Mijn weg naar de Kunst.

Door Aagje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Mijn weg naar de kunst ging niet bepaald over rozen. Maar het leven heeft me geleerd om niet alleen de doornen te accepteren, maar ook om ze lief te hebben. Het herkennen van de waarde van de doornen laat de rozen stralend bloeien. Bovendien heeft het leven mij geleerd om van een waardevolle ervaring geen probleem meer te maken. Niet alle ervaringen zijn aangenaam, maar dat maakt ze niet minder waardevol voor je persoonlijke ontwikkeling. Alles hangt af van het perspectief waarvoor je kiest.


Geboren ben ik in de jaren 50er jaren in Nederland. Als ik terugdenk aan die tijd, voel ik de zwaarte weer.  De zwaarte van de energie waarin we toen leefden. Elke maandagochtend om precies 12.00 uur huilden de sirenes door het hele land.  Zij bevonden zich op de daken van kerken, scholen, kazernes. Ze waren echt overal. Elke maandagochtend, bomalarm! Alarm......veilig.....alarm.....veilig.....alarm.....veilig. Dan was het weer een week stil. Als klein meisje werd ik er echt bang van en begreep niet waar dat nou voor nodig was. De oorlog was toch al lang voorbij?

In het land was  de oorlog misschien beëindigd, maar in mijn gezinssituatie ging de oorlog in alle stilte verder. Verraad in verschillende vormen, leugens overal. De stille geheimen fluisterden door het huis. Het maakte me zo onzeker. Het nam me de lucht om te ademen. Citaat uit een van mijn gedichten: 'Geboren in een moeras, danste ik met de duivel. Hij en ik, we wilden weten, wie ik was.

Op 16-jarige leeftijd begon mijn levensreis. Door de moed te hebben de schandelijke stilte waarin ik was opgegroeid te doorbreken, had ik mijn eigen nest bevuild. Het was tijd om te gaan. In deze periode begon ik mijn gevoelens uit te drukken in de vorm van poëzie. Jarenlang was het mijn enige ventiel, op te schrijven waar ik niet over kon praten, of waar ik in geen enkele andere vorm de juiste woorden voor kon vinden.  Als je een harde waarheid in een mooi gedicht verpakt, doet het minder pijn. Het was ook een manier om met mijn moeder te communiceren. Onderwerpen waarover mijn moeder niet met mij wilde of kon praten, heb ik in een mooi gedicht verpakt en aan haar voorgelezen. Ik hoor haar stem nog steeds in mijn oor: 'Ach, jij snotneus. Aagje weer.' Ik hou van jou, mama.

Afgezien van wat er thuis gebeurde, ging er het op straat ook niet bepaald zachtjes aan toe.  In de stad Utrecht, waar ik ben opgegroeid, werden bijvoorbeeld de kerstbomen na Kerstmis verzameld voor een groot vuur op oudejaarsavond. Het ging er natuurlijk om, wie
de meeste bomen had. Nu kon het gebeuren, dat jongens uit een andere buurt, 'onze' bomen wilden jatten. Dan zaten ze iedereen, met fietskettingen zwaaiend, achterna. Dan moet je rennen hoor, want ze doen je echt zeer als ze je te pakken krijgen.  Maar ik ben opgegroeid met o.a. drie broers, dus ik kon me niet veroorloven al te gevoelig te zijn.

Geboren in, wat destijds de laatste straat van Utrecht was, dus met één been op het platteland en het andere in de stad, leefde ik toen al, een soort van spagaat. Meerdere werelden tegelijkertijd (be)leven blijft een onderwerp in mijn leven en expandeert continue.

Mijn vader, hij speelt een belangrijke rol in mijn leven. Hij schreef gedichten, kon mooi tekenen, schilderde en was een perfectionist. In die tijd kon ik de gaven die ik naar de  aarde had meegebracht, zoals een ieder van ons iets meebrengt, nog niet waarnemen. Deze deur bleef vergrendeld door de innerlijke woede die ik op hem had.

Het heeft 33 jaar geduurd voordat ik eindelijk vrede vond in mijn hart met mijn vader.  Deze innerlijke harmonie, gooide de deur naar mijn creativiteit wagenwijd open.

Ik voelde me zo alleen in deze koude, donkere oktobernacht. Doodsbang was ik voor de dood. Het was de eerste keer, de dood van zo dichtbij te ervaren. Ik had maar één vader en ik wilde hem niet verliezen. Twee keer heb ik hem onbewust teruggeroepen toen hij wilde gaan. Het was als een nachtmerrie waarin ik verdween. Alles was zo onwerkelijk.

Vele jaren later realiseerde ik me, dat deze ervaring het grootste geschenk was, dat mijn vader mij kon geven. De ervaring, dat wat er ook gebeurt in het leven, op het moment dat het ten einde gaat, is alles wat overblijft.....LIEFDE. Geen schuld, geen leed, geen slecht woord is meer te horen. Zijn hart op zoek naar het Licht. Uiteindelijk verdwijnt hij zachtjes uit zijn donkere nacht.

Dank je wel papa, wees in vrede.    
 

 

14/04/2019 15:43

Reacties (5) 

1
15/04/2019 13:24
Candice toch, haha !
1
14/04/2019 16:18
Kom ook uit de jaren 50 ... 1959. Ik was nooit bang voor dat alarm, want was maar één keer in de maand.

Over dat wat mijn op papier vader was moest ik maar niet beginnen, wil je artikel niet ontsieren met sommige woorden die niet door de beugel kunnen, ;-)

Met kunst heb ik overigens niks. Ik kom echt niet in musea, vind sommige schilderijen van van Gogh en Rembrandt mooi en that's it. Maar kunst boeit me niet. Gedichten schrijven zie ik niet als kunst, want heb er wel zoveel geschreven en ook hele mooie en het enige wat kunst aan mij is, is mijn gebit. ;-)
...
1
Aagje tegen Candice
15/04/2019 01:12
Voor mij is kunst, iedere creatieve vorm van uiting, dus jouw gedichten zijn echt wel kunst hoor. Ik kom ook niet in musea, voor mij zijn de stratenkunstenaars de echte kunstenaars. Gewoon lekker je fantasie met de vormen en kleuren laten spelen. Is heerlijk hoor, om je zo af te reageren soms.
Candice tegen Aagje
15/04/2019 03:47
Ja dat mag, ik noem het geen kunst. Weet dat het allemaal onder dat kopje hoort, maar ik zie het niet als kunst.
1
Aagje tegen Candice
17/04/2019 16:58
Ja ieder zijn mening, heb ik geen probleem mee.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert