Andalucia, Franco.. je moet 'het' geleefd hebben 25

Door San Daniel gepubliceerd in Geschiedenis

                                           images?q=tbn:ANd9GcSqGMAMNAAzmAYe7uFZb9C

Joachin nam een bedachtzaam slokje van het glas dat voor hem stond. 'Maria,' zei hij was een mooie vrouw, een beeldschone vrouw'. Een glimlach speelde om zijn lippen, 'vroeger op school liepen alle jongens al achter haar aan.' Ik had zelf een paar van die meisjes op school gehad die mij deden smelten en waar van ik dacht dat ik nooit een kans zou maken. Later zou ik leren dat zoiets echte liefde was, hoofse liefde.

'Zij verliet school zonder die af te maken en trouwde met Pique,' vervolgde mijn buurman', zij was nog jong, toen kon je nog trouwen zonder toestemming op je vijftiende.'

'Pique was een boer die ouder was en enorme landerijen had. Hij had ook 2 ezels en dat had niemand. Hij deed het zware werk en liet haar helpen, maar alleen met lichte werkzaamheden. Natuurlijk deed zij de was bij de rivier en zij kookte, maar hij ontzag haar. Je kon het zien op marktdag als zij naar het dorp kwamen, zij hielden van elkaar en hij koesterde haar, dan zaten zij samen op een terrasje en Pique was trots op zijn mooie vrouw en hij zag de blikken wel van begeerte die de mannen naar haar wierpen maar het deerde hem niet want zij had alleen maar ogen voor 'haar' man en Pique wist dat.

Eens in de week ging Maria langs de oever hout sprokkelen en dat laadde zij dan op de ezel. Dat duurde uren, er was altijd drijfhout dat in de bochten van de rivier terecht kwam. Dat hout was geen luxe, daar kookte zij op en daar stookte zij de stenen oven mee op om brood te bakken, zoals haar moeder het haar had geleerd. De rest was om de koude avonden dragelijker te maken.' Ik knikte, ik had daar een beeld bij, ik had zelf een boerderij waar het oudste deel 300 jaar oud was. Alles was steen en koud en elk vertrek dat iets groter was had een primitieve openhaard en ook ik had nog een halfronde gemetselde oven in mijn keuken.

'De Guardia wist alles van iedereen, hun bewegingen en hun gewoontes' vervolgde Joachin. ' Vrijdag was de dag van de biecht en zij zagen de vrouwen dan naar de kerk gaan en zij volgden met hongerige ogen op maandag de vrouwen die de was gingen doen op maandag, maar dat deden zij altijd in groepjes. Als zij daar dan langs liepen dan viel het stil, want zij waren niet van het dorp, zij waren maar gestationeerd. De vrouwen keken dan met aandacht naar hun was en pas als de Guardia op afstand was, dan begon het zingen, het praten en het geroezemoes weer.'

                                               images?q=tbn:ANd9GcSqGMAMNAAzmAYe7uFZb9C

'Zij wisten ook dat Maria hout sprokkelde en waar, want er was geen vrijheid, al je bewegingen werden gecontroleerd. Twee Guardia's zaten in de zon bij de rivieroever, zij hadden naast zich twee kippen liggen die zij in beslag hadden genomen en die in de gaarkeuken van de manschappen terecht zouden komen. Zij hadden de poten gebroken, zodat zij niet weg konden lopen.'

'Zo waren zij,' zei een oude boer, 'hoerenzonen, wij zijn niet heilig maar zo gaan wij niet met dieren om!' 'Geen respect voor leven,' voegde een tweede oude baas toe, de arrogantie van de 'dictadura'.

'In de verte zagen zij Maria hout sprokkelen,' nam Joachin de draad weer op, 'en steeds even buigen en dan wat hout op de ezel onder een pakriem schuiven. Toen zij dichterbij kwam zagen zij dat de ezel al flink wat hout droeg en zij grinnikten.'Er kan gekookt worden vanavond, zei de eerste guardia. 'Kom eens hier vrouwtje,' zei de capo die de baas was van de twee guardias, 'je ezel heeft gescheten, dat kan zo maar niet.'

Maria hield haar ogen afgewend maar liep wel naar de guardias toe, want die had je te gehoorzamen. 'Jij moest maar eens meekomen, ' lachte de capo, dan zullen we je wel leren hoe je met ons dorp omgaat. 'Lekker dier wel,' zei de tweede en Maria snapte dat het niet over de ezel ging.

'Je bent getrouwd, als je begrijpt wat ik bedoel,' en hij bekeek Maria van haar tenen omhoog en liet een hele tijd zijn blik op haar borsten rusten en Maria bloosde diep. Zo liepen de guardias met twee kippen en een ezel en Maria naar het hoofdkwartier. Een achterneef van Pique werkte in de stallen en wenkte een knechtje. 'Ga als de donder naar Pique en waarschuw hem dat zijn vrouw is gearresteerd.' De jongen spurtte weg al lang blij dat hij even niet hoefde te mesten.

Toen Pique even later verscheen, zag hij dat zijn ezel vastgebonden stond bij de stallen met een lading hout er naast. Hij liep naar de ingang en hoorde jammeren en snikken. 'Zo de volgende mag,' zei een diepe stem, 'we zullen je eens laten balken.' Hij sprong naar voren en zag Maria voorover gebogen over een tafel en een man die net zijn broek weer optrok. Drie andere mannen stonden te wachten. 'Zo mijn ezelinnetje,' zei een officier, 'wij zullen je wel eens even oprekken.'

                                         images?q=tbn:ANd9GcSqGMAMNAAzmAYe7uFZb9C

Dat was het laatste wat hij zag, een daverende klap van achteren velde hem en zijn hoofd voelde alsof het spleet in een zee van sterren.

Twee nieuwe mannen waren van de barakken binnen gekomen en begonnen de bewustloze man te schoppen waar zij hem maar konden raken. 'Stop, krijsde Maria, 'laat hem met rust.' De officier knipte met zijn vingers en de mannen stopten. 'Komt hier een hoer binnen,' zei hij, 'en die biedt zich aan en alsof dat nog niet genoeg is, volgt  een malloot die wel even zal schreeuwen dat wij moeten stoppen.' 'Geniet en doe ons genoegen of we schoppen die malloot dood.'

Maria sloot zich af en toen ook de laatste twee mannen bij haar waren geweest, wees de officier naar de nog steeds bewustloze boer. 'Schop hem verrot,' gelastte hij, 'en gooi hem dan naar buiten en die del er achter aan. Ik ga nu voor mijn ochtend koffie,' en hij liep het vertrek uit.'

'Hoerenzonen, vervloekte hoerenzonen,' riep de oude boer die zich ook al eerder had laten horen.

'Pfoeh,' zei ik, 'dat waren slechte tijden!' Joachin keek mij aan en ik zag dat hij tranen in zijn ogen had en het waren geen dronkemans tranen. 'Het is de onmacht die een volk knevelt,' zei hij schor, 'je begrijpt het als je het geleefd hebt!' Hij leegde zijn glas en sprak nauwelijks hoorbaar, 'het verhaal is nog niet af.'

Ik maakte een gebaar naar Kissy kissy en wees met mijn wijsvinger een rondje aan, ik zag dat ook zij bevroren had staan te luisteren.

'Ik begrijp het al,' zei ik, 'het hoeft niet af.' 'Je moet het nu weten,' zei mijn buurman, 'zodat je het voor altijd bij je draagt en écht begrijpt.' Kissy kissy zette de glazen neer en ik schoof mijn koffie weg, 'doe mij ook maar een wijn porfavor,' zei ik.

                                      images?q=tbn:ANd9GcSqGMAMNAAzmAYe7uFZb9C

'Salud,' zei ik en ik hief mijn glas enigzins. 'Dat zij moge rotten in hel,' zei mijn buurman en nam een slok, 'dat zij moge rotten in hel,' herhaalde de andere boeren. Dit ging diep oerdiep, besefte ik, Franco was in 1975 overleden, een dorp heeft een lang geheugen en alleen de tijd die generaties overbrugt kan dat geheugen wissen.

'Zij schopten hem verrot,' vervolgde mijn buurman zijn relaas, 'en toen bloedend werd hij buiten de deur gesmeten als een schurftige hond. Maria er achter aan. Dorpelingen kwamen zwijgend naar haar toe door de poort en namen haar mee en anderen droegen Pique naar de doktor's praktijk en lieten hem daar achter op de behandeltafel. Vrouwen ontfermden zich over de huilende Maria en namen haar mee naar de rivier en wasten haar en streelden haar en troosten haar alsof zij het kind was, dat zij ook daadwerkelijk was.

'Wat een verhaal,' zei ik. 'Het is niet af,' zei mijn buurman. 'Pique kwam nooit meer bij en stierf aan inwendige bloedingen.' Allemachtig,' fluisterde ik, 'is er geen einde aan het lijden, arme vrouw, arme Maria.' 'Dat kun je wel zeggen, godver de godver,' zei de buurboer, 'dat kun je wel zeggen, gloeiende godver de godver.' Zij sprong van de spoorbrug bij de rivier en was op slag dood. Daar is zij begraven, want in die tijd mochten zij die zelfmoord gepleegd hadden, niet in gewijde grond begraven worden en het kerkhof was gewijde grond.

Eenzaam ligt zij naast de rivier waar zij ooit hout gesprokkeld had voor haar man.' Ik voelde een diepe ontroering en het viel mij op dat iedereen geluisterd had. Je kon een speld horen vallen.

'Hoerenzonen, zijn het en waren het,' zei ik, de woorden articulerend de kroeg insturend. 'Jullie weten dat ik schrijf,' zei ik, 'ik ga dit op schrift stellen en het komt in mijn Andalusïe boek.'

'Het verhaal is nog niet af,' sprak mijn buurman met een grafstem. 'God allemachtig,' riep ik uit, 'kan het dan nog erger?' 'Ja,' zei mijn buurboer eenvoudigweg, 'het kan nog erger.'

'De vader van Maria werd half waanzinnig en sprak alleen nog maar over wraak en we gaan er vanuit dat hij de moordenaar was van de officier. De officier werd met een doorgesneden keel gevonden iets buiten de kazerne. De vader van Maria was de eerste die zij gingen zoeken, en zij vonden hem na een paar dagen, de warmte en de geur van ontbinding wees de weg, hij had zich verhangen in het bos.' Dat was het,' vroeg ik, het antwoord vrezend.

                                                images?q=tbn:ANd9GcSqGMAMNAAzmAYe7uFZb9C

'Wat denk je zelf,' was de wedervraag van Joachin? 'Ik hoop dat dit het verhaal was,' zei ik. 'Nee,' sprak mijn buurboer,' je kunt niet toelaten als heersende macht dat een officier gedood wordt in een achterlijk boerendorp. Twee vrachtwagens reden een paar dagen later het dorp binnen. Mannen sprongen er uit en grendelden het dorpsplein af. Vijf willekeurige mannen werden van het plein gevist en tegen de muur gezet. Een officier stak zijn dolk omhoog en toen hij het liet zakken daverde een salvo van schoten door de doodse stilte. De mannen zegen ineen. De officier liep op de lichamen toe en trok zijn revolver en schoot elke man door het hoofd.'

'Genoeg,' zei ik, 'alsjeblieft stop ik raak de beelden niet kwijt, ik kan er niet meer tegen, ik snap het,' en ik schoof mijn glas weg, ik had nergens meer trekken in. De opstapeling van ellende had zijn werk gedaan.

'Als ik een bal zie,' zei Joachin, 'dan denk ik aan mijn vader en hoe hij zwoegde in den vreemde als gastarbeider en van zijn armoede mij een leren bal stuurde, en als ik langs de spoorbrug rijd dan denk ik aan het graf dat daar ligt en als ik een ezel zie dan weet ik wat er gebeurd is en als ik langs de school loop dan zie ik even heel even mijn klasgenootjes voor mij en een paar jaar boven ons die prachtige lieve Maria waar ik van hield.'

'Vergeef mij,' zei ik, ik begrijp je.' Ik weet het,' zei hij, en hij begon zachtjes te huilen en schokte zonder geluid met zijn lichaam.' En ik? Ik liep naar hem toe en omarmde hem en wreef over zijn rug en zei 'Het is weg en het is slecht, gaan laten.' En daar stond ik met die grote boer en anderen kwamen om ons heen staan, er zijn altijd mannen vriendschappen in mijn prachtige Andalusïe, en mijn hart bloedde en huilde mee op de golven van tijd die zo wreed was geweest in ons lieve dorp.

'Hoerenzonen, zijn het,' zei ik met overtuiging uit de grond van mijn hart. 'Asi es.''Zo is dat,' kwam het gesmoorde antwoord. Ik ging naar huis om mijn gedachten te ordenen en richting te geven aan wat ik gehoord had en voelde mij loodzwaar.

deel 1 gemist druk op deze link

* lees ook deel 26

San Daniel 2019

landingspage-san-daniel

Best verkochte boeken in leestips

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.:landingspage-san-daniel

en 

Nederlandse auteurs page van San Daniel in Hebban

and the page of Dutch authors in Hebban

Author's pages:

Amazon author’s page San Daniel

Hebban.

Deel dit artikel aub! / share this information please!

 

24/02/2019 19:45

Reacties (2) 

1
24/02/2019 23:26
Gruwelijk. Het lijkt wel middeleeuws.
1
24/02/2019 23:29
slechts 44 jaar geleden..dat lijkt lang maar het ligt om de hoek..
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert