1372 George & Erin worden Racisten

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Comedy

Gisteravond ben ik naar Theater Bellevue in Amsterdam geweest. Het is nog een ommelandse reis, want Femke heeft liever niet dat ik met de auto kom dus de kans dat ik daar voor een habbekrats kan parkeren moet als voltooid verleden tijd worden beschouwd.

Zo fiets ik opgewekt naar de bushalte, waar ik erachter kom dat ik mijn telefoon ben vergeten. Oké, zo’n avond dus. Ik overweeg nog even of ik hem wil ophalen, maar kies ervoor zonder telefoon de wereld tegemoet te treden.

Noodgedwongen zit ik even later in de bus naar buiten te kijken, waar de wolken gezapig liggen te dromen boven de zwartwit gestippelde weilanden. Een lange rij auto’s op weg naar huis komt ons tegenliggen.
De stem zegt dat we bij Station Noord aankomen en onmiddellijk sta ik op het perron van Station Noord aan de Straatweg in Rotterdam, met een bruine koffer op weg naar Sappemeer.

De metro zoeft en is leuk om te bekijken. De groene rode strepen bij de ingang en de stoelen die in een kring staan. Welke tram moet ik hebben? Ik tast naar mijn – vergeten. Lijn 2, dat weet ik toch wel. Nu lekker door de stad, Koningsplein, dwars over de grachtengordel, mijn stad. Ik stap uit op de Leidse Brug.

We gaan eerst een hapje eten, maar dan begint de voorstelling. We worden hartelijk en vrolijk ontvangen door Milan en Myrthe en even later komen ook George en Eran het podium op. Dan gaan de poppen aan het dansen. Het is een confronterende voorstelling met een blonde Viking, een moslim, nee, een Arabier die een zwarte speelt, een jood en een kleine vrouw. Het voelt ongemakkelijk en het verloop van het stuk maakt het niet gemakkelijker. Ik heb nog nooit een zo lange, ademloze stilte meegemaakt in het theater. En dan wordt het ook niet opgelost aan het eind, maar wordt ons alleen verzekerd dat het in het echt nog veel erger is en we weten heel goed dat dat waar is. 



Ongenadig goed, over ras en rangorde, over oordelen en voordelen, over schoonheid en lelijk, over witte privileges en andere slavernij. Er wordt gespeeld op het scherp van de snede en er wordt prachtig gezongen. Mooie liedjes over pijnlijke onderwerpen. Het kan.

Een klaterend applaus en nog even napraten en dan weer op weg naar huis met tram, metro en bus, waar ik een bekende Monnickendammer tegenkom en het laatste stukje op de fiets alsof er niets aan de hand is. 

Ate Vegter, 5 april 2019


www.atevegter.wordpress.com/172
 

05/04/2019 12:27

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert