavendel, wilde abrikozen en zelfs wilde perziken.

   Het is een plek op aarde die diepe indruk op mensen maakt. Maar ook een plek waar veel van die wandelende toeristen naar adem snakken vanwege de intense hitte die hier tussen de bergen in het keteldal blijft hangen.  Soms stroomt er nog wat water door een van de vele in de zomermaanden droog liggende beddingen van kleine beekjes. Dan hebben de enthousiastelingen het geluk de voeten even in het koude water te plaatsen, alvorens hun tocht te vervolgen. 

    Vaak hoor je mensen zuchten dat ze die eerste steile rotsen gelukkig reeds achter zich hebben gelaten, maar men is er dan nog niet. Vanuit het dal moet men ook weer omhoog om de wandeling richting de top van deze heroïsche bergrug af te maken. En dat valt voor veel wandelaars zwaar. Want de ruim 1000 meter hoge Col de L' Ourtigas mag dan wel geen Pyreneeën col zijn, de hellingen zijn stijl en het pad wat moet worden gevolgd is uiterst smal, terwijl men in de hitte ravijnen passeert die soms vele tientallen meters diep zijn.

   Waar heeft men zin in denk ik vaak, als ik weer enkele zwaar transpirerende, vermoeid uitziende enthousiastelingen beneden ons langs zie sjokken. Waar eindigt in je vakantie hobby en waar begint ellende en afzien?  Eenmaal terug in het dorpje Mons is de enige persoon die met een stralende lach op zijn gelaat te zien is, de plaatselijke brasserie uitbater, Marcel Louberant. Zijn café, met een bescheiden terras, is de enige plek in het dorp waar het ’s middags in de zomerse hitte aangenaam verkeren is. De hoge platanen die langs de trottoir staan zorgen voor een redelijke hoeveelheid schaduw. Daardoor ligt het aan de doorgaande weg gelegen terras meestal na drie uur 's middags uit de zon, terwijl er meestal een zwak briesje waait. Kortom de ultieme plek voor een dorstige en oververmoeide vakantiewandelaar, om even te ontspannen en de dorst te lessen. De bieromzet van Marcel stijgt in de zomermaanden dagelijks sneller dan de zon aan de hemel zakt en rond zeven uur achter de toppen van de bergen verdwijnt. De laatste enthousiaste toeristen komen dan nog vaak aansloffen. Laten uiterst vermoeid hun rugzakken op de betontegels vallen, bestellen een 'bonne bière pression,'  strekken en masseren hun vaak flink geschaafde benen en slaken na de eerste slok bier een diepe zucht. ‘Donders, wat was dit zwaar en wat was het gruwelijk heet,’ hoor je ze dan mompelen.

   De wondjes op de benen zijn vaak het gevolg van de aanraking met de gemene stekels van de maquisstruiken, het gevolg van het schuren langs een scherpe rotswand of gewoon als gevolg van een valpartij op de stenen in een doge rivierbedding .

   Veel van die wandeltoeristen verblijven enkele dagen op de kleine minicamping die in het seizoen werkelijk uitpuilt van de tenten en caravans. Anderen staan gewoon met hun camper, tent of caravan op een weilandje langs de oevers van de Orb. Kortom: in de kleine Occitaanse dorpjes aan de voet van de Col de L'Ourtegas stijgt in de zomermaanden het bevolkingsaanal sneller dan het heldere water van de Orb na een onweersbui, en geeft deze kleine rustige dorpjes, voor enkele maanden het imago van populaire vakantieparadijsjes.     

©  Leonardo.   

     

 

  

12/07/2019 13:37

Reacties (7) 

1
19/07/2019 09:54
in kinderdijk wordt de toeristeninvasie ook elk jaar erger, ik woon er naast :(
2
12/07/2019 17:45
Het is gewoon lekker om door de Franse heuvels, cols en bergen te wandelen. Ga ik deze zomer ook beslist doen. Ik vertrek wel redelijk vroeg in de ochtend. Dit keer beklimmen mijn kind en ik de hoogste toppen op het terrein. En als we compleet oververhit en bezweet weer terug zijn, dan nemen we een frisse duik in het zwembad. En dan? Tijd voor pastis of rosé. Voor mij dan; hij is nog te jong.
13/07/2019 13:13
Heel goed om 's morgens vroeg te gaan lopen. Dan is de hitte nog dragelijk.
2
12/07/2019 16:27
Ik begrijp die mensen wel, want het is natuurlijk een uitdaging ... maar denk dat je het veel beter kunt doen als het wat minder heet is. Dan geniet je denk ik ook meer van alles om je heen, want het klimmen is wel mooi ... maar het gaat om de omgeving naar mijn mening.

Hier stikt het zomers van de mensen in de bossen die veelal met een hoop kabaal zonder te kijken naar al het moois om hun heen de serene rust van de bossen verpesten.
1
12/07/2019 15:43
Steile bergen zijn er niet, wel duinen. In het kustdorp waar ik woon verdrievoudigt de bevolking eveneens elke zomer door de vele campings, zomerhuisjes en hotels. Druk voor de bewoners, maar goed voor de winkels en de horeca denk ik dan maar.
12/07/2019 15:01
Precies !
2
12/07/2019 14:52
Ach, misschien hebben ze achteraf het gevoel dat ze iets geweldigs gepresteerd hebben: daar kunnen ze thuis dan over opscheppen.
Zolang ze maar geen rommel achterlaten en geen brand stichten...en het niet op de rug van een paard doen.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert