Het leven met een eetstoornis

Door Mentalhealthwarrior gepubliceerd in Geestelijke gezondheid

Een leven met een eetstoornis. Hoe ziet dat eruit? Hoe voelt het om te lijden aan deze ziekte. Ik schrijf dit artikel omdat deze ziekte heel moeilijk te begrijpen is en er veel verkeerde opvattingen over bestaan. Ik ben Ines, ik ben 17 jaar en dit is mijn verhaal.

2 jaar geleden ontwikkelde ik een eetstoornis. Een ziekte waarvan ik dacht nooit het slachtoffer van te worden. Negatieve gebeurtenissen gaven me gevoelens en gedachten die ik niet wou hebben. Ik liep elke dag met een zwarte wolk boven mijn hoofd en mijn rugzak werd te zwaar. Ik viel in een zware depressie. Ik had geen controle meer over wat ik voelde en had herinneringen die ik niet wou herinneren . Dus ik sloot mij af van de buitenwereld en ging controle zoeken in dingen die wel te controleren vielen. Door mijn depressie had ik amper eetlust en er ontwikkelde zich een stemmetje in mijn hoofd. Een stemmetje die blij was als ik geen honger had en die boos werd als ik zijn regeltjes niet volgde. Het begon allemaal onschuldig. Geen koekjes meer, geen lekkere dingen, nooit alles opeten. Ik mocht niet meer genieten van eten. De stem schreeuwde dat ik dat niet verdiende en dat ik veel te dik ging worden als ik zijn regels niet volgde. Mijn reactie kan je al raden. Ik volgde de stem. Maar hoe vaker ik meeging hoe harder dat het aan me begon te trekken en hoe strenger de stem werd. “Als ik geen ontbijt nodig heb, heb ik misschien ook geen middageten of avondeten nodig”. Bij elk moment dat ik honger voelde kreeg ik een kick. Een teken dat ik afviel en dat ik mijn lichaam aan het kapotmaken was. Dat was wat de eetstoornis wou. Me kapot maken. De eetstoornis had me in zijn macht en ik bleef maar zeggen dat ik degene was dat alles onder controle hield.

Zoals je kon lezen in bovenstaande tekst is mijn eetstoornis dus helemaal niet ontstaan omdat ik wou diëten of omdat ik mezelf te dik vond. Het was een manier om de negatieve gevoelens en gedachten te ontvluchten. Wegkruipen in mijn wereld waar ik obsessief bezig was met calorieën tellen, bewegen en dus calorieën aftrekken en eten of niet eten. Rond Januari 2018 kreeg ik de diagnose Anorexia. Anorexia leek mijn vriend te zijn. Ze beschermde me en maakte me “mooi en slank”. Maar wat was dit een dikke leugen. Anorexia heeft mijn leven van me afgenomen. Ik was niet mooi en slank, ik was levenloos en ziek. Zwarte randen onder men ogen, lijkbleke huid, al mijn botten zichtbaar en ga zo maar door. De stem werd luider en luider en ik had niets meer te zeggen. Ik was niet meer degene die controle had. Anorexia had de controle over mij genomen. Mijn gewicht zakte in snel tempo van 52 naar amper 40 kilo. Ik voelde me zo slap en ervaarde de fysieke gevolgen van deze ziekte. Koude handen en voeten, trillen, het voortdurend koud hebben en ga zo maar door. Maar volgens mijn eetstoornis was dat niet genoeg. Het bleef maar roepen dat ik te dik was, dat ik niets waard was als ik nog maar 1 hap door mijn keel durfde te slikken. Ik zat gevangen en iemand moest me eruit redden.             

18 juni 2018 ben ik opgenomen geweest in de eetstoorniskliniek in Tienen en ben ik het moeilijkste gevecht ooit aangegaan. Voor al de mensen die me graag zien en later ook voor mezelf. Stap voor stap leerde ik terug normaal eten en probeerde ik niet te luisteren naar de stemmen of zoals mijn psychologe daar het noemde “de monstertjes”. Het is een strijd die niet te beschrijven valt. Ken je het gevoel dat je iets slecht hebt gedaan, dat schuldgevoel dat diep vanbinnen knaagt? Het gevoel dat je faalt en dat je geen grond meer onder je voeten voelt. Wel iemand die herstelt van een eetstoornis voelt dit 24/7. Mijn eetstoornis was mijn identiteit geworden en die werd plotseling van me afgenomen. Je wordt uit je “veilige” cocon getrokken, terug de echte wereld in. Wanneer ik de eetstoornis begon los te laten kwam er dat wat ik al die tijd al wou vermijden. Ik moest terug voelen. Ja, ook de negatieve dingen toelaten en niet ervan proberen weglopen. En naast de onderliggende thema’s verwerken moet je 24/7 vechten tegen de monstertjes in je hoofd. Want ja die verdwijnen echt niet snel. Logisch toch, dat ik het op bepaalde momenten niet meer zag zitten?

 Het frustrerende aan herstellen is het gewicht. Er bestaat zo een verkeerd beeld over eetstoornissen omdat vele mensen denken dat het enkel rond het gewicht draait. Maar Anorexia of elke andere eetstoornis is een psychische ziekte. Het speelt allemaal in je hoofd. Bij herstellen loopt het zo. Je komt bij in gewicht en iedereen is blij want je hangt niet meer met een zijden draadje aan het leven. Maar bijna niemand ziet hoe moeilijk je het hebt. Hoe een zware strijd het is om elke dag, elke maaltijd te kiezen tussen leven of de eetstoornis volgen. Voor degene die dit leest en die zich hierin bevindt. Ik zie jou. Ik zie je pijn, je verdriet en vooral je woede. Ik heb exact op hetzelfde punt gestaan. Gezond gewicht, maar zo ziek. Het is zo verdomd moeilijk maar herstellen is het zo waard. 28 oktober 2018 ben ik ontslagen uit de kliniek. Feest. Ik voelde mij sterker in mijn schoenen op vlak van mijn eetstoornis maar voelde me nog altijd rotslecht. Mijn rugzak werd weer gevuld en ik kon er niet over praten. Hervallen. Terug in dezelfde spiraal maar toch is het iets anders. Ik weet wat ik wil. Ik weet dat ik wil leven en wil vechten. Enkel is het soms te moeilijk, gewoonweg te moeilijk. Maar ik vecht elke dag en ik kies elke dag terug voor herstel. Want herstel is het waard. Ik wil leven, genieten en terug me oprecht gelukkig kunnen voelen. Ik vecht. Doe jij mee? 

06/03/2019 17:40

Reacties (2) 

09/03/2019 22:09
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert