Groot alarm door roze broek.

Door Aagje gepubliceerd in Reizen en vakantie

Het was in de tijd, dat ik op Tenerife in Casa Iriarte woonde en werkte. Casa Iriarte was het oudste, ruim 400 jaar, en grootste huis in Puerto de la Cruz, wat nog in gebruik was. Het huis is bekend, omdat de beroemde familie Iriarte er vroeger gewoond heeft. De Iriartes hebben o.a. een bekende dichter ter wereld gebracht. Op de bovenverdieping van het huis, bevond zich een scheepvaartmuseum en beneden in de patio, werden info's verstrekt aan toeristen. De eigenaar, een typische engelse gentleman, maar met zijn eigen vorm van humor, was altijd voor een verassing goed.

Nu had ik op de plaatselijke vlomarkt, voor maar twee euro, een geweldige broek veroverd. Hij was superwijd, knalroze en had een talloos aantal enorme zakken, waar ik mijn hele huishouden in kwijt kon. Als ik hem te vol pakte met van alles en nog wat, zakte hij bijna van mijn gat af, puur door het gewicht. Nu  had de gentleman, even vergetend dat hij een gentleman was, al vaker tegen me gezegd, dat ik er verschrikkelijk uitzag in dat ding. Hij kon die roze broek vanaf het begin gewoon niet uitstaan. Maar, eigenwijs als ik ben, trok ik me daar niet veel van aan.

Op een gegeven dag, we zaten gezellig wat te drinken in de bar tegenover het museum, begon hij weer over die broek van me. Hij vroeg voor de zoveelste keer, of ik dat ding niet eindelijk uit wilde trekken om hem dan ook nooit meer aan te doen. Het liefst zou hij hem voor alle zekerheid willen verbranden. Ik zei voor de grap, dat hij hem dan eerst van me moest kopen, dan kon hij er mee doen wat hij wilde. Hij legde meteen twee euro op de bar en ik ging naar de overkant om me om te kleden.

Toen ik terug kwam, intussen in een spijkerbroek, legde ik de beruchte roze broek voor hem op de bar. 'Alsjeblieft', zei ik, 'nu kun je ermee doen wat je wilt.' Hij hing de broek om zijn hals en bestelde nog een wiskhy. Het was een vreemd gezicht, die lange, dunne, grijze engelse gentleman, altijd gekleed in het zwart, daar te zien zitten, met een brede grijns van voldoening op zijn gezicht en links en rechts een roze broekspijp naar beneden bengelend over zijn schouders. Na gegrapt en gelachen te hebben, nooit geweten dat je zoveel lol kunt hebben met een broek van maar twee euro, werd het langzaam tijd om naar huis terug te keren. We hadden het niet ver.

Nu stond er op de trap naar de patio, een grote stenen pot. En nog voor ik er erg in had, stopte de gentleman daadwerkelijk mijn roze broek in die stenen pot, goot er iets brandbaars over en de hens ging erin. Terwijl de vlammen vlijtig met mijn broek bezig waren, verdween de gentleman in zijn slaapkamer. Ik begaf me ook naar bed.

Maar ik lag er nog niet in, of er werd heftig op mijn deur gebonst. Ik opende de deur, en voor mijn neus stond een deze keer, zeer opgewonden engelse gentleman. Met een boos gezicht, vroeg hij me, of ik deze heren en hij wees met een hoofdbeweging achter zich, even wilde uitleggen wat er gebeurd was de afgelopen avond. Na deze woorden verdween hij weer in zijn kamer, zoals altijd op de voet gevolgd door zijn trouwe hondevriend, een zwart/grijze cocker spaniel, Otto von Bismarck.

Deze heren, bestonden uit politie, brandweer en ambulance personeel. Een buurvrouw had de vlammen uit de pot zien slaan en omdat Casa Iriarte zo'n oeroud gebouw is met veel hout en ander brandbaar materiaal, had ze de brandweer gebeld. Nadat ik had uitgelegd wat er werkelijk gebeurd was, taaiden ze allemaal weer af met de woorden: 'Ese viejo borracho con sus raras  ideas'. (Die ouwe zuiplap met zijn rare ideeën.) De rust was weergekeerd in het oude museum en de roze broek voorgoed verdwenen.

24/03/2019 00:52

Reacties (2) 

24/03/2019 15:07
Hahaha en je hebt hem niet eens gezien.
24/03/2019 11:58
Die broek zou ik ook verbrand hebben...;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert