Waar is toch dat dakje gebleven?

Door Theuntje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Vandaag de dag is niets meer vanzelfsprekend wanneer je in de gelukkige omstandigheid bent ouder te worden, ook al denken we vaak van wel. Maar geloof me, niets is zo onzeker als de ‘oude’ toekomst. Zijn we er allemaal morgen nog? Worden we met zijn allen nog wakker, kunnen we morgen nog doen wat we gisteren deden en wat we vandaag voor normaal hielden?

Hoe dan ook, het leven gaat gewoon door en zo gebeurde het dat er in huis het een en ander naar boven verkast moest worden. 
Het is niet bepaald mijn sterkste kant om zware dingen te versjouwen, want: zodra er iets mis gaat werkt dat prompt op mijn slappelachspieren. Geen malheur hoor, er was nog een zoon in huis die samen met mij dit "sjouwklusje wel eventjes zou klaren".
Ik moet er even bij vermelden dat twee onhandige draaistoel twee trappen op moesten.
Ach, daar draaiden we onze hand niet voor om.....dacht ik. Nou..., dachten we!
“Ga jij voor of ik”, vroeg ik. Nou ik mocht kiezen en koos voor de voorkant, dan kon hij onderaan omhoog douwen. De eerste trap ging nog. Eventjes uitrusten op de overloop voor de volgende slijtageslag richting zolder.
“Ik denk niet dat deze zo makkelijk gaat jongen”.
“Ach Pa, een eitje. Dat doen we wel effe”.

Als ik goed en wel vier treden op ze zoldertrap sta, hoor ik gezucht en gesteun.
“Draaien Pa!”
“Ja joh, maar dat gaat niet, we kunnen niet verder zo”.
“Tuurlijk wel, ruimte zat”.
Waarop ik zeg: “Nou ík niet meer, ik zit hier muurvast”.
“Vást? Waar dan?” vraagt mijn nazaat met de lach van een boer met kiespijn.
Wiebelend met vier vingers, geklemd tussen de stoel en de muur zeg ik pijnlijk:
“Nou ehhh, hier zo!”

Dan ineens een dreun en vervolgens een harde bonk.
“Wat gebeurt er in vredesnaam?” vraagg ik geschrokken.
Hij is van de trap geknikkerd en ligt stuiptrekkend van de lach op de overloop.
Ja en daar sta ik dan, vastgeklemd halverwege de zolder trap, met een stoel die niet meer omhoog of omlaag wil.
Het duurde een poosje voor ie met natte ogen van de lach weer in staat was verder te gaan, de stoel kwam uiteindelijk boven, en wij dus ook. Alleen ík met blauwe vingers en mijn zoon met pijnlijke billen.
Allebei krijgen we een langdurige slappe lach. Mijn overvolle blaas kreeg ook een lachstuip.
Dus had ik niet alleen zeiknatte ogen……!
Ach ja, een dag niet gelachen is een dag niet geleefd, toch?

Ineens denk ik terug aan vroeger, toen ik nog jonger was en alles vanzelfsprekend van een leien dakje liep. En nu vraag ik me af: waar is toch dat dakje gebleven?

Theuntje, 2019.

11/03/2019 14:35

Reacties (5) 

1
17/03/2019 06:57
Wat fijn toch elke keer die humor van je achter iets te lezen. Heel levendig geschreven. Ja ouder worden is een kunst van leven, denk ik regelmatig. Knap geschreven en niet opgegeven, dat zegt wat over jullie karakter. Mooi om te lezen.
1
17/03/2019 07:45
Leuke reactie, dank je wel.
2
11/03/2019 23:09
Zag het helemaal voor me. Vraag me alleen af: waarom die stoelen niet op Marktplaats gezet of door de kringloopwinkel op laten halen? Al die moeite om ze op zolder te laten verstoffen en straks - als jullie er niet meer zijn (duurt hopelijk nog wel even) - moet het spul weer naar beneden!
1
11/03/2019 19:35
Dat vraag ik mij ook af, sinds ik mijn ribben gekneusd heb. De meest onbenullige dingen doen zeer. Maar dat hoef ik gelukkig alleen maar aan de kater uit te leggen, als die weer op mijn schouder wil zitten terwijl ik de planten water geef.
Alt werden is nichts für Jammerlappen, zeggen ze in Duitsland. ;-)
1
11/03/2019 22:25
Helder. In die Duitse uitspraak kan ik mij wel vinden.
Wat kan dat lang duren heh, gekneusde ribben?
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert