1405 De schoonheid van Waterland

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Je hoeft voor de natuur niet naar het buitenland. Ik bedoel, we zijn in de Ardennen geweest en weer terug en dan ben je toch blij dat je weer terug bent, juist kwa natuur en voor de koppeling is het ook beter. Misschien is Waterland wel de mooiste plek op aarde. Oké, na Zeeland dan en na Nieuw-Zeeland, want daarvan zegt iedereen dat het zo mooi is dat ze niet kunnen vertellen hoe mooi. Schiet lekker op.

Dat valt hier nog wel mee. Je kun er best iets over zeggen. Kijk, de Limburgers zingen ook dat hun Limburg het schoonste plekske is, maar die zingen zelfs over het groeien van het gras, die hebben wel honderd liedjes over hun Limburg, dat zegt niks, hooguit dat ze graag zingen, want waarom komen ze anders hier naartoe? Ja, zeg het maar.

Goed, we zijn het er dus over eens dat Waterland zeer waarschijnlijk toch het mooiste stukje Nederland is. Ik voelde dat gisteren, toen ik naar huis reed over de N247 van Amsterdam naar Monnickendam. Je wordt dan in deze tijd overspoeld door de kleuren groen, wit en met name geel. 

Het is elk jaar hetzelfde gedurende een paar weken, dat je de auto wel uit zou willen springen om je te verenigen met deze kleurenpracht, maar ja, je blijft natuurlijk gewoon zitten. Dat begrijp ik ook wel. Tot gisteren. Toen waren ze al begonnen te maaien en stapte ik uit.

Even tussendoor, mijn broer en schoonzusje reizen op dit moment met de camper vanaf Vancouver door de Verenigde Staten naar de Amerikaanse oostkust. Ze doen daar verslag van op Facebook zoals dat hoort tegenwoordig en af en toe stuurt mijn schoonzusje dan een foto vanuit de auto, van Lake Superieur, het Bovenmeer, of Lake Michigan, het Michiganmeer. Ze zijn nu namelijk bij de Great Lakes, de Grote Meren. Ik had als reactie bij de foto’s gezet: Get out of the car, juist omdat je door het spiegeltje zag dat ze vanuit de cabine genomen waren die foto’s.

Dat leek een goed advies, maar vandaag ben ik daarvan teruggekomen. Gisteren eigenlijk al, want het is juist de ontroering die je onder het rijden overvalt, die je wil vastleggen en overbrengen. Dat is tot mislukken gedoemd maar dat doet er niet doe. Of misschien doet het er wel toe, misschien gaat het juist daarom, wat weet ik daarvan.
Ik kwam er gisteren in ieder geval achter dat ik wel het gras en het koolzaad kon vastleggen, maar niet die mateloze ontroering. Die was gewoon weg toen ik uitstapte.

Ik zou zelfs de foto’s mislukt willen noemen, want het is gewoon een stuk weg wat je ziet. Het is dat er nog een mooie Volvo op staat anders is het helemaal niks. Dus wat ik maar wil zeggen tegen mijn schoonzusje: ik snap je helemaal, met die foto’s vanuit de auto.

Ate Vegter, 8 mei 2019


broodje nuchter:
www.atevegter.wordpress.com/205

08/05/2019 09:21

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert