Geen afscheidsbrief mam.

Door Aagje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Lieve mama,


vele jaren hebben wij elkaar niet gezien, niet gehoord, niet gesproken,maar in gedachten was ik altijd bij je. Nadat ik lange tijd hard aan mezelf gewerkt had, mocht ik uiteindelijk mijn innerlijke rust vinden. Want tenslotte begreep ik, dat alleen ik zelf verantwoordelijk ben voor al mijn ervaringen hier op aarde.

Mijn diepste pijn is altijd de gedachte geweest: 'Waarom houden mijn ouders niet van mij? Waarom kan mama niet van mij houden? Waarom kan papa niet van mij houden? Ik heb toch echt alles geprobeerd?'
Uiteindelijk heb ik gelukkig begrepen, dat de rollen die jullie voor mij gespeeld hebben, in mijn levensfilm hier op aarde, alleen mogelijk waren, juist omdat jullie zoveel van me houden.
Alles wat er op aarde gebeurt, gebeurt uit Liefde. Vanuit de grote kosmische Liefde, waaruit we tenslotte allen zijn ontstaan, om te leren van onze ervaringen hier op aarde.
Nadat het begrip zich heeft ontwikkeld en de verantwoordelijkheid van het zelf volledig geïntegreerd is, kunnen de ervaringen succesvol worden gedeeld.

Met papa heb ik nu ook eindelijk vrede, er was nog een laatste beetje pijn wat verwerkt wilde worden. Ook dat mocht ik nu loslaten. De ervaring, hem als 17-jarig meisje drie weken lang tijdens zijn sterfproces intensief te mogen begeleiden, was achteraf gezien, mijn kans vrede met hem te vinden.

Nu zijn jullie weer samen mam. Ik weet dat je nu gelukkig bent. Laatst was je bij me aan het strand, tijdens deze schitterende, rustige, beschouwelijke nacht, begeleid door een stralende maan en het ritme van de golven van de oceaan.
Je was bij me mam. Ik voelde je troostende, warme, beschermende en liefdevolle energie direct naast mij. Dan omarmde je me met je vleugels. Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe gelukkig ik ben, omdat je nu dichter bij mij bent dan ooit tevoren.

Ik dank je voor alle songs die ik mocht schrijven, nadat mijn zoon me vertelde dat je overleden was. Eindelijk hebben we de stilte verbroken, mam. Als lieve engel ben je terug in mijn leven. We zijn een goed team mam. Ik zal jouw liedjes zingen, zo moeilijk is dat niet, want bij de meeste heb je de melodie gelijk erbij geleverd, fantastisch. Jarenlang kon ik alleen maar teksten schrijven, de melodie ontbrak altijd. Maar nu je herenigd bent met papa, denk ik, de woorden kwamen altijd van hem en de melodie erbij ben jij.

Ik neem geen afscheid van je mam, ik neem alleen afscheid van de pijn, die ons van elkaar scheidde. Ze is genezen mam, en nu mag ook ik gelukkig zijn. Een heerlijk, vrij gevoel van binnen.
Ik herinner me nog wat tante Gerrie ooit over mij zei: 'Dit kind kan alles worden wat ze wil, als ze later groot is'. Nu ben ik groot mam en ik ben alles, wat ik wil zijn.

Ik omhels je mam, geef papa een dikke kus van mij. We treffen elkaar binnenkort weer hier aan het strand ok?

Ciao mam, wees in vrede.


Puerto de la Cruz, 2006
Tenerife

25/03/2019 23:34

Reacties (7) 

1
29/03/2019 07:55
Loslaten en vrede hebben..
Een soms moeilijk begaanbaar maar zeer bevredigend pad.

Mooi geschreven
1
30/03/2019 02:47
Dank je. Het leven is voor mij één grote uitdaging, die ik graag aanneem.
27/03/2019 07:10
Die van mij leeft nog, maar dat is niet mijn schuld en niet mijn probleem. Die vent is al wel dood ... meen iets van 7 of 8 jaar onderhand, zou dat echt niet weten en vind dat ook echt niet belangrijk.

Maar fijn voor je dat je zo over ze denkt en ze lief hebt. En best mooi geschreven.
1
Aagje tegen Candice
28/03/2019 03:44
Dank je. Het heeft lang geduurd Candice, voor ik de dingen zo kon zien en ook kon voelen. Het was een lange weg, maar de innerlijke bevrijding die je voelt als je alle pijn, haat en bittere gevoelens kunt loslaten, is enorm.
Candice tegen Aagje
28/03/2019 07:26
Oh maar daar begin ik echt niet aan. Ik ga dat echt niet loslaten. Die haat is voor een heel groot deel mijn drijfveer geweest om succesvol te worden en te slagen in het leven en bovendien doe ik niet aan vergeven. Maar het drukt ook niet op mij als soort van innerlijke last. Dat volk (die hele familie) bestaat gewoon niet in mijn ogen en dat is nu al sinds 25-12-1977 zo toen ze me op mijn verjaardag het huis uit sloegen.
2
Aagje tegen Candice
28/03/2019 16:32
Zie het maar zo, zelfs de mooiste bloem heeft mest nodig om te groeien en te bloeien. Ik heb ook met niemand kontakt van mijn familie, want ik spreek mijn waarheid uit. Ik denk dat het gewoon de bedoeling is om eruit te groeien, waar we in geboren zijn. Een enorme uitdaging in het leven. Ik ben het met je eens, dat woede een enorme kracht kan zijn als je hem voor jou inzet in het leven. Van haat heb ik maagzweren gekregen, dus vandaar dat ik daar vanaf moest. Maar ik respecteer dat een ieder van ons zijn eigen weg gaat, ieder op zijn manier.
1
29/03/2019 07:59
Shit is the fruit of my garden..
So truth.

Helaas zijn afbeeldingen foetsie...tekst wel gebleven..

https://plazilla.com/page/4295039581/wie-zaait-zal-oogsten
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert