Wat niet hoort, niet stoort

Door Ptries gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Mijn buur(t)

Het mogen wonen, waar ik woon, ervaar ik als een voorrecht, laat mij dat voorop stellen.

Nu is het ook zo dat ik er hard voor gewerkt heb, om hier überhaupt te kunnen blijven wonen. Meteen nadat mijn ex man, nummer drie, van de ene op de andere dag, weg was en ik niet wist wat, waar of hoe, kwam ik, buiten het emotionele ook financieel voor een grote uitdaging te staan.

Ik kreeg te maken met de feiten; twee maanden huurachterstand, mijn zorgverzekering een jaar lang niet betaald,(hij had wel de toeslagen op zijn rekening ontvangen) andere kortlopende schulden, zoals energie, mobiele telefoons en nog anderen, ik kreeg deze allemaal op mijn bordje; hij was met de Noorderzon vertrokken. Ook mijn inkomsten had hij afgepakt; hij trad nu op met zijn nieuwe vlam, ik werd van het toneel geduwd, alsof ik niets was. Mijn creditcard had hij, zonder ik het wist, meegepakt. Toen ik daarachter kwam en hem terug vroeg, kreeg ik deze in drie stukken terug en zag ik pas later, toen ik weer een nieuwe had, dat hij deze in de periode met haar gebruikt had en tot min duizend euro opgemaakt had. Hij betaald daarmee zijn Linkedin account en hij meer dan 900 euro opgemaakt door met haar een maand lang door Spanje te reizen.

Tot op de dag van vandaag heb ik geen enkele verklaring gekregen, sterker nog, ik ben door iedereen die ik toen kende, als grofvuil behandeld. Niemand weet hoeveel ik gehuild heb, gedachten gingen door mijn hoofd; gedachten zoals, ik moet hier weg, ik red het niet, dit is te veel, ik ben op, ……..

Ondanks dat alles heb ik het gered. Alles wat ik maar kon verkopen, heb ik verkocht om te kunnen overleven. Soms werd ik wakker, kwam ik beneden en was ik zo uitgeput dat ik niets meer kon.

Ik weet niet wat ik gedaan had, zou mijn kleine schat er niet zijn geweest, mijn kat bedoel ik. Moest ik niet de zorg over hem gehad hebben, dan was ik hier waarschijnlijk niet meer doch, hij is er en daar ben ik nu heel blij om. Zoals Hazes, R.I.P. zong, met bloed, zweet en tranen; dat laatste heb ik heel veel gedaan en toch, ik zit nu hier en ben ik op één dingentje na, gelukkig.

Ik heb geen mens, dank U te zeggen, wel mijn kat, mijn beste vriend ooit. Ik heb het gered,en het gaat mij goed. Ik besef dat dit helemaal mijn eigen verdiensten is en de aanwezigheid van mijn beste vriend natuurlijk, wij zijn een goed stel, allebei een paar pijntjes hier en daar, we worden ouder, al bij al is het prima vertoeven hier, op dat ene probleem na dus.

En wat is het probleem, P'tries

Ik word, zo ervaar ik het ondertussen, gepest door mijn buurman. Het is allemaal begonnen met een andere buurvrouw die ondertussen, nadat sommige haar langs alle kanten steunde, verhuisd is. Mijn overbuurman, die mij nu zit te jennen, had veel contact met haar; hij kent naar eigen zeggen heel veel hoge pieten, dat geloof ik wel ….. hij zou haar geholpen hebben. Mij boeit het niet, ik kende die vrouw niet, had haar wel eens gezien, kort gesproken ik wilde me niet bemoeien met een ruzie die niet van mij is.

in ieder geval; op een dag had hij, zonder overleg of vragen, die vrouw mijn telefoon nummer gegeven. Dat vond ik niet fijn en heb dat ook gezegd. Een dag later komt die vrouw met haar dochter en nog een paar kinderen, een trampoline en ander speelgoed. Nu is het handig te weten dat er vlak achter ons, tussen mij en mijn overbuurman, een klein grasveldje zit. Andere bewoners, waarvan hun achtertuin daarop uitkomt, kunnen daar gebruik van maken. Die vrouw is geen bewoner van dit stuk. Ineens gooit ze daar een stel kinderen op, trampoline, ander speelgoed, ...... ik probeer te werken en vraag haar of ze a.u.b. naar het speelveldje gaat wat daar voor bedoeld is, het zit maar een straatje verderop.

Meteen kreeg ik de wind van voren, alsof ik haar weggejaagd had. Ze was zo onheus, ze heeft het hele verhaal, totaal verdraaid, tegen iedereen verteld die het wilde horen, ook ik kon het horen en heb gereageerd. Helaas is dat uitgemond in nog meer ongein en toen ze op het laatste moment tegen mij zei, dat het maar goed is dat ik geen kinderen kan krijgen, kon ik me niet bedwingen.

Een andere buurman, waar ik mijn autootje van heb,stond erbij en keek ernaar. Hij heeft mij gelukkig tegen gehouden. Sindsdien, en ik praat over bijna twee jaren terug, is mijn overbuurman, mij aan het jennen. Soms krijg ik een middelvinger van hun twee wanneer ze achter de raam staan, ze bezoekt hem vaak, ze roddelen dan openlijk over me in de achtertuin; hij verteld allerlei onwaarheden verder tegen mensen die bij hem komen schoonmaken of op bezoek komen en ook al kennen die mensen mij niet, toch praten ze gewoon mee, zitten ze soms te fluisteren alsof het dan niet opvalt. Triest voor mij, nog triester van hen.

Sinds vorige zomer maakt hij gebruik van het ultieme pest middel, hij zet het elke dag, wanneer het maar even goed weer is, in. De hele godganse dag staat zijn radio aan en luistert hij naar herhalende praatprogramma’s. Zijn volumeknop staat zo irritant hoog, het geluid is zo bar slecht en hij verplicht me daarnaar te luisteren.

Ik liet het al die tijd voor wat het was, ik dacht, het gaat wel over, hij wordt het vanzelf wel beu. Echter, het wordt alleen maar erger, het is ondertussen wel degelijk pesten, daar kan ik noch hij niet langer omheen want, ik heb hem meerdere malen op heel beleefde manier gevraagd om bij zulke programma’s, oortjes te dragen. Hij weet dat het storend is, hij heeft daar geen respect voor.

Eerst heb ik dit op een briefje geschreven, gevraagd of hij daarmee wil stoppen, niet dus. Er stond in dat het geluid storend is, dat zulke programma's niet fijn zijn, dat ze mij belemmeren in mijn creativiteit.

Ik kreeg een hele brief terug; hij opende met; Buurmens Patricia. Verder stond erin dat hij de indruk heeft dat ik zijn gesprekken afluister, zijn bezoek niet vrijuit kan praten, dat ik maar een ruimte moet zoeken om mijn werk te doen als zijn radio hem stoort, dat hij oortjes besteld heeft, dat ik onhandelbaar ben en dat hij klacht gaat indienen tegen mij wanneer ik niet ophoud, ….. Hij noemde me nog wat, ik ga dat beter niet herhalen.

De praatprogramma’s werden nog harder en ook nu is het alweer zover. Steeds vaker en steeds harder en ook de roddels worden nog bijna wekelijks verspreid over meer mensen die bij hem op bezoek komen. Soms word ik zelfs openlijk uitgelachen, helaas is er dan niemand in de buurt, die het ook kan zien of horen, hij weet wat hij doet, hij is een gewiekse pestkop. 

De buurt is super goed wonen, mijn overbuurman verpest het voor meer mensen dan hij beseft. Hij maakt misbruik van zijn hoge pietenkennis, daarbij is deze buurt een dorpje in de stad, iedereen weet alles van iedereen en dat komt vaak door hem want, hij heeft niets anders te doen namelijk, hij is slecht ter been en heeft vaak pijn, wat natuurlijk niet fijn is voor hem. Toch is het geen vrijbrief om iemand het leven zo naar te maken, pesten is en blijft vreselijk.

Vorige week, ik probeerde weer te werken aan mijn creaties, werdt de overlast van zijn steeds herhalende praatprogramma’s mij teveel. Ik haalde diep adem, telde tot tien en ging naar hem toe; er ligt maar een klein stukje gras tussen ons in. Ik zei zijn naam, en zei hem dat ik echt last heb van zijn praatprogramma’s. “Ik luister daar graag naar”, was zijn antwoord. Ik zei dat dit op zich prima is alleen, ik luister daar niet graag naar en het staat zo luid dat ik elk woord kan verstaan. Ik vroeg of hij kan begrijpen dat dit voor mij, als creatieveling, niet werkt. Nee, dat kon hij niet begrijpen.

Ik zei nog, ik dacht dat je oortjes besteld had, ….. nou die waren nog niet binnen. Ik bood nog aan hem oortjes te geven, ik heb er nog wel, ik kreeg een handje wegvuiven.

Daar droop ik af, hij had weer een nieuwe roddel te vertellen, ik had hem weer nieuw voer gegeven; hij dreigde nog even met klacht indienen tegen mij want, ik viel hem steeds maar lastig; de tranen over mijn wangen, ik voelde me zo klein, zo vernederd, zo machteloos.

En hij? Ik weet niet wat hij denkt nu, ik weet wel dat hij geen respect heeft voor mij, dat hij snel vergeet wat iemand goed gedaan heeft en dat hij niet onpartijdig is kortom; hij is wat mij betreft een gemene pestkop, hij is rancuneus en onfair. Hij maakt misbruik van mensen hun goedheid zolang het hem uitkomt, zijn pesten verpest mijn leefgenot behoorlijk.

Mijn keuze nu.

Ik weiger deze strijd aan te gaan, ik hou niet van oog om oog, tand om tand. Het maakt mensen blind en eten wordt er niet gemakkelijker op.

Ik draag zelf nu regelmatig oortjes of ik doe oordopjes in; ik ben echt niet voor één gat te vangen, zoals wij dat zeggen.

Zijn oortjes zijn er nog steeds niet, daha, …..natuurlijk heeft hij oortjes, hij draagt ze niet omwille van het feit dat hij me nog steeds uitdaagt toch de strijd aan te gaan. Dat heeft hij tegen iedereen die het wilde horen gezegd, dat heb ik zelf gehoord, ik ben volgens hen, gestoord en ga van tijd tot tijd door het lint, totaal ongegrond ook, …..

Tot op heden is er niets van wat ik zogenaamd ben gebeurd. Ik reageer niet gestoord, wel rustig en beleefd, ik vertel niemand van mijn overlast, ik maak slechts sporadisch lawaai tijdens mijn creaties, ik houd wel rekening met hem en blijf dat doen. Ik maak relatief weinig lawaai want ik doe bijna alles met de hand, zoals schuren bijvoorbeeld. En plakken maakt geen geluid, ….  

Ik begrijp dat mijn buurman niet precies hetzelfde leven leid als ik. De meeste buren gaan uit werken, hij is aan huis gekluisterd. Er is geen enkel probleem met mijn andere buren, ondanks dat we verschillende achtergronden en leefstijlen hebben. Mijn overbuurman daarentegen, heeft geen andere achtergrond dan ik, hij weet hoe hard ik gevochten heb om hier en nu te kunnen zijn, hij kent voor een groot deel mijn verleden. er was een tijd dat hij mij graag mocht, ik zijn tuin opruimde, boodschappen deed voor hem, een broodje bakte, samen een drankje dronken. er is nooit iets van lichamelijk contact geweest, van zijn kant weet ik niet of hij iets voelde voor mij, ik was van het begin duidelijk dat ik geen interesse had. Er is ook nooit iets voorgevallen wat dat betreft, daar kan het naar mijn idee niet aan liggen.

Nu is het helaas zo dat diezelfde buurman mij niet meer kan uitstaan en ik totaal geen respect verdien volgens hem. Wat ik doe en wat ik werk noem, is voor hem onbelangrijk, hij vindt het een beetje spelen wat ik doe. Hij heeft geen idee dat ik hiermee mijn brood verdien.  

En dan te weten dat dit hele gedoe, het gevolg is van een ander, een oude buurvrouw, wie ondertussen verhuist is en nu nog maar af en toe langs komt, merkte ik op.

Ik had niet elke dag contact met hem, zij wel. Zij had ruzie met vele andere mensen in de buurt, hij hielp haar. Ik snap wel; iedereen heeft wel eens last van de buren, wat betekent dat de buren waarschijnlijk ook wel eens last van mij hebben. Bij deze is er sprake van een pesten wat langdurig aanhoudt en de aansteker het hazenpad kiest.  Wanneer ik buiten ga zitten;nee, van het moment ik buiten ga zitten, iedere keer, opnieuw en opnieuw, gaan die praatprogramma's aan. Zit ik binnen en is het toch lekker weer, staat mijn deur open, dan gaat het volume op tien en roept hij heel hard, Google, draai radio ... . Soms wil Google niet en gaat hij steeds harder schreeuwen. Komen er bezoekers dan gaat het ongepast gedrag zo ver dat ik weg vlucht van mijn eigen woning, het fluisteren, sommige dingen die ik duidelijk verstaan kan.

Het maakt me echt verdrietig; ik vraag me af, beseft hij wel hoeveel verdriet het doet? En zo ja, waarom geen tegemoet komen? Simpelweg zijn oortjes dragen bij praatprogramma's, is toch niet teveel gevraagd? Vooral wanneer je weet dat je daar irritatie mee weg neemt? Of zou hij gewoon doorgaan en heb ik echt te maken met een ordinaire pestkop? En wat moet ik doen wanneer hij iets heeft, wanneer hij valt of zo en ik ben de enige in de buurt? Ik wens het hem niet toe, doch, het kan zo gebeuren, hij is echt niet gezond, hij leeft al veel langer dan dokters verwacht hebben. Wat doe ik wanneer dat gebeurd?

Geen idee.

Meestal, wanneer je gaat praten kom je er samen wel uit; in deze heeft mijn poging tot praten, plaats gemaakt voor zijn machtsmisbruik, het dreigen met zijn hogepieten kennisenkring en het langdurig roddelen tegen anderen. Er is wat hem betreft geen goede afspraak te maken om de overlast in de toekomst te voorkomen of te beperken. En ik? Ik kan hem niet zomaar verplichten zijn gedrag aan te passen, hij heeft geen wederzijds begrip, in ieder geval niet voor mij.Ik ben machteloos tegen pestkoppen.

Er is geen prettig contact met hem, hij is niet bereid rekening met mij te houden.

Conclusie; Wanneer ik rustig blijf, komt het allemaal goed, op dit moment staat zijn radio aan, slecht geluid trouwens, en ook het volume is behoorlijk hoog, het verbaasd me dat niemand in de nabije buurt hier last van heeft nu; ik zei het al, mensen zijn uit werken.

Tijd om mijn oordopjes in te doen, wat niet hoort, niet stoort.

Op de vraag, 'Wat zou ik doen?", heb ik nu geen antwoord. Ik hoop dat ik mens genoeg ben om te doen wat hoort en dat is helpen want, al bij al, zijn we op de wereld om elkaar te helpen en hoef ik slecht gedrag als dit niet over te nemen; ik zou dom zijn dat wel te doen.

X Ptries

5-7-2019

05/07/2019 11:42

Reacties (13) 

2
06/07/2019 18:52
Wat een ellende, meis! Terug pesten zou ook niet in mijn aard zitten. Ik zou een gesprekje met de wijkagent aangaan.

Leg een dossiertje aan van de pestmomenten, maak geluidsopnames van je gesprekken met de buurman en van de geluidsoverlast, je kunt de wijkagent dan laten horen hoe irritant je buurman is en wordt het geen welles-nietes verhaal.

De wijkagent inschakelen, zal waarschijnlijk ook weer de nodige roddels opleveren, maar alles beter dan je woongenot laten verpesten door zo'n kwal!
3
06/07/2019 21:19
De wijkagent inschakelen valt bij mij ook onder 'terug pesten'.
Het gaat mij er om dat zij zich tegen deze misselijke streken verweert: als zij niets doet denken deze types dat zij rustig door kunnen gaan en zullen hun pesterijen misschien zelfs nog erger worden.
2
06/07/2019 22:08
Je kunt dat inderdaad ook zien als 'terug pesten' op een fatsoenlijke manier. Iets doen om zich te verweren moet Ptries zeker, eigenlijk speelt dit al veel te lang. Ze is gewoon te lief!
2
07/07/2019 11:26
Ja, dat ik vaak te lief ben, heb ik al vaker gehoord, het is goed even wat minder lief te zijn in deze. Eerst met de wijkagent praten , terug pesten kan altijd nog, al zou ik niet weten wat ik moet doen dan. X
07/07/2019 11:42
Psssssst lieverd, hoeveel tips wil je hebben om terug te gaan pesten? ;-)
05/07/2019 23:39
Ja schat ik sluit me toch aan bij Zevenblad. Ik ben iemand die dan terug zal treiteren, want niemand heeft het recht om mij te treiteren en doen ze dat, dan sta ik in mijn recht om op nog vervelender wijze terug te treiteren.

Je bent echt een lieverd en dat is prachtig, maar soms is lief zijn nadelig en moet je alles overboord gooien en de harde kant laten regeren. xxx
1
06/07/2019 09:24
Misschien hebben jullie gelijk, XXX
06/07/2019 09:50
Dat kan meis, maar volg gewoon je hart ... dan ben je puur en als het niet in je zit om keihard en waar nodig gemeen te zijn/worden dan moet je het ook niet eens proberen, want dan handel je in strijd met hoe je bent en je bent zoals je bent en van die Ptries .... daar hou ik van. xxx
1
05/07/2019 15:22
Je bent gewoon te lief: een geboren (of getogen?) slachtoffer. Dat lokt bepaalde types gewoon uit. Die hebben er een fijne neus voor wie ze ongestraft kunnen pesten.
Wat ik zou doen? Of verhuizen, of terug pesten. Je weet toch dat je aangifte kunt doen van geluidsoverlast? Al eens met de wijkagent gepraat?
2
05/07/2019 18:39
Hoi Zevenblad, dank voor je reactie. Misschien ben ik te lief zoals je zegt doch, terug pesten zit niet in mijn aard, ik zou me nog slechter voelen wetende dat ik iemand, wie dan ook, expres het leven zuur maak.
De wijkagent is een prima, daar wil ik wel mee gaan babbelen, verhuizen is totaal geen optie, ik heb weinig woonrechten, jaren opgebouwd, en na de hele strijd om te kunnen blijven wonen is dat echt het ultieme. daarnaast is mijn beste vriend, mijn kater, 19 jaren, hem moeten verhuizen is het laatste wat ik wil.

Ik ga het anders doen; in plaats van terug pesten, kri...
1
07/07/2019 00:08
Nee, een kater van 19 jaar kun je niet meer verhuizen. Dat begrijp ik helemaal, de mijne is 18 nu.
Sterkte, maar doe iets aan deze ellende. Volgens mij helpen cadeautjes niet, ook niet met een boodschap. Daar zijn deze mensen ongevoelig voor.
Praat maar eens met de wijkagent. Die heeft vast wel ervaring met soortgelijke problemen.
1
07/07/2019 11:13
Ik neem je raad aan Zevenblad. Dank je voor het begrip.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert