Ik had toch fietsbanden besteld?

Door Theuntje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Echt mensen, dit moet ik jullie vertellen. Het is een gebeurtenis van heeeeel lang geleden, toen de postbode nog op een oude fiets reed. Wanneer zal het zijn geweest? Ergens in 2002, denk ik.
Gisteren kwam ik dit voorval toevallig weer tegen op een oude externe harddisk tijdens het zoeken naar een paar verzekeringsdocumenten.

Er wordt aan de deur gebeld. Na het openen van de deur zie ik een man in uniform (met een gevaarlijk logo: TNT) staan. “M’neer, u heeft besteld?” vraagt de man met het TNT jasje, niet helemaal accentloos. “Aha, de bestelde fietsbanden” zeg ik vlot. Mooi, nog net voordat mijn zoon en ik vertrekken naar de tandarts. “Moment m’neer, ga pak even uit de wagen halen”.
Vlug loopt hij naar de parkeerplaats en enkele minuten later verschijnt hij samen met een andere man. Ja, twee man met een reuze pak: twee platte aan elkaar gebonden kartonnen dozen en zetten deze halverwege ons tuinpad neer. “Wat? Zitten hier fietsbanden in?” reageer ik verbaasd.
“No, no, no, Oto” spreekt de man zangerig. “Is Oto”.

“Wat? Auto….? Nee, ik heb helemaal niets voor een auto besteld!”. Mijn stem schiet verschrikt de hoogte in en mijn hersens draaien op volle toeren. Wat bij mij op dat moment niet veel uithaalt trouwens. De man wijst op het pakket en vraagt: “Uw naam niet Theun?”
“Jawel, maar ik heb fietsbanden besteld, dit moet een vergissing zijn”. Ik kijk de beide mannen paniekerig aan, word ik er ingeluisd? “And is this you adres, m’neer?” vraagt de tweede man.
Ja, maar ik heb niets besteld, zo groot!” roep ik met een piepstemmetje uit. De mannen kijken elkaar vragend aan. “I’m sorry, can you talk English please?’‘ En ik in mijn Polder-Engels:
“Listen, I’m expecting fietsbanden stotter ik, those rubber round black…(ik gebaar met beide armen een groot cirkel) for a bike. Nothing for a car!” De twee mannen blijven rustig voor me staan met hun geduldige Mediterrane koppen en ik kijk ze wantrouwend aan.

De mannen komen dichterbij met het pak en ik lees op het etiket: ‘Otto’ en ‘schreibtisch’.
Ineens begint er wat te dagen, de kwartjes kletteren op de grond en ik sla mijn hand voor mijn mond. “I’m very sorry”, stamel ik, terwijl de mannen het pak voor me in de gang zetten.
Zwijgend reikt één van de mannen mij de IPad aan waarop ik met wijsvinger mijn krakkemikkige handtekening naboots en vol schaamte mompel: ‘”I’m ashamed. It was february when I ordered this and I had no idea that today…..”. “Baai m’neer”, en sluiten zachtjes de voordeur achter zich.
Mijn wangen zijn roodgloeiend als ik tegen mijn zoon zeg: “Jongen, het is je nieuwe bureau!”
“Goh pa, betekent schreibtisch bureau?”
“Zo, en nu vliegensvlug naar de tandarts!”.
“Oto..!?”
“Nee, fiets!’ roep ik theatraal, om het laatste restje gloeiende schaamte weg te spoelen.

Theuntje, 2019.

07/06/2019 23:34

Reacties (4) 

1
08/06/2019 08:21
Van zo'n Babylonische spraakverwarring zou je wel in de war raken.
1
08/06/2019 09:02
Precies,
1
08/06/2019 04:50
2002 .... jeetje zelfs dat klinkt inderdaad al weer als heel lang geleden, ;-)

We zijn nu 17 jaar verder ..... zijn ze al langsgekomen met de bestelde fietsbanden of zijn ze nog onderweg?; ;-)
1
08/06/2019 09:02
Die banden zijn al lang versleten!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert