Pure pech, en deze keer geen preek...

Door Zevenblad gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het moest een keertje mis gaan...

Dat gestommel in de donkere tuin bedoel ik, als ik laat op de avond de kippenpoten en andere 'versnaperingen' naar buiten breng. Dat doe ik natuurlijk zonder zaklantaarn, want ik wil mijn gasten niet laten schrikken. Zo sluip ik dan, elk overbodig geluid vermijdend, met de schaal vol lekkers (bah!) over het terras en de drie, waarschijnlijk honderden jaren oude, zandstenen traptreden omlaag naar het pleintje, dat met oude bakstenen en brokken marmer betegeld is: de enige plek in de tuin met een verharde ondergrond. Daar had zich gedurende de winter een dikke laag half verrot blad verzameld dat ik altijd rustig laat liggen - totdat in de lente de tuinman weer komt en het allemaal naar de composthoop brengt. Het stoort mij niet, en de dieren stoort het ook niet. Straks met de paasdagen is alles weer opgeruimd, en intussen mogen wormen en insecten daar hun gang gaan, slechts blootgesteld aan hongerige merels die daar, zodra het licht wordt, in krabben als kippen.

Zo ging ik gisteren rond 23.30 weer het buffet opmaken, net rond de tijd dat meestal de vossen verschijnen. In het stikkedonker, bij lichte motregen. Halverwege de trap en de waterschaal struikelde ik over een tak - Joost mag weten hoe die daar beland was - en verloor, met de volle schaal in mijn rechter hand, het evenwicht. Dat ging heel hard, op de glibberige ondergrond. Ik schoot met een rotvaart voorover.

Nu heb ik, uit de tijd dat ik nog aan parachutespringen deed, een techniek van 'afrollen' overgehouden die mij inmiddels waarschijnlijk de nodige botbreuken bespaard heeft: de meeste mensen verstijven namelijk als ze onverwacht vallen - ik ontspan onmiddellijk alle spieren en rol zijwaarts als een slappe bal naar de grond. Dat scheelt een hoop ellende.

Maar deze keer ging het toch anders dan gedacht: halverwege mij landingszone stond een grote zware bloempot, en die raakte ik precies met mijn rechter ribbenkast. Ouch! Het heeft alles bij elkaar een half uur geduurd voordat ik weer op mijn benen stond. Dat valt namelijk niet mee als je bijna geen lucht krijgt. Ze zeggen wel eens dat gebroken ribben lang niet zoveel pijn doen als gekneusde, en dat kan ik alleen maar beamen. Van harte zelfs.

In dat halve uur schiet er dan van alles door je heen. Eerst ga je inventariseren welke botten nog heel zijn, maar aan mijn armen, benen en vooral aan mijn heup mankeerde - afgezien van lichte ontvellingen aan mijn rechter hand en onderarm - niets. Ook mijn knieën hadden het er redelijk van afgebracht, en mijn schouders ook. Als dat allemaal meevalt ga je je afvragen hoe lang een mens het, bij een temperatur rond het vriespunt, zonder jas en met alleen maar een katoenen vest over een T-shirt, op de koude natte stenen vol kan houden. Ik schatte ongeveer een uur of vijf totdat je zo onderkoeld bent dat je niet meer overeind komt.

Nu kan ik hier om hulp roepen zoveel ik wil en zolang ik kan: er is geen hond die mij hoort. Je neemt natuurlijk ook geen mobieltje mee naar buiten, en de alarmbel (ik heb zo'n ding met een alarmknop dat ik om mijn nek kan hangen) ligt ergens in de slaapkamer. Dat signaal gaat via de meldkamer naar het politiebureau, en dan mag je hopen dat ze je binnen de kritieke 5 uur vinden. Maar dat neem je niet mee als je 'even de vossen gaat voeren'.

Dus, de tanden op elkaar, de voeten in de juiste stand schuiven en je lijf dan met behulp van de armen zover mogelijk omhoogtillen. De rest moeten dan je beenspieren doen. Zodra mijn ademhaling weer redelijk normaal was lukte dat ook: mijn achterwerk kwam langzaam omhoog en met uiterste krachtinspanning kwam ik weer overeind. Er was niets om mij aan op te trekken: het enige wat nog bereikbaar was, was de hortensiastruik - maar aan die slappe takken heb je totaal niets.

Zoals gezegd: een vol half uur. En al die tijd was er geen beest te zien, kat noch vos. Die zaten in de struiken te wachten natuurlijk. De stukken vlees waren bij mijn val alle kanten op gevlogen, die heb ik op de tast maar weer ingezameld en op de gewone plek neergelegd. Dan terug naar het terras (wat kunnen drie treden toch hoog zijn!) - en daar zat Brutus voor de deur: binnen natuurlijk. Die had mij vast gezelschap gehouden als hij buiten geweest was.

De vuile kleren uit, de wasmand in, en onder de warme douche. Vervolgens een stevig glas thee met Cubaanse rum, twee belgische bonbons die ik anders alleen maar voor gasten in huis heb, en naar bed.

En dan moet je eens proberen om met gekneusde ribben een slaaphouding te vinden. Draaien kan haast niet. Dat heeft dus even geduurd, maar uiteindelijk ben ik, met een spinnende kater aan mijn zijde, uitgeput in slaap gevallen. Vanmorgen kwam ik bijna mijn bed niet uit. Ik was zo stijf als een plank, maar waar een wil is is een weg...en een tierende Brutus die zijn ontbijt opeist is een prima drukmiddel. Inmiddels gaat het gelukkig een heel stuk beter.

Helaas heeft het hele drama zich net buiten het bereik van de camera afgespeeld. Ik had hem kennelijk te ver in de andere richting gedraaid, anders had ik u nu de 'zelfie van het jaar' kunnen laten zien. Maar misschien was dat maar goed ook.

Moraal van het verhaal:  neem toch maar een zaklantaarn mee als je in het aardedonker de tuin in gaat, zodat je ziet waar je je voeten neerzet: één stomme tak waar je hem niet verwacht kan je in het allerergste geval het leven kosten. Anderzijds schijnt hypothermie (onderkoeling van het lichaam beneden de 32-33 graden) een vrij zachte dood tot gevolg te hebben. Je raakt in een coma voordat je er weet van hebt....

;-)

Onder: Fokje - die het allemaal wel vanuit haar schuilplaats met enige verbazing gevolgd heeft.

7ada6e64962c2c281179d1f79ee9dc90_medium.

De preek (over de paus en het Vatikaan) houdt u van mij tegoed.

 

22/02/2019 21:36

Reacties (24) 

Nieuwe reacties weergeven
2
23/02/2019 14:17
Jemig, maar goed dat je die val enigszins hebt kunnen opvangen.
En ja, van gekneusde rib(ben) kan je nog weken last hebben. Niet erg opbeurend, maar bij mij duurde dat 6 tot 8 weken.
Maar goed, je hebt weer een lesje geleerd, mag ik hopen.
Niet meer doen hoor, anders kom ik je ribben breken! ;-)
1
23/02/2019 14:38
Zeker weten. Ik heb er echt geen zin in om onderdeel van het vossenbuffet te worden.
Ik reken op vier weken, voorlopig. Maar ik kan dan ook tegen een stootje. Wij horen toch nog bij de na-oorlogse (bikkelharde) generatie?
1
23/02/2019 17:08
Ja hoor, ook ik ben een na-oorlogse stoot. ;-)
Wel blijven bewegen hoor en niet forceren, want dan is het 'oeps'.
1
23/02/2019 11:34
Yikes! Eind goed al goed maar voor hetzelfde geld... stel je voor dat je in volle val met je hoofd tegen die bloempot donderde. Verzorg jezelf goed - ik weet niet of het beter is met gekneusde ribben om rust te houden of de boel toch in beweging te houden.
1
23/02/2019 12:34
In beweging blijven, maar zonder te forceren. Kalmpjes aan, en vooral geduld hebben. Gelukkig zijn er geen dringende zaken die ik moet regelen: de rijbewijskeuring is immers achter de rug. ;-)
Ik moet er niet aan denken hoe die zou aflopen als ik dat in de komende week zou moeten doen...
Een mens is nooit te oud om te leren. De volgende keer toch maar het mobieltje mee: het is tenslotte niet de bedoeling dat ik zelf op het menu beland.
Alles goed met Josefientje?
1
23/02/2019 14:20
Ze is gezellig aan het rondpikkelen in de tuin, het zonnetje doet haar goed. Er is hier trouwens iets geks aan de hand: de hele winter kregen we eitjes, nu de lente haar intrede doet... al een paar dagen niets!
23/02/2019 14:32
Ze lopen, door hun noodlottige jeugd, gewoon achter op het schema. Ik schat zo april, uiterlijk mei, dan gaan ze vast weer aan de leg. De rustperiode van ca. drie maanden hebben ze gewoon nodig om weer nieuwe eitjes aan te maken.
Goed dat ze weer opknapt!
1
23/02/2019 06:06
Dat is een beste val geweest. Sterkte,
Maar wat je verteld ... ik herken er wel wat in, want net als mij ben jij alleen en kies je daar net als mij ook voor, maar dit is wel zoiets waar je dan mee te maken kan krijgen zonder dat iemand het merkt of komt kijken waar je blijft.

Nogmaals sterkte.
1
23/02/2019 11:03
Dank je.
Als jij 's nachts in het bos valt en niet weer overeind komt wacht je hetzelfde lot natuurlijk: niemand die je gaat zoeken.
Dat is dan de prijs voor de vrijheid.
Bij mij werkt het 'automatische' noodsysteem pas de volgende ochtend als ik mij niet op tijd bij Skype meld. Dan gaan er enkele telefoontjes heen en weer en komt er iemand kijken, die ook een huissleutel heeft en mijn gewoontes kent.
Maar geschrokken ben ik inderdaad. Gelukkig is alles met een sisser afgelopen.
1
23/02/2019 11:48
Mee eens.
1
23/02/2019 02:04
Jeetje..., dat is even schrikken. Maar je hebt in elk geval je handen niet beschadigd, gezien het stuk tekst dat je hebt getypt en gepost. Voorzichtig aan en sterkte er mee de komende dagen.
23/02/2019 10:55
Nee, mijn handen (en vooral de polsen) zijn gelukkig in orde. Maar met boodschappen doen en naar binnen dragen wordt het voorlopig niets.
Alhoewel...beetjes bij beetjes? Ik haat het andere mensen om hulp te vragen. Maar voorlopig heb ik nog een buffervoorraad van tenminste twee weken. Ook voor Brutus en de buitenbende.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert