Een gevoel van empathie.

Door Theuntje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

e4c6cd979c8d7fc66e566dfda6e927bd_medium.

Zo nu en dan kwam ik hem op ons winkelplein tegen, de jonge man met zijn rollator.
Ik weet niet of er een naam, een hokje of een label voor is, en ondanks mijn aangeboren neiging tot het overdadig gebruik van mooie en zelfverzonnen woordjes, kan ik het niet over mijn hart verkrijgen bij deze jongeman een quasi grappig labeltje op te plakken. Waarom niet?
Het is juist dat zelfde hart dat ineenkrimpt als ik hem moeizaam vooruit zie strompelen en kijk alleen maar toe. Nee, daar mag ik geen ‘jokerlabel’ aan hangen.

Vanaf mijn balkon, mijn eigen Hobbitplekje, zie ik de jongeman. Ik heb hem wel eerder gezien en herinner me wat mij de eerste keer aan hem opviel. Hij beweegt zich op het plein voort als op een onbewoond eilandje, in een zee van gelijkgestemde mensen. Wellicht een prachtig mooi eilandje met een mooi koraalrifje, maar niemand die een ontdekkingsreis naar hem onderneemt.
Hij strompelt daar vriendelijk groetend, maar zonder aantoonbare vrienden of enige aanspraak, richting het bankje. Komt hij wel voor een beetje aanspraak? Ik zie dat zijn missie tevergeefs is, ondanks zijn dappere pogingen tot glimlachen en vriendelijk groeten. Hij zit op een eiland tussen de voorbijkomende mensenmassa.

Hij is helemaal niet eng of raar, misschien een beetje verlegen, denk ik. Een jongeman die eenzaam rond kijkt, zijn houding ontlenend aan het kleine ‘strootje’ dat aanspraak heet? Zichtbaar zijn best doet om ook bij een groepje mensen te (mogen) staan? Zichtbaar genoeg om ook opgenomen te worden in zo’n groepje? Maar in de werkelijkheid blijft dat ver weg om dat hij niet gezien wordt.
Dat zijn ‘stille’ roep niet gehoord wordt. Hij bevindt zich in een soort zeepbel en weet niet hoe hij daar doorheen moet prikken. Tenminste, zo zie ik het.
En ik daar op mijn balkon met al mijn goede voornemens vol naastenliefde. En wat doe ik?
Ik kijk alleen maar!
Wat weet ik van hem? Niets, helemaal niets, maar op de één of andere manier weerspiegeld hij wel mijn eigen angst voor ultieme eenzaamheid. En ik doe nog steeds niets. Helpt dat?

Ik trek mijn stoute schoenen aan, ga naar beneden en loop naar hem toe. Maar ben ik wel de aangewezen persoon om zijn stille leed wat te verzachten? Door hem aan te spreken?
Bij hem aangekomen groet ik hem en vraag of ik naast hem mag komen zitten. Ik krijg een hartelijke glimlach en zegt: “Graag.”
Al snel raken wij in gesprek. Na een halfuurtje geeft hij te kennen dat hij weer naar zijn appartement moet om zijn medicijnen in te nemen. Ik vraag waar hij woont en hij zegt:
“Daar in die flat, twee hoog, op nummer 21.”
“Daar wonen wij ook, op de eerste verdieping op nummer 5”, zeg ik.
“Kom dan eens een kopje koffie bij mij drinken”, zegt hij verwachtingsvol.
“Zal ik zeker deze week eens doen.”

Ben ik de aangewezen persoon om zijn stille eenzaamheid te doorbreken? Ja, blijkbaar wel.
En helpt dat? Uiteindelijk doet het dat inderdaad, maar moet ik daar blij mee zijn, of is het eigenlijk hartverscheurend? Waarschijnlijk beide, en dat is nog wel het meest afschuwelijke.
Ik bedoel…, die stille eenzaamheid van een roepende in een mensenwoestijn!
Zo hier en daar een beetje meer empathie graag.

Theuntje, 2019.

11/07/2019 22:51

Reacties (13) 

1
19/07/2019 21:07
mooi geschreven, echt herkenbaar.
Theuntje tegen J B
19/07/2019 22:56
Dank je wel.
1
13/07/2019 04:16
Denk dat veel mensen misschien wel onbewust zo iemand regelmatig zien of kennen.
Zelf kom ik een paar keer per maand bij een inmiddels 92 jarige man hier in Doorn even op bezoek, omdat het zo'n man is die gewoon heel vriendelijk is, maar vaak genegeerd wordt of voor een seniele oude dwaas wordt aangezien. Die man is 18 jaar geleden zijn vrouw verloren en heeft daar nog altijd moeite mee en zoekt af en toe de aandacht van mensen op door uit zichzelf een praatje met willekeurige mensen te beginnen .... maar soms als hij alleen op een bankje zit dan reageert hij heel nors tot kwaad aan toe ...
1
13/07/2019 08:19
Prachtig, daar ben ik even stil van.
2
12/07/2019 15:43
Helemaal waar maar er zijn ook mensen die dat niet willen, toen ik jouw relaas las dacht ik aan mijn broer, zijn voorgeschiedenis is ook een ongeluk enzo. als je hem ziet strompelen met zijn rollator schieten je de tranen in de ogen om het zo maar te zeggen. Een praatje maken oké maar niet meer dan dat. Er zullen vast mensen zijn die hetzelfde denken als wat jij denkt als ze hem zien, maar zoals gezegd een praatje maken oké maar ook niet meer dan dat en ik moet zeggen hij is blij met iedere dag die hem gegeven is.
Bij mijn schoonmoeder die in het bejaardenhuis woont zit een mevrouw a...
12/07/2019 22:52
Met veel interesse gelezen!
Zie mijn reactie bij Zevenblad.
1
12/07/2019 08:10
Hoe moeilijk eenzaamheid te doorbreken is zonder de 'helpende hand' van een ander.
1
12/07/2019 08:59
1
12/07/2019 06:59
Is dit nu verzonnen of is het echt?
Beslissend is natuurlijk wat hier aan de hand is, tenminste als het echt is. Geen familie? Geen begeleiding? Ben benieuwd.
Hoe ik zou reageren zou er van afhangen welk verhaal hier achter zit. Voor je het weet heb je er een patiënt bij.
1
12/07/2019 09:01
Dit is geen verzonnen verhaal maar de werkelijkheid.
Hij was mij al een paar keer eerder opgevallen en op de één of andere manier kreeg ik (op afstand) enige empathie voor hem.
Deze jongeman heeft een blijvende hersenbeschadiging opgelopen bij een ongeval, veroorzaakt door een dronken vrachtwagenbestuurder!
En ja, hij heeft 2x in de week thuishulp. Meer niet! Wil hij ook niet.
Hij praat wat langzaam maar heeft verder een goed stel hersens.
1
12/07/2019 14:36
Als dat zo is zou ik hem ook een beetje onder mijn vleugels nemen. Tragisch, als je nog zo jong bent...en dan op zo'n manier.
Misschien kun je hem wat oppeppen, en ook helpen aansluiting bij mensen van zijn eigen leeftijd te vinden, als je daar connecties hebt tenminste...
2
11/07/2019 23:31
Mooi en herkenbaar geschreven; deze mensen komen op ieders pad, maar velen kijken er langsheen omdat ze te druk zijn met andere dingen, net als jij zie ik ze wel en dan moet (en dat bedoel ik niet negatief alsof het een last is) je er wat mee. Een kop koffie drinken, een praatje...het maakt zoveel verschil en kost geen enkele moeite.
12/07/2019 09:02
En zo is het.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert