1341 De puinhopen van een goed leven

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

34d5458c899094e90ca0e94021ab7970_medium.

Wat is een leven zonder verhalen? Je hoort ze elke dag en soms vertel je er een paar door. We zijn op bezoek bij Jan en Joof, in hun nieuwe huis, het huis van de moeder van Jolan, met zoveel liefde beschikbaar gesteld, het huis met de piano en het prachtige uitzicht. We brengen nog wat speelgoed, een paar Tina’s, een doos Kapla, wat knuffels en omhelzingen en zoenen.

Jan pakt zijn telefoon een laat ons foto’s zien. 
‘Moet je kijken.’ We kijken en zien de enorme puinhoop. Jan noemt de puinhopen van paars en we schieten in de lach.
‘Kijk, we woonden daar met drie gezinnen, zie je die foto? Let op, zie je die krant? Alle goede dingen komen in drieën, staat daar.’ Ik zie het. Het is bizar. Op een andere foto ook een beeld van de puinhoop. Jan zoomt opnieuw in. Ik zie op een foto een gezelschap aan tafel zitten: een feest midden in de puinhoop. Iets lager ligt Lente-elfje tussen de koude bakstenen.
‘Ik moest twee nachten denken aan een heel specifiek boek. Ik loop vanmiddag over de puinhoop en ik zie het zo liggen. Het ligt gewoon klaar voor mij. Ik dacht ook, als ik nou één schilderij had kunnen redden, dat was het een heel specifiek schilderij van mijn moeder geweest. Ik zag het zo staan.’

We kijken elkaar aan. Dat is chaos, dat is alles hetzelfde maar dan in een andere ordening. Alle elementen uit je hele bekende leven, in wanorde, verbrand, verregend. En welk toeval bepaalt wat gered wordt en wat verloren gaat? Alles is weg – en toch…

‘Ik had bijna een vleugel gekocht, ik had hem al gekocht en hij zou elk moment gebracht worden. Hij was er nog net niet vrijdag.’ Jan lonkt naar de piano: ‘Maar kijk eens hier! Een piano! En wat een uitzicht!’ We kijken over het water naar de Waterlandse Zeedijk. Ik stel het me voor op een mooie stille morgen: Jan aan de piano, Joof luisterend terwijl haar blik over het water glijdt en ze een nieuw lekker hapje bedenkt, de kinderen spelend op de vloer met Kapla en Schleich. 

Het verhaal gaat verder. Na elke punt een hoofdletter. Er komen nieuwe hoofstukken, nieuwe herinneringen, maar nu is nog nu. En nog steeds is het nu onwerkelijk. De hulp van zovelen heeft hen veel gegeven en gedaan. Tassen vol liefde. Het heeft ons allemaal geraakt. Hoe kwetsbaar… We gaan er weer vandoor. De kinderen moeten eten en de grote mensen ook. 

Ate Vegter, 5 maart 2019


Sint Maarten:
www.atevegter.wordpress.com/141

 

05/03/2019 07:09

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert