Thais sprookje – De slimme aap

Door ZiaRia gepubliceerd in Mythen sagen en legenden

29d667d03a28596ad9f2d167ee41171e_medium.In de bosrand langs het Thaise platteland leefde eens een aap, om precies te zijn: een makaak, die zichzelf heel slim vond. Hij was bijvoorbeeld zo slim, dat hij kon spreken met de mensen uit de dorpen en op de een of andere manier wist hij altijd iets lekkers of nuttigs aan elke ontmoeting met mensen over te houden.

Op een dag echter, had hij pijn; hij had bij het zoeken naar rijp fruit in stekelig struikgewas een doorn opgelopen en dan nog wel in het puntje van zijn staart! De aap trok uiteindelijk naar één van de dorpen om te zien of iemand hem van die vreselijke pijn kon afhelpen.

2cf687c83a27fc796b5033fd94954a26_medium.Toen hij langs de barbier kwam en hem bezig zag met een scherp scheermes, dacht de aap: “Die moet ik hebben, de barbier zal me van die akelige doorn kunnen verlossen”. “Barbier”, vroeg de aap, “Kun je me helpen? Ik heb een doorn in mijn staart en die is erg pijnlijk. Kun je de doorn er voor mij uithalen?”

“Natuurlijk”, zei de barbier. Hij keek met medelijden naar de apenstaart, waar de punt door de doorn al lelijk ontstoken was geraakt. Hij pakte zijn scheermes en probeerde voorzichtig de doorn weg te snijden. Echter, mèt de doorn sneed hij per ongeluk ook de staartpunt af.

“Wat heb je nu gedaan?” schreeuwde de aap woedend. “Je hebt mijn mooie staart verminkt!”

4b0399e09f3d03924dce761fcc7755e6_medium.De barbier vond het vreselijk, maar gedaan was gedaan; de staartpunt kon er niet meer worden aangezet. “Het spijt me zo”, kermde de barbier, “Dat was niet mijn bedoeling, het ging per ongeluk!”

Maar de aap was razend. “Geef me je scheermes!” siste hij door zijn tanden, “Ik wil je scheermes als compensatie voor mijn mooie staartpunt!” De barbier boog deemoedig het hoofd en gaf zijn scheermes aan de aap, die er gelijk mee aan de haal ging.

“Eigenlijk geen slechte handel”, dacht de aap een poosje later, terwijl hij het bos weer inging. “Ik ben die akelige doorn kwijt, mijn staart zal wel weer helen en ik ben een mooi scheermes rijker!”

134ba7366208f48a4603da00ef30aa58_medium.Dieper in het bos zag de aap een oude vrouw, die bezig was takken en twijgen te sprokkelen voor een kampvuur. Ze had echter geen mes of bijl, maar alleen een stuk steen bij zich om het hout te hakken. De aap zag, hoe de vrouw inmiddels doodmoe was van het hakken met de botte steen. “Oude vrouw”, riep hij, “Die steen is niet goed om te hakken. Wil je misschien mijn scherpe scheermes lenen, dan zul je sneller klaar zijn met houtsprokkelen?”

“Oh”, sprak de oude vrouw blij, “Als dat mag, heel graag!” De aap gaf haar vervolgens zijn scheermes. 3b682ed153d5cd0e33c7a0e17c6e1eea_medium.Maar dat was natuurlijk helemaal niet geschikt om takken mee door te snijden en het duurde dan ook niet lang of het scheermes brak in tweeën.

De aap ontstak in woede. “Wat heb je nu gedaan? Je mocht mijn mooie scheermes alleen maar lenen en nu heb je het vernield!”

“Het spijt me zo”, huilde de oude vrouw, “Dat was niet mijn bedoeling, het ging per ongeluk!”

8764477101d1ad72b5dfda39083c3dfa_medium.De aap barstte bijna uit zijn vel van razernij. “Geef me het sprokkelhout wat je verzameld hebt!” siste hij door zijn tanden, “Ik wil je sprokkelhout als compensatie voor mijn mooie scheermes!” De oude vrouw huilde harder en harder, maar omdat de aap onverbiddelijk was, gaf ze hem haar zo bloedig bijeengegaarde stapeltje sprokkelhout.

“Eigenlijk geen slechte handel”, dacht de aap terwijl hij verder trok. “Ik had eigenlijk niets aan dat scheermes, maar nu ben ik een stapel mooi sprokkelhout rijker!”

Tegen de avond kwam de aap aan bij een klein dorpje, waar een heerlijke geur hem verder lokte. En ineens zag hij waar die heerlijke geur vandaan kwam: een meisje en haar moeder waren boven een vuurtje bezig met het bakken van mooie goudgele krabkoekjes. Maar het vuurtje doofde bijna uit, omdat het hout op was en de krabkoekjes waren nog lang niet allemaal gebakken.

2172bdc493e1b0ec09214013f806d284_medium.“Hallo”, riep de aap, “Jullie vuur is bijna uit. Willen jullie misschien mijn sprokkelhout lenen?” Het meisje en haar moeder keken de aap verbaasd aan. “Wat een aardig aanbod!” zei de moeder, “Heel graag!” De aap gaf hen daarop zijn sprokkelhout en het meisje en haar moeder konden al hun resterende krabkoekjes afbakken. Maar waarop de aap niet had gerekend, gebeurde; omdat hij toch niet zo slim was als hij dacht, begreep hij het principe van sprokkelhout en vuur niet. Eenmaal in het vuur brandde zijn sprokkelhout vanzelfsprekend helemaal op en werd gereduceerd tot as.

1ad519268fc529e0239077419233f55f_medium.De aap plofte van boosheid. “Wat heb je nu gedaan? Jullie mochten mijn mooie sprokkelhout alleen maar lenen en nu hebben jullie het verbrand!” Het meisje en haar moeder keken de aap niet begrijpend aan. “Het spijt mij”, zei de moeder, “Maar dat gebeurt er nu eenmaal met sprokkelhout, je kunt het niet uitlenen; je gebruikt het om er vuur mee te maken en ja, dan verbrandt het”.

Maar de aap was des duivels en liet zijn tanden zien. “Geef me al jullie krabkoekjes!” schreeuwde hij, “Ik wil al jullie krabkoekjes als compensatie voor mijn mooie sprokkelhout!” Bang geworden voor de boze aap, begon het meisje te huilen. “Neem ze maar mee”, sprak de moeder angstig, “Maar laat ons dan verder met rust!” De aap greep daarop de in bananenbladeren ingepakte krabkoekjes en ging er vandaar.

“Eigenlijk een goede handel”, dacht de aap terwijl hij het bos weer inging. “Ik had eigenlijk niets aan dat sprokkelhout, maar nu heb ik een heleboel lekker geurende krabkoekjes om op te snoepen!”

b60e5039f58e7c4c0c034f6fdadc8be4_medium.

 

 

 

 

 

 

 

Maar die lekkere geur werd al snel een probleem. Terwijl de aap rondzeulde met de bananenbladeren vol krabkoekjes, kwam een groep wilde honden op zijn spoor. “Mmm, eten!” blaften de wilde honden tegen elkaar en al snel hadden ze de aap in het vizier. Doodsbang voor de wilde honden liet de aap de krabkoekjes vallen en vluchtte een boom in. Binnen een mum van tijd hadden de wilde honden de krabkoekjes verorberd – er bleef geen kruimel van over – en daarma trokken ze zeer tevreden weer verder.

2695afae2ba111d3c07bce72bf8acbab_medium.De aap, die dacht slim te zijn geweest met zijn ruilhandel, bleef uiteindelijk in de boom achter met een lege maag. Ondanks alles was hij aan het einde van de dag een (doorn en) staartpunt armer en niets rijker geworden. Het waren echter de wilde honden, die de ‘vruchten van zijn arbeid’ plukten en een onverwacht feestmaal hadden weten te veroveren.

 

Verteld door:

© ZiaRia.

(2019) Foto's: Office.microsoft.com, Pixabay.com, Wikimedia Commons.

 

9aca6210fc0c757d6134ffd54a42c075_medium.Kijk voor andere artikelen en verhalen eventueel ook eens naar:

Japans-sprookje-De-verliefde-katten-en-de-prinses

Noors-sprookje-De-drie-bokken-Kuifkop-en-de-trol

Taiwanees-sprookje-De-kleine-kikker

Tanzaniaans-sprookje-De-jongen-en-de-drie-wijze-dieren

Of lees verder op:

https://tallsay.com/ziaria of

https://ziariasblog.wordpress.com/

 

06/04/2019 11:11

Reacties (8) 

1
10/04/2019 17:41
leuk verhaal met een wijs moraal.
1
06/04/2019 23:40
Met een glimlach gelezen. Van ruilen komt huilen.
1
07/04/2019 07:36
Dat is helemaal waar, het hele verhaal in een notendop.
1
06/04/2019 13:40
Leuk, zo'n apensprookje vanuit een heel andere cultuur.
1
06/04/2019 13:38
Bijzonder sprookje.
1
06/04/2019 13:37
Apart verhaal. Leuke moraal ook: al heb je nog zo'n grote bek, er zijn altijd nog sterkeren om je af te troeven.
1
06/04/2019 13:41
Of zoiets!
1
06/04/2019 13:02
Leuk verhaaltje.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert