Doe niet zo MAFS

Door Sanne blogt van zich af gepubliceerd in Sanne blogt van zich af

Het is 25 april 2018 en de laatste aflevering van seizoen 3 van Married at First Sight is net afgelopen. Presentator Peter van der Vorst kondigt aan dat er voor een volgend siezoen nog kandidaten gezocht worden. Ik kijk opzij, mijn dochter knikt "waarom niet?" en binnen een minuut heb ik me zomaar spontaan aangemeld!

Doe niet zo MAFS! 

c365927d84499122095adf84bf3c870e_medium.

Married at First Sight, een programme dat een soort van blind dates organiseert. Maar dan anders. Een team van wetenschappers matcht op basis van wetenschappelijke, biologische en gedragskenmerken mensen aan elkaar. Zonder dat zij elkaar ooit eerder gezien hebben, geven zij elkaar het ja-woord. Trouwen zonder te weten met wie, in goed vertrouwen dat de wetenschap dat goed bij elkaar heeft gematcht. Het kersverse huwelijkspaar leert elkaars familie kennen op het huwelijksfeest, maar na afloop van die dag gaan ze direct op huwelijksreis met onbekende bestemming. Daar is alle tijd en rust om elkaar echt beter te leren kennen. Na een periode van drie maanden komt het stel terug in de tv-studio en wordt besloten of het stel getrouwd blijft of toch gaat scheiden.

Na drie seizoenen is duidelijk dat de wetenschap het niet altijd goed heeft. Al zijn er ook deelnemers die eigenlijk niet open staan voor het experiment of direct allerlei vooroordelen hebben. Dan is het in theorie echt een goede match, maar wordt de liefde tegengehouden door de twijfels of angsten van de deelnemer zelf. Toch zijn er twee succesverhalen, waarbij Patty en Bram van aflevering 1 seizoen 1 het meest spraakmakend was. Die liefde - op het eerste gezicht! - voor het altaar spatte gewoon door het beeldscherm alle huiskamers binnen!

f691dce06017fc4a24c49c9fd1202c45_medium.

"Dat wil ik ook!", dacht ik toen ik hen zag. Die liefde, dat wil ik ook.

Drie seizoenen lang zat ik voor de buis gekluisterd. Was bijzonder geintrigeerd door de argumenten van de deskundigen, en uitermate geïnteresseerd in de grote hoeveelheid tests die in de voorselectie door de kandidaten gedaan werden. Van gesprekken met een psycholoog tot het ruiken aan gedragen kleding. Elke keer werd ik opnieuw getriggerd door het wetenschappelijke aan het hele verhaal, en meer dan eens opperde ik dat ik ook wel mee wilde doen.

d29f7479f6057e9b357b033c442403e8_medium.

De volgende ochtend heb ik een bevestiging van de aanmelding in mijn mailbox. Oh mijn hemel, wat heb ik gedaan? Mijn gedachten en gevoelens vliegen alle kanten op. Wil ik eigenlijk wel trouwen? Heb ik eigenlijk wel tijd en ruimte in mijn leven voor een man, een relatie? Toch wint de nieuwsgierigheid van de twijfels en zet ik de aanmelding door.

In eerste instantie weet alleen dochterlief van de aanmelding. Zij vindt het okee dat ik me aangemeld had, en ziet net als ik het avontuur van dit hele experiment wel in. Ik voorzie echter bij zoonlief een grote weerstand, dus hou ik maar even mijn mond. Hoe groot is tenslotte de kans zijn dat ik werkelijk uitgekozen wordt als match? Zo goed als nihil toch!

Na een paar weken krijg ik in korte tijd drie online tests toegestuurd en een enorme vragenlijst die ik ingevuld moet terugsturen. Ik vul alles zo goed mogelijk in. Ik krijg er klamme handen van en het besef groeit dat ik bezig ben met iets dat mijn leven voorgoed op zijn kop kan zetten. Voorzichtig probeer ik me iets voor stellen hoe ik er wellicht volgend jaar bij zal zitten, maar een beeld blijft vaag. Ik kan me, na ruim 10 jaar alleen wonen, gewoon niet meer voorstellen hoe het is om samen te wonen! Toch blijf ik realistisch: de kans dat ik werkelijk wordt gematcht is maar heel klein. Uit honderden aanmeldingen blijven uiteindelijk 4 stellen, dus 8 mensen over die daadwerkelijk gaan trouwen. En dat realiserend, zet ik mijn twijfels weer overboord en ga het avontuur gewoon aan! Ik wil vieze onderbroeken ruiken!

Half juni krijg ik een mailtje dat ik uitgenodigd ben voor een eerste - massale - testdag die half juli op een geheime lokatie zal plaatsvinden. Er zullen camera's draaien en er kunnen interviews afgenomen worden die later in het programma gebruikt kunnen gaan worden. Het gaat tenslotte niet alleen over mijn toekomst met een nog onbekende partner, maar ik doe ook mee met een televisieprogramma. Ik vind het reuzespannend allemaal!

69095ce65a1c7b8269322cb4c1687e81_medium.

Op mijn werk moet ik echter al vertellen wat ik ga doen, aangezien ik midden in de drukke periode ineens een vrije dag moet aanvragen. Ze kijken me met grote ogen aan: "wàt ga je doen?" Door hun verbaasde reactie vind ik het eigenlijk best wel stoer om te vertellen dat ik heel misschien wel ga trouwen eind van het jaar.

Op de dag van de test heb ik mijn haren geverfd, mooie kleding aan en een klein beetje makeup op. In opgewekte stemming en met een vreemde kriebel in mijn buik rij ik naar de plaats van bestemming, waar ik natuurlijk veel te vroeg arriveer. Ik zie al meer dames rondlopen en besluit hen aan te spreken. Het is een gezellige stemming, een beetje uitgelaten en zenuwachtig, net als bij schoolreisje vroeger. Het blijkt dat deze dag alleen voor de vrouwen is, en dat die in twee groepen over de dag langskomen.

Na de eerste aanmelding krijg ik een vragenlijst mee. Weer schrijven. Op dat moment wordt me duidelijk dat de opnames van het programma medio oktober, november zullen plaatsvinden. Een blos schiet omhoog, dan heb ik mijn Doe Maar toertje! Dan kan ik dus helemaal niet, dan heb ik het al retedruk! Hoe moet ik dat doen? Ik word en bloednerveus van. Ga ik de concerten van mijn bandje, mijn grote liefde, afzeggen voor een onbekende liefde? Wil ik dat?

Dan zie ik dat ik drie, vier namen moet invullen van mensen die dichtbij staan en bij wie ze informatie over mij kunnen vragen, mocht ik doorzijn naar de volgende ronde. In een normale situatie schrijf je je ouders, broer/zus en beste vriend(in) op ofzo. Nu heb ik geen ouders en geen andere directe familie dus zal ik vrienden moeten noteren. Niemand weet echter dat ik hier ben, dus moet ik nu iets gaan invullen zonder dat ik hen kan vragen of ze het vervelend vinden dat ze door een productieteam van een tv-programma gebeld kunnen worden. Moeilijk. Ik kies er drie, plus mijn dochter, en neem me voor later op de dag direct die vrienden te bellen om uitleg te geven.

Over de testdag zelf kan ik niets vertellen, al kan ik wel kwijt dat ik tests doen en zelfkennis opbouwen altijd al heel leuk gevonden heb en deze dag echt als leerzaam en enorm boeiend heb ervaren. Daarnaast is het contact met al die andere vrouwen enorm gezellig, onderhoudend en ontspannend. Vele levensverhalen, vele achtergronden en motieven gehoord.

Eigenlijk, heel diep in mijn hart kijkend, wens ik nu aan de kant van de wetenschappers te staan en mee te onderzoeken wie, wat, waarom en hoe. De wetenschappelijke benadering boeit me enorm. Dat ik aan deze kant sta en nu eigenlijk niet weet wat ze met mijn gegevens doen, hoe ze het bekijken en selecteren, vind ik jammer en misschien zelfs wel irritant. Ik zou mee willen denken, suggesties willen aanreiken en vooral mee willen luisteren naar hun argumenten.

0e8d997a4125f2e9e34b960069074b7c_medium.

Op zo'n dag als deze, waarin de onbekende liefde centraal staat en je wordt uitgedaagd om jezelf te openen, kwetsbaar te zijn en uitdagingen aan te gaan, komt ook mijn rookgordijn te vervallen. Mijn buffer om mannen te weren door hard te roepen dat ik happy single ben en sinds het debacle van mijn stukgelopen huwelijk en mislukte relaties daarna, geen enkele behoefte meer heb aan een man. Dat is natuurlijk lulkoek, een houding. Natuurlijk mis ik de geborgenheid, die veilige warme armen, het gevoel dat er iemand is die graag bij je wil zijn, de seks en de intimiteit.

Tegelijk weet ik ook dat ik mijn leven nu goed gevuld heb met allerlei activiteiten die ik leuk vind, en dat zou behoorlijk op de schop moeten om daarin ruimte en tijd te creëren voor een relatie. En dat vind ik dan weer eng. Dus ja, misschien ben ik toch wel zo'n Christel, die misschien wel wil maar niet durft, of misschien ook eigenlijk niet wil omdat ze bang is los te laten van haar huidige patroon en leven en bang is voor het onbekende. Tijdens deze testdag word ik emotioneel behoorlijk heen-en-weer geslingerd. Ik weet heel goed de valkuilen te vertellen waar ik voorheen ben ingetrapt, wat mijn gedragspatroon is en op welke mannen in val en ook waarom. Deze keuzes werkten op de lange termijn niet, en toch zoek ik nog steeds in dezelfde hoek.

Mijn aandacht word steeds getrokken naar één van de weinige mannen die er deze dag is, Pablo Bakarbessy, één van de deskundigen. Hij is gedragsdeskundige, psycholoog en coach en was eerder al te zien in Gordon gaat trouwen (wat ik niet gekeken heb). Wow, die is knap! Fijne stem ook. Al vermoed ik dat hij op mannen valt, want hij is te zacht voor zijn uiterlijk. Maar zo'n man, zo'n type, ja ik wil!

2c4bcf65acc8e486d207d326744b93e3_medium.

Alleen weet ik, zulke mannen zijn niet voor mij. Zij vallen niet op mij. Omdat ze homo zijn, of omdat ze "beter" kunnen krijgen. Zulke mannen liggen goed in de markt en komen dikwijls thuis met een blonde schone die zo van de catwalk geplukt kan zijn. Of misschien zelfs ook wel is. Mijn uiterlijk, mijn voorkomen is iets anders dan fotomodel, om maar even simpel te zeggen. Ook al ben ik nog zo lief, belezen of anderszins succesvol, ze zullen mij niet zien als mogelijke kandidaat. Laatste lief (het type Pablo: groot, stoer, macho, enigszins dominant en toch zacht en lief) heeft het zelfs op die manier verwoord: ik voldeed niet aan zijn wensen voor uiterlijk en voorkomen. Iemand als ik, daar kun je niet mee "shinen" ofzo. Bij een knappe man hoort een knappe vrouw. Ik ben dat dubbeltje dat nooit een kwartje zal vangen. Het is wat het is en dit is de realiteit.

Diezelfde realiteit brengt me op het besef dat ik hoogtswaarschijnlijk niet gekozen zal worden voor Married at First Sight omdat mijn dikke lijf het op tv misschien niet goed zal doen. Dus wellicht wordt de wetenschap ook nog wel een beetje beïnvloedt door wat het op tv wel of niet goed doet. Zomaar een aanname van me, maar het zou me niks verbazen als het zo is. Het is en blijft natuurlijk wel televisie.

Na deze enerverende dag is het tijd om openheid van zaken te geven. De vriendinnen die ik op de lijst had ingevuld krijgen tekst en uitleg en mijn zoon stel ik op de hoogte. Die laatste is op z'n zachtst gezegd "not amused" en bijt me toe er niet bij te zullen zijn, mocht ik werkelijk gaan trouwen. De knoop in mijn maag wordt groter. Want als iets, of iemand eigenlijk, nou echt belangrijk voor me is, is het wel mijn zoon en dochter! De vriendinnen zijn, net als mijn collega's, hoogstverbaasd maar wel enthousiast.

De tweede testdag is de dag waarin aan gedragen kleding wordt geroken. De test der testen die ik graag zou willen meemaken. Pas daarna worden koppels werkelijk gematched. Ik ben in tweestrijd. Aan de ene kant wil ik dolgraag door naar ronde twee, aan de andere kant knaagt de weerstand van zoonlief. Ik hak nog geen knoop door maar wacht de testresultaten af. Afhaken kan altijd nog.

edcf13d23aa3db590a0c20f436b3c3da_medium.

Toch besluit de kosmos al voor mij, half augustus krijg ik een mail waarin duidelijk wordt dat ik niet door ben naar de tweede selectieronde. Hoe jammer ook - geen onderbroeken ruiken -, het is vooral opluchting. Hier houdt mijn MAFS-avontuur op. Ik kan gewoon mijn Doe Maar toertje doen en ik hoef geen moeilijke gesprekken met zoonlief te houden. Het is goed zo.

Inmiddels is het april 2019 en is serie 4 van Married at First Sight op tv. Van die eerste testdag komen beelden voorbij en ik zie veel herkenning. De stellen die gematched zijn, blijken geen van allen de vrouwen met wie ik zo leuk gepraat heb die dag. Toch kijk ik weer met veel interesse naar de serie, word opnieuw getriggerd door de wetenschappelijke argumenten en experiment boeit me nog steeds. Ik ben nog steeds happy single met een druk leven en zoon staat er nog steeds niet achter. Toch lokt het avontuur naar het onbekende. De liefde, de vriendschap, de verbondenheid die ik al jaren mis.

Liefde door de wetenschap gematched kan zoveel beter zijn dan mijn eigen pogingen de liefde te vinden. Tegen beter weten in blijf ik zoeken naar kwartjes, al weet ik nog zo goed dat de kwartjes niet op dubbeltjes zitten te wachten. Daarom kan de wetenschappelijke benadering misschien wel de oplossing zijn om uit dat kansloze cirkeltje te komen.

Misschien niet nu en niet dit jaar, maar toch sluit ik een nieuwe aanmelding niet uit ..

ed2d73b705663c363a172586f17f0af9_medium.

© Sanne 2019

marriedatfirstsight mafs trouwen huwelijk deware rtl4 petervandervorst wetenschap entertainment tvprogramma

 

 

13/04/2019 11:39

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert