Over AOW, pensioen, expertise en begeleiden:

Door Candice gepubliceerd in Ondernemen en werk

Over AOW, pensioen, expertise en begeleiden:

539c70d69f18f4aa1ade0bb7e6aedf0e_medium.

Er komt een dag dat elke werknemer - maar ook veel werkgevers - op vrijdag naar huis gaat en dan niet iets heeft van: 'Yes het is weekend!', maar 'En nu? Nu ben ik dus met pensioen en ik hoef de wekker niet meer te zetten, geen trommeltje meer te vullen, me ook niet meer af te beulen en ik hoef ook niet meer heel vroeg mijn bed uit te komen om naar mijn werk toe de file te ontlopen om dan op weg naar huis nog wel in de file te staan. Maar ook nooit meer het maandagochtend praatje met mijn maten over voetbal, geen geile sterke verhalen meer over het weekend, geen werkbespreking meer en nooit meer gein maken met mijn maatjes. Kut, ik ben nu met pensioen!'

En met dat pensioen valt direct decennia expertise en vakmanschap weg. 

Wat is een zwaarder beroep? Metselaar of boekhouder? Fysiek absoluut metselaar, mentaal echt de boekhouder. Het zijn beide zware beroepen en die discussies die erover geweest zijn in de politiek zijn discussies tussen dombo's die alleen maar kijken naar simpele aspecten. Metselen is zwaarder, want een steen is zwaarder dan een toets intypen. Dom denken zijn ze goed in ..... logisch denken zijn ze beroerd in en praktisch denken is een eigenschap die ze totaal niet bezitten, omdat ze nooit eens gaan checken hoe het is. Ja dan gaan ze een kijkje nemen op een bouwwerk, maar ze gaan dan echt niet met zware matten van de ijzervlechter lopen sjouwen. En zo zullen ze ook echt nooit in een bedrijf gaan kijken bij een boekhouder en zijn/haar werk wanneer het druk is overnemen. Ze leuteren wel makkelijk en dat ken ik ook en de meesten van u eveneens, maar het verschil is dat waar zij over leuteren zomaar van belang kan zijn voor u en voor mij. En dat is juist het probleem.

dfc307cb7376eb8c4c1959f7a3966617_medium.

Elk beroep is zwaar, je kan niet stellen dat een stratenmaker wel eerder mag stoppen, want het is een zwaar beroep en dat een leraar niet eerder mag stoppen, want dat is fysiek dus niet zwaar en dat is de norm. Fout! Als u een lerarenopleiding hebt gevolgd en afgerond, maar door de crisis in de bouw terecht bent gekomen als opperman dan bent u dolblij als u dat vreselijk zware werk achter u kunt laten en door een groeiend lerarentekort toch weer lekker voor de klas kunt gaan staan. En dan staat u weer voor de klas en na een week lang doorlopend gezeik van die vreselijk irritante kutleerlingen te hebben gehad en iedere avond thuis huiswerk heb moeten nakijken zou u zo weer willen gaan opperen. Het is beide zwaar, maar op een andere manier en dan is het niet fair om een opperman de kans te bieden om eerder te stoppen en een leraar niet. En het is dus ook ten alle tijden zonde van de verloren enorme expertise. Uiteraard moeten mensen kunnen stoppen met werken, maar ga nou eens nadenken over een manier om die mensen al de laatste vijf jaar of eventueel drie jaar dat ze moeten werken van gewoon arbeider naar een coach, begeleider te maken. Zodat ze dan de mensen, jonge mensen maar ook oudere mensen, meer gaan begeleiden en gaan aansturen. En er vooral hun vakmanschap en expertise aan kunnen overdragen. En dat gaat dus ook op voor een boekhouder. Klinkt raar, maar is wel zo. Een hele ervaren boekhouder weet precies wanneer het boekhouden net eventjes creatiever moet - binnen maar desnoods ook buiten de wet -  puur door precies te snappen wanneer een uitgaande betaling mogelijk net even een dagje of twee later moet worden geboekt, vanwege eventuele bedrijfscijfers of om een slok extra rente te kunnen innen. Zo iemand hoef je niks te vertellen, want die weet het en ziet het en snapt wanneer het nodig is, Zet er zomaar een nieuwe neer en gegarandeerd dat die het niet ziet en het ook niet doet. En dat kan voor een bedrijf best wel vervelend zijn.                    

Mijn boekhouder, destijds in mijn eigen bedrijf, was een man van dik in de vijftig. Hij zal nu zestig zijn. Was dus iets ouder dan mij. En hij begreep precies wanneer een betaling wel of nog niet gedaan moest worden en hij kon ook aardig creatief boekhouden wat toch wel wat te betalen belastinggeld scheelde.

Een ervaren boekhouder kan een bedrijf heel wat geld besparen en opleveren door precies te weten wanneer iets wel en wanneer iets nog niet moet worden in- of afgeboekt. En hetzelfde zie je bijvoorbeeld bij een scheepslasser. Ik heb examen in lassen gedaan in de Rotterdamse haven in een dok en het moest uiteraard wel fotolas zijn.

Fotolas daar kun je van alles over zeggen, maar het komt er simpel gezegd op neer dat ze je lasverbindingen heel goed gaan controleren aan de hand van een röntgenfoto om te kijken of je laswerk echt perfect is.

Doormiddel van röntgenfoto’s kan men controleren of de las inderdaad goed is aangebracht door de lasser. Met röntgenfoto’s kan men zien of er geen insluitingen of andere onzuiverheden in de las aanwezig zijn. Een fotolas is pas echt een fotolas als de las de röntgenfototest kan doorstaan.

Ik slaagde met vlag en wimpel en daar was ik best wel trots op. Maar terug naar het artikel. Iemand die dus ervaren is in lassen voelt gewoon precies aan waar op te letten en dan ook als het gaat om eventueel een andere volgorde aan te houden, om te voorkomen dat hij/zij halverwege vastloopt of iets niet op tijd af kan gaan krijgen. Net als met de boekhouder is zo iemand een bron van expertise die verloren gaat als hij/zij van de ene op de andere dag, na misschien hooguit een weekje of twee iemand inwerken, met pensioen gaat. En dat is zonde. Wel zo'n vreselijk gemis aan vakmanschap waar dan niks meer meegedaan wordt.

a5dddb28a4826e3b54b7ad9a40cb8bb3_medium.

Even een sprongetje en daarna wordt wel duidelijk waarom:

Ik ben ervan overtuigd dat wanneer iemand die na decennia werken en dan met name fysiek zwaar werk ineens met pensioen gaat, al vrij snel lichamelijke problemen krijgt. En dat kan van alles zijn. Decennia lang is je lichaam gewend aan een fysieke inspanning, zoals uw hart bijvoorbeeld gewend is aan een bepaald klopritme. Ik heb geen verstand van gezondheid en het menselijk lichaam en dus kan dit best wel de grootst mogelijke onzin zijn ... of niet, dat hoor ik dan wel, maar wanneer je hart dus aan een bepaald hoog ritme is gewend en ineens krijgt het met een veel trager ritme te maken ... dan kan dat volgens mij dus niet goed zijn en datzelfde is denk ik dat er met een lichaam gebeurd van iemand die decennia lang zware fysieke arbeid heeft moeten verrichten en wanneer dat lichaam dan van de ene op de andere dag moet gaan wennen aan rustig aan doen en niets meer hoeft te tillen wat zwaar is, fysiek echt zwaar is bedoel ik. Nooit meer urenlang gebukt te moeten staan.

c07fcc6f92759f57302619f2cfd305ef_medium.

Waarom dus niet eens kijken of het (financieel) haalbaar is om mensen niet eerder te laten stoppen maar zorgen dat ze hun laatste paar werkjaren én al langzaam afbouwen zodat het lichaam zich ook kan aanpassen én met coachen, begeleiden en expertiseoverdracht bezig zijn? Je geeft er die mensen er ook nog eens een beter gevoel bij, want nu is het aan het einde heel vaak van:

'Nou Steef (of Jan, Piet, Klaas) daar ga je, gefeliciteerd en de groeten.'

En daar gaat Steef (Jan, Piet, Klaas) dan voor de laatste keer met zijn broodtrommel in zijn handen van het werk naar huis toe, met een kutgevoel en met een waanzinnige schat aan ervaring, vakmanschap en expertise. En dat is zo zonde voor zo iemand. Zo iemand verdiend beter. Die verdiend het om zijn kennis over te kunnen brengen en het de laatste paar jaar rustiger aan te kunnen doen en kan er nog wel eens heel veel plezier in hebben om anderen te coachen en te begeleiden en expertise bij te brengen, want hij weet dat hij er niks meer aan heeft maar heeft een liefde voor zijn vak en heeft gewoon graag dat de persoon die het van hem over gaat nemen ook die liefde en vakmanschap heeft.

81f2632fa754cb6365e74ce0c2ef3e5e_medium.

En nu ga ik dus nog heel even over mijzelf leuteren:

Ik weet wat ik ken als het gaat om maatvoeren, lassen, uitzetten, bouwtekeningen maken, timmeren, werken met een CNC draaibank, tegelen, metselen en alle bouwmethodes .... en weet u, en niet om nog maar weer eens te zeggen dat ik weiger om te oud te worden, maar al mijn expertise gaan dan gewoon met mij mee mijn dood in, zonder dat iemand er ook nog maar iets aan heeft. En dat noem ik vreselijk zonde van verloren gaande expertise. Nou dat was maar een klein stukje over mij en het gaat er om dat doordat er te weinig gedaan wordt door de overheid en het bedrijfsleven zoveel kennis en vakmanschap gewoon verloren gaat. Was ergens in maart dit jaar ergens op een bouwwerk en ik raakte er met de maatvoerder in gesprek en die kon gewoon niks meer zonder zijn apparatuur en daarom vroeg ik hem wat hij zou doen als iets toch echt af moest en snel, omdat de beton bijvoorbeeld al onderweg was en hij met een storing te maken kreeg waardoor hij niet meer zijn meetapparatuur kon gebruiken? En het antwoord was dat dan de stort niet door zou gaan of zou moeten wachten. Heb hem verteld hoe ik ooit daadwerkelijk met zo'n probleem werd geconfronteerd tijdens de bouw van Emiclaer en dat ik met potlood, papier en een eenvoudige rekenmachine alles heb uitgerekend en uit wist te zetten en dat de stort slechts 30 minuten later begon. Dat was niet om flink te doen, maar omdat ik het onbegrijpelijk vond hoe makkelijk hij reageerde dat de stort dan zou worden uitgesteld. Maar hij was geen slechte maatvoerder, maar had bijna geen praktijk ervaring en was een theoriekneusje die niets kon zonder zijn heilige graal de digitale meetinstrumenten. Zo zonde dat niemand hem bij de hand heeft genomen en een flinke tijd om hem het vak echt te leren. Zo vreselijk zonde.

91e9d9b9f59f1e24823225095097424d_medium.

Ik met op de achtergrond twee van mijn waterpassen en een kast vol met bouwtekeningen in 2008. 

*Candice*

15/06/2019 19:23

Reacties (6) 

16/06/2019 10:40
Het is jammer, dat er nog veel kennis verloren gaat doordat er een verkeerd beleid gevoerd wordt. Ouderen als een soort coach inzetten is dus een goed idee.
1
16/06/2019 10:52
Ach dit loop ik al jaren te zeggen en voor te leggen aan bedrijven, maar ze vinden het idee wel goed ... maar zijn huiverig voor de kosten en dat is onzin.
Het beleid is niet eens echt verkeerd, maar ze kennen niet anders dan dit beleid. Dat is een beleid wat al ettelijke decennia bestaat,
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
1
16/06/2019 08:51
Kennis overbrengen en de laatste jaren afbouwen, helemaal mee eens. Hoewel ik van mening ben dat de meeste mensen zelf hun (vrije) tijd van pensioen heel goed kunnen invullen. De eerste weken heel rustig, een vakantie gevoel, daarna vinden ze hun oude hobby's, vrijwilligerswerk, wandelen, fietsen enzovoort....en voordat ze er erg in hebben is de hele week weer boordevol activiteiten ;-) mits ze nog in goede gezondheid zijn. Wat voor mij de graadmeter zou moeten zijn is het aantal werkjaren in combinatie met leeftijd, iemand die al met 16 jaar gaat werken is na 45 jaar echt wel klaar.
1
16/06/2019 10:53
Met je eens, maar er zijn er ook zoveel die in een gat vallen.

Met dat laatste ben ik het ook wel eens.
3
15/06/2019 23:26
Feitelijk het al eeuwen gebruikte (leer)meester en gezel principe; op school leer je veel, maar de echte kneepjes kan alleen een doorgewinterde vakman/vakvrouw je leren en daarvan gaan er momenteel heel veel met pensioen zonder dat ze de kans hebben gehad hun kennis over te dragen aan de jonkies.

Ook het volle vertrouwen in apparatuur mag best wat minder, gewoon hoofdrekenen is er tegenwoordig niet meer bij, zelfs als je contant afrekent en de kassa aangeeft hoeveel wisselgeld er teruggeven moet worden zie ik al lichte paniek, er wat bijleggen om het wisselen wat gemakkelijker te ...
1
16/06/2019 05:31
Klopt helemaal. Zo werkte het vroeger en dat werkte prima.
Er wordt 100% vertrouwd op apparaten en de mensen kunnen steeds minder zelf.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert