1390 Wandelen in de woestijn

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

De situatie is thuis, 6.37 uur. Reizen vind ik het aardigste als het voorbij is. Vakantie mooi om naar uit te kijken en over te vertellen. Ik ben meer een huismus dan een trekvogel, meer een voorbijreiziger. Ik wil wel, maar het liefst naar huis.

Gisteren waren we nog helemaal in de wereld. Eerst moest ik ’s morgens ontdekken of we ook ontbijt konden krijgen zonder dat we het vooraf besteld hadden. Ik vermoed dat die mysterie guests van de ANWB ook met dergelijke opdrachten op pad gaan. Hier was het geen probleem. Het moest alleen nog even worden afgebakken, vijf minuten.

We moesten om 12 uur vertrokken zijn, maar ik noteerde dat de rest van ons gezelschap daar nog helemaal niet mee bezig was en ontspande zelf toen ook maar. Lief vroeg of ik mee ging wandelen met Jens en de kinderen. Ik zei nee, ga maar, ik ga lekker lezen, Bukowski, lekker ruig op vakantie. Even later rende ik achter haar aan. Ik ga toch mee, zei ik. We liepen naar hun camper en na enig wachten gingen we op weg. Naar de zandverstuivingen tussen Doornspijk en ’t Harde. Ja, twintig minuutjes ongeveer. Tweeënhalf uur later waren we weer terug. 

Ik moet zeggen het was wel een wereldreis. We zagen een lama, wilde zwijnen, een zebra, in de verte een stel kamelen en heel veel zand. Het was ook nog bloedheet, dus ik dacht steeds maar aan Afrika, waar de mensen niet even verderop een caravan hebben staan. En aan de tochtjes in het Krugerpark met neef Simon, two years back. Goed, wij zouden daar zelf nooit naar toegelopen zijn. Kun je er wat drinken? Nee. Zijn er winkels? Nee. Laten we naar de stad gaan. Maar met Jens en de kids hebben we er alle vertrouwen in, al hadden we ook verhalen over verdwalen gehoord, dus ik lette wel een beetje op. Het was een prachtige tocht. Het zand sluipt zo je schoenen in en bij elke stap stuift het weer naar buiten. De kinderen vonden het prachtig en gingen graven terwijl wij nog wat verder liepen naar de grote boom.

Terug op de camping gingen we weg. Ik leegde de chemische wc en we braken alles af en pakten het weer in. We reden naar Dronten At Sea, waar we de rest van de middag rondhingen, terwijl de kinderen in het water speelden. Toen reden we naar La Galera in Edam, waar we pizza, pasta en risotto aten.

Ate Vegter, 23 april 2019


Buitenaards bezoek:
www.atevegter.wordpress.com/190

 

23/04/2019 07:40

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert