Zomaar een uurtje terras.

Door Theuntje gepubliceerd in Met een knipoog

Als je helemaal niet meer weet wat je moet ondernemen, dan moet je eens op een terrasje gaan zitten in een druk winkelgebied. Het liefst als het een beetje heet is en niet alleen de mussen maar ook de schoorstenen van pure ellende van het dak af lazeren. Ik kan je zeggen, dat is echt genieten!
Als je daar tenminste oog en oor voor hebt. Ik in ieder geval wel!

Heerlijk genietend in de schaduw op het terras in de binnenstad, zie ik een man, uitsluitend gekleed in blote tatoeages. Hij komt moeizaam het terras op gewaggeld, gevolgd door zijn vriendin die gebukt gaat onder een flink aantal kilo’s blinkend ijzer. Er zijn nog maar weinig blote plaatsen op haar lichaam waar geen piercing doorheen gejast is. Veronderstel dat het plotseling gaat regenen en de boel acuut gaat roesten. Ik moet er niet aan denken, dus doe ik dat ook maar niet.
Hoe dan ook, de tatoeageman ploft neer op een stoel en gooit zijn voeten op een andere stoel.
Zijn na-aapvriendin doet hetzelfde. De man zit nauwelijks en vraagt zich, luid mopperend af, waar de ‘bediening’ hier zit..! “Ja, ze zijn hier niet erg snel hier”, reageert zijn vriendin, daarbij ontevreden om zich heen kijkend, daarbij andere terrasgangers trakterend op verblindende lichtflitsen van al haar ‘bling-bling’. Dat het terraspersoneel, ondanks her en der dreigende zonnesteken, lachend over het terras blijft rennen, ontgaat het stel volkomen.

Links van mij loopt er ook een man het terras op. Een keurig geklede man in een sjiek tweedelig grijs pak met oranje stropdas. Onder zijn arm klemt hij een plat koffertje waar blijkbaar een laptop in zit.
Juiste constatering Theuntje, want hij installeert zijn laptop op een tafeltje en hangt zijn jasje keurig over de stoelleuning.
Ik heb niet veel fantasie nodig om re raden dat het een zakenman is, of zoals ze vroeger vaak zeiden: een vertegenwoordiger. Ik vraag me af wat hij voor de kost doet. Te oordelen naar de grote zweetplekken onder zijn oksels, zal het vast geen vertegenwoordiger in deodorant zijn.
Als hij na veel vijven en zessen klaar is met het inrichten van zijn werkplek loopt hij naar de open terrasdeur en roept naar binnen dat hij een koffie wil. Zonder het antwoord af te wachten gaat hij weer zitten.
De tatoeman denkt blijkbaar: “Hé, dat kan ik ook”. Hij staat op, tikt op het raam en steekt twee vingers omhoog. Tja, en binnen moeten ze dan maar begrijpen dat hij twee biertjes wil?
Daarna gaat hij weer zitten en ik zie het zweet in straaltjes van zijn rug lopen. Lekker ranzig voor een volgende klant die daar straks in die zweetplas moet gaan zitten. Nou ja…, moeten.

Een uurtje later neemt een gezin met vier kinderen het halve terras in beslag. Op zoek naar een tafeltje sneuvelen een aantal glazen omdat de kinderen ,duwend en schoppend en schreeuwend, naar hun doelwit oprukken. “Ja, dat heb je met die warmte hè’’,zegt de moeder vertederd tegen een ouder echtpaar wiens glazen het moesten ontgelden.
De oudere man denkt daar echter heel anders over en steekt demonstratief zijn middelvinger op waarna hij onmiddellijk een glas bier krijgt voorgezet van een ronddolende ober die het teken geheel verkeerd interpreteerde.
En terwijl mister Tatoe luidkeels vraagt waar hierzo de plee is, stap ik maar weer eens op.
Ik heb voor vandaag genoeg gezien en gehoord.

Zomaar een uurtje terras bij 27 graden en terraspersoneel dat maar blijft lachen.
Dan moet je toch wel heel erg van je vak houden…, of een engelengeduld hebben.
Ik denk eerder allebei.

Theuntje, 2019.

05/07/2019 22:14

Reacties (14) 

1
09/07/2019 12:59
Lachend personeel is anders ver te zoeken uitzondering daargelaten en daar heb jij het over neem ik aan.
09/07/2019 13:21
Daar heb ik het inderdaad over.
1
06/07/2019 09:06
Mooi voorbeeld van een blik op de mensentuin. Ik zie het helemaal voor me!
1
06/07/2019 09:19
Thanks.
2
06/07/2019 08:58
Met dat laatste ben ik het helemaal met je eens. Een onverwoestbaar humeur en engelengeduld; zelf zou ik daar niet geschikt voor zijn, want ik heb geen van beide.
1
06/07/2019 09:19
Dat geduld heb ik ook niet.
1
05/07/2019 23:41
Oh heerlijk geschreven. Vroeger was ik terrasgek en dan vooral vanwege het kijken naar mensen ... en om het flirten met mannen, maar sinds ik geen alcohol meer drink kom ik niet zo snel meer op een terrasje.
1
06/07/2019 00:03
Zeg, ik drink ook geen druppel alcohol...., dus kom op zus!
En het maakt niet uit of je nog snel bent maar pak dat terrasje, al was het maar voor de sfeer.
1
06/07/2019 00:04
Dat weet ik, maar ik zocht naar een slap excuus. ;-)
1
06/07/2019 00:06
Jammer dan, mislukt. ;-)
1
06/07/2019 00:08
Moet jij niet naar bed toe, ;-)
2
05/07/2019 22:51
Machtig mooi, deze sfeerschets. Zo'n tafereel zie ik wel eens in het voorbijgaan, tussen twee supermarkten in. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om daar tussen te gaan zitten, en er nog voor te betalen ook.
Wat ben ik toch altijd weer blij dat ik mijn eigen terras heb, en nog steeds in staat ben om koffie, sodawater, een glas wijn en (vul maar in) zelf op te halen. Onderwijl zingen de vogels (of krassen de kraaien) en fladdert af en toe een citroentje langs. Nee, niet met suiker, de vlinder bedoel ik.
En als het een witte is die voorbij fladdert dan is het geen Wiekse, maar ...
1
06/07/2019 00:05
Ik dank je voor deze geweldige reactie!
Drink jij een koolwitje??? Hihihihi, lol.
Oeps, nou ben ik ook een raar mens. ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert