Samen boodschappen doen

Door Machteld gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Ik stond in de supermarkt in de rij voor de kassa. Vrijdagmiddag, mijn laatste adres dus ik had de tijd. Voor me stond een echtpaar waarvan de man waarschijnlijk niet goed had opgelet tijdens de lange tocht door de gangen met artikelen. Bij alles wat de vrouw uit het karretje haalde en op de band deponeerde, had hij commentaar. Hij pakte zelfs spullen in zijn hand om ze aan alle kanten te bekijken.

“Waarom moet je twee bosjes bloemen hebben?”

“Deze zijn in de reclame.”

De caissière voelde even de noodzaak om in te grijpen. “De tulpen zijn in de reclame mevrouw, niet deze rozen.”

De man sloeg zijn ogen te hemel en zuchtte. Even weifelde de vrouw maar dan legde ze de bloemen toch op de band. “Zo”, leek ze te denken. Ik keek en genoot.

De rij achter me groeide gestaag maar het kon mij niet schelen. Ik amuseerde me en keek verwachtingsvol naar de komende ontwikkelingen.

“Hebben wij altijd dit merk koffie?”

“Ja, en leg nou maar in het karretje.”

De vrouw leek toch een beetje ongelukkig te worden. Haar bewegingen werden langzamerhand vinniger. De caissière werkte door en de man moest aanpoten om alles bij te houden. En toen gebeurde het onvermijdelijke, de man liet wat vallen. Een doosje met 12 eieren kletste tegen de grond, tussen de wieltjes van het boodschappenkarretje en de stevige ouderwetse schoenen van de man. Het eigeel spatte alle kanten uit en veranderde de keurige broekspijpen van de geschrokken man tot een plakkerige smeerboel.

Even was het alsof de hele supermarkt zijn adem inhield. De caissière hield een doosje doodstil boven de scanner. De mensen achter me in de rij stopten even met ongeduldig zijn. De man keek naar zijn schoenen, naar zijn vrouw en weer naar zijn schoenen. De vrouw stond roerloos. Gelukkig kwam het praktische meisje achter de kassa toen direct in actie. “Schoonmaakploeg, kassa 5 alsjeblieft”.

Ik denk dat de man te overdonderd was om iets te zeggen. Of hij schaamde zich zo dat hij daarom zijn mond dicht hield. Toen de meeste troep was opgeruimd vertrok hij met zijn vrouw richting uitgang. Ik zag hen ruziën. Ik grijnsde maar eens naar de caissière, “ze hebben nog steeds ruzie.” “Ach”, zei het meisje, “dat is iedere week zo, ik ben er aan gewend.”

Als ik die vrouw was, ging ik volgende keer alleen. Of naar een supermarkt met een zelfscan-systeem.

 

17/02/2019 10:18

Reacties (4) 

17/02/2019 19:19
Ik doe de boodschappen wijselijk zonder man. Niet dat hij zo'n zeur is, maar meer omdat ik dan stukken voordeliger uit ben; terwijl ik de benodigde inkopen doe struint hij de supermarkt af naar snaaiwerk.
17/02/2019 15:16
Eerlijk gezegd krijgt mijn man dat ook klaar om als ik iets koop op te merken "wat moet je daarmee", waarschijnlijk mannen eigen. Ben daar zelf zo klaar mee, toevallig nog enkele weken geleden, " wat moet je daar mee ", had vier potten chicken tonight in het karretje gelegd, hij "lust ik niet" , ik "gebruik ik vaker", kon volgens hem niet want dan had hij dat wel geproefd, kortom terug in het rek die handel, dus hij zet de potten terug loopt door en ik leg/zet in plaats van vier potten het dubbele aantal in het karretje, kijkt hij me aan als een botsauto en "zegt wat doe je nou", ik w...
17/02/2019 12:12
Ik ken dat soort taferelen, maar ik zie er maar zelden de humor van in...
17/02/2019 10:36
Leuk verhaal. Ja je komt best wel wat leuke momenten tegen in de supermarkt. Kom alleen in AH en in geen één andere supermarkt en ga alleen als ik iets vergeten ben te bestellen, maar er zijn eigenlijk bijna altijd wel klanten die je aandacht weten te trekken door hun gedrag.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert