Depressie - doorbreek het taboe

Door Brokensoul gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

In dit artikel zal ik proberen om het taboe rond de ziekte depressie voor een stukje te doorbreken. En ja, je leest het goed. Depressie is een serieus te nemen ziekte. Het is niet zomaar een dagje slechtgezind zijn, verdrietig zijn omdat er een einde is gekomen aan je relatie of even te moe zijn en pas na de vierde keer snoezen uit je bed geraken. Nee, het stelt wel meer voor dan dat. 

Wanneer je het woord ‘depressie’ intikt in de zoekbalk vind je als definitie: “Depressie is een benaming voor een stemmingsstoornis die zich kenmerktdoor een verlies van levenslust of zware neerslachtigheid. In het dagelijkse spraakgebruik wordt de term 'depressief' gebruikt voor uiteenlopende gemoedstoestanden, variërend van een korte dip tot ernstige neerslachtigheid.”  

Maar worden we hier wijzer van? Ik niet althans. c389c9a92cd23a72a6a4b66b0a1c676a_medium.

Laat ik beginnen met te vertellen dat het een psychische ziekte is, het zit allemaal in je hoofd. Maar er komen ook fysieke klachten van. Wat logisch is, want je geest en je lichaam werken samen. 

 

Hoe voelt het nu precies om een depressie te hebben? Daar kan ook ik geen antwoord op geven. Iedereen ervaart dit namelijk anders. Een paar kenmerken die je vaak ziet terugkeren zijn een slechte eetlust (of net te veel eten), slapeloosheid (of te veel slapen), weinig energie, slechte concentratie en gevoelens van hopeloosheid en eenzaamheid. Maar dit zijn allemaal maar een hoopje oppervlakkige termen en daarom wil ik graag wat dieper op ingaan. 

In mijn ervaring is de neerslachtigheid en de eenzaamheid heel erg aanwezig. Er hangt voortdurend een donkere wolk boven mijn hoofd, waar ik ook ga of sta. Het kan goed zijn dat ik in een fijne situatie verkeer, zoals bijvoorbeeld gezellig samen zijn met enkele goede vriendinnen. Concreet, als je naar dat plaatje kijkt, is er helemaal niets aan de hand met me. En ik doe dan oprecht mijn best om plezier te hebben en een leuke tijd te beleven met mijn vriendinnen. Maar in mijn hoofd zitten er voortdurend negatieve gedachten. Een van de meest voorkomende gedachtes is dat ik het nut van het leven niet meer inzie. Daarnaast is er ook die eenzaamheid. Ondanks dat ik weet dat ik mensen om me heen heb die om me geven en klaar staan voor me, voelt het toch niet zo. En daar kan mijn omgeving helemaal niets aan doen. Dat zit in mijn hoofd, en dat besef ik. Maar dat neemt niet weg dat ik me zo voel.

Wat ook belangrijk is om te weten is dat er GEEN directe oorzaak hoeft te zijn om een depressie te krijgen. Jammer genoeg, kan een depressie toeslaan op de zonnigste dagen en dan kan je hopeloos opzoek gaan naar de reden. Maar die is er niet altijd, helemaal niet. Mensen denken vaak dat je je niet zo mag voelen, omdat je niets ergs overkomen is. En dat zorgt voor een schuldgevoel. “Ik heb het perfecte leven, dus waarom voel ik me dan zo slecht?”. Door deze gedachte ga je je gevoelens negeren en wegstoppen. Maar wat gebeurt er als je alles te lang hebt weggestopt? Dan breekt het uit. Dus daarom is het van groot belang om zo snel mogelijk te praten over wat je doormaakt. 

11744b9a1f189c9e30697934c1171967_medium.Maar daar komen we weer op een struikelblok. Praten. Dat is niet voor iedereen even gemakkelijk, en al zeker niet als je het gevoel hebt dat die gedachtes er niet mogen zijn. Je hoeft ook niet meteen het achterste van je tong te laten zien. Heb je een goede vriend(in)/broer of zus/leerkracht… wie dan ook? Vertel dat het niet goed gaat. Dat kan ook al voor zo een gevoel van opluchting zorgen. Een mens is niet gemaakt om alle zorgen zelf te dragen. 

Terug naar wat een depressie met een mens kan doen. Simpel gezegd: het maakt je kapot. Laat ik eens een doordeweekse dag beschrijven. Mijn wekker gaat, mijn ogen springen open en meteen is die donkere wolk daar. Soms spring ik zo snel als ik kan uit mijn bed om meteen bezig te zijn met iets zodat ik afleiding heb, maar er zijn ook ochtenden waar ik moet vechten tegen mezelf om uit mijn bed te geraken. En dan spreek ik niet over gewoon moe zijn, neen, het gaat dan over zo volledig op zijn dat je niet eens meer kan bewegen. Als het me gelukt is om uit mijn bed te geraken maak ik me klaar om naar school te gaan. Dit gaat ook niet altijd even gemakkelijk. 

Eens ik op school aankom, zet ik mijn masker op. Glimlachen, en hopen dat de dag snel voorbij gaat zijn. Ik zeg vriendelijk dag aan iedereen en hoop dat de bel zo snel mogelijk gaat zodat ik ook weer zo snel mogelijk naar huis kan gaan. En dat gevoel blijft de hele dag aan me knagen. Een hele dag voel ik me slecht, kan ik elk moment in huilen uitbarsten en hoop ik dat de dag voorbij is. 

Wanneer ik eindelijk verlost ben van de stress die school me geeft, is de hel nog niet over. Ik kom thuis en heb geen energie meer over. Maar op dat moment moet ik wel nog huiswerk maken en naar mijn buitenschoolse activiteiten gaan. Het is allemaal één grote sleur. En als ik dan in de avond terug in mijn bed lig, kan ik niet slapen. Ik herspeel alles wat er die dag gebeurd is en overdenk alles. Alles wat er gebeurd is, en alles wat er nog kan gebeuren. En dan komt dat overheersende slechte gevoel boven, en ik kan er niets aan doen. Het is er, en wil niet weg. 

e5d5d9fef169e68d91d81fe2953d418d_medium.

 

Wat wil ik nu eigenlijk met dit artikel bereiken? Simpelweg dat mensen beginnen te beseffen dat depressie ernstig is en dat hier rekening mee moet worden gehouden. Het is geen lachertje, verre van. Als er iemand kanker heeft en hierdoor niet in staat is om naar school/ zijn werk te gaan, wordt deze dan raar aangekeken? Neen. En zo zou het ook moeten zijn bij psychische ziektes. 

 

Help mij, en zo vele anderen, om dit taboe te doorbreken en deel dit artikel zoveel als je kan. 

27/02/2019 15:44

Reacties (4) 

02/03/2019 15:07
Een depressie is vreselijk en kan ook levensbedreigend zijn; ik heb helaas een aantal mensen gekend, die vanuit hun depressie tot de uiterste daad (zelfdoding) kwamen. Zeker goed om er met anderen over te praten, maar bij een zware depressie kan een goede vriend of vriendin niet langer helpen. Dan heb je echt professionele hulp nodig.
1
02/03/2019 19:48
Helemaal mee akkoord! Maar het toegeven aan iemand is al een eerste stap, en daarna volgt hopelijk de volgende hulp!
04/03/2019 10:09
Dat is waar. Het was een lijfspreuk van één van mijn leraren van vroeger: eerst moet je je problemen HERkennen, dan ERkennen en pas daarna kun je er wat aan gaan DOEN.
08/03/2019 23:53
Krachtige woorden van die leraar!
Maar zo.werkt het ook...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert