De zeven heldinnen uit Marrum 2006:

Door Candice gepubliceerd in Geschiedenis

De zeven heldinnen uit Marrum 2006:

Wie zegt deze namen nog iets? Mickey Nijboer, Susan Fransen, Norma Miedema, Hinke Lap, Antje Dijkstra, Christina Stormer en Fardow de Rueter. Het zijn zeven namen van heldinnen, van zeven meiden die wereldgeschiedenis schreven op vrijdag 3 november 2006.

Geschiedenis Allerheiligenvloed:

De eerst (bekende) Allerheiligenvloed in Nederland vond plaats in 1170 en die veroorzaakte daarmee alsmede het Marsdiep én het ontstaan van het eiland Tessel daar de vloed het land tussen Huisduinen en Tessel (Texel voor wie niet van Tessel, Huisduinen of Den Helder komt) wegsloeg waardoor dus dat eiland ontstond. Tevens zorgde deze door zware storm ontstane overstroming ervoor dat het Almere (IJsselmeer) groter werd en waardoor er een opening ontstond naar de Noordzee en dat dus daardoor het Almere veranderde in de Zuiderzee en dat tussen de Zuiderzee en de Noordzee zowaar een tussenzee ontstond die de Waddenzee genoemd zou gaan worden.

In 1532 werd Nederland getroffen door de tweede Allerheiligenvloed, in 1570 door nummer drie in 1675 door de vierde en in 2006 door de vijfde. Allerheiligen vind altijd plaats rond 1 november.

Marrum Friesland:

In de nacht van 31 oktober op 1 november 2006 begon het te stormen en het zou ook een hele harde NNW storm worden die deze keer voornamelijk in het Noordoosten van Fryslan zou huishouden waar het tot windsnelheden kwam van 18 m/s (18 meter per seconde – 65 km p/u) en dan heb je het over slechts windkracht 8, maar met windstoten tot wel 31 m/s en dat zijn windstoten van 111,6 km/u en dat valt volgens de schaal van Beaufort in de categorie zeer zware storm/orkaankracht. Windkracht 11.

Eigen ervaring van een windkracht 11 storm:

De oude dijk bij Huisduinen (en bij Den Helder).

Weet niet wie van u wel eens een windkracht 11 storm heeft meegemaakt, dus niet enkel windstoten maar urenlang? Ik kan u verzekeren dat het geen pretje is en zeker niet als je in een houten huis aan de zee woont. Dat is echt eng, daar je als je binnen bent niet meer naar buiten kan, want je houdt de deur nooit vast en bovendien is het levensgevaarlijk door alle dakpannen die in hoog tempo van het dak afwaaien. Ben je buiten op de dijk en kijk je naar beneden naar waar je woont … dan vraag je je af of het huis het wel gaat volhouden. We woonden in een woning van hout en je zag het huis niet enkel bewegen … maar je zag het hele huis schuin trekken en zo staand op de dijk was dat best wel een raar gezicht. Keek je naar de zee … dan zag je hele woeste torenhoge golven die tegen de al zo vaak door storm geteisterde oude dijk sloegen met een enorme kracht. En je zag het water stijgen en stijgen en zowel bij jou (mij) als bij de andere dorpsbewoners (inclusief die ouders, die broer en die twee zusjes) stond in de ogen te lezen of de dijk het zou houden of niet. Je lag echt niet in bed, want op de dijk moest en wilde je wezen en dat samen met eigenlijk alle dorpsgenoten die konden lopen. Voor en om je heen lagen bergen zandzakken en je wist ook dat je zodra het dag werd toch niet naar school zou gaan en of de schooldirecteur het daar nou wel of niet mee eens was deed er niet toe. En als je je dan later bij hem moest melden wegens volgens hem onterechte absentie dan deed je dat gewoon en dan moest je nablijven of het schoolplein aanvegen. Je maakte je daar niet erg druk om, de staat van je dorp en het huis na de storm was veel belangrijker!

De huidige dijk van beide kanten, vergis u niet in de hoogte … die is niet verkeerd.

De zeven heldinnen:

Bij Marrum – waar soms windstoten voorkwamen van 111,6 km/u – vond een groot drama plaats en een nog groter drama leek in de maak te zijn. Twintig paarden waren al om het leven gekomen door uithongering en vermoeidheid en een groep van circa 200 paarden was in paniek geraakt en had het hoger gelegen deel verlaten uit angst voor het naderende water. Ze trokken naar een andere plek en dat was een lager gelegen deel en toen werd dat deel afgesneden van het land eromheen en werd het een eiland waar de 200 paarden op een kluitje stonden en al snel trok het ook de aandacht van de media dankzij een post van ene Norma Miedema op een forum en van overal trokken de cameraploegen – waaronder één van CNN – naar Marrum om getuige te kunnen zijn van een groot in de maak zijnd gruwelijk drama … een gruwelijk drama dat onafwendbaar leek en helemaal toen een (eerste) poging om ze te redden door de landmacht mislukte doordat het water te modderig, en dus te laag, was om de paarden via een vlot over te laten steken naar het veilige land.

De landmacht zorgde wel dat de paarden van voedsel en water werden voorzien …. maar het eilandje waar ze op stonden werd enkel maar kleiner doordat het gewicht van de paarden en de kracht van de storm en het water hele stukken deed afbrokkelen. Ene Mickey Nijboer had een plan, een gedurfd plan … maar uitvoerbaar.

Op vrijdagmiddag stonden we met z’n zessen op de dijk. We hadden allen paarden die gewend waren door het water te rijden. Kikvorsmannen hadden met roodwitte linten een pad door het water afgezet. Een beetje onwerkelijk was het wel. Er stond vijfhonderd man op de dijk, CNN maakte opnamen. Er was geen plan de campagne. Ze gaven ons instructies hoe we het moesten doen. Maar wij wilden het op onze manier doen. Dat accepteerden ze gelukkig.

Zij wilde samen met een groep andere jonge vrouwen te paard naar de paarden toe gaan in de hoop dat de paarden dan (kuddedieren dat het zijn) hun zouden volgen naar het veilige land. Eerst zorgde de landmacht ervoor dat één van de paarden … een leidend paard … een leidsel om kreeg waar om dat paard dus te sturen en dan zouden de rest van de paarden wel volgen. Het was gewoon een goed idee en iedereen was voor en de media ook, al wilden zij het wel regisseren zodat het niet rommelig en dus slecht voor het beeld zou worden. Maar de meiden trokken zich daar niks van aan en terecht en zo begonnen ze op 3 november aan hun reddingsactie van de ruim 200 paarden voor het oog van de hele wereld. Nog voor ze zelfs aan de overkant waren begrepen de paarden al wat de bedoeling was en de ruim 200 paarden volgden vervolgens de meiden in een geweldig mooi galop en de hele wereld zag met tranen in de ogen hoe de paarden werden gered door deze zeven heldinnen. Later is er nog een poging ondernomen om de boer die eigenaar was van de paarden strafrechtelijk te vervolgen, maar iedereen in Marrum stond achter die boer daar die hier niets aan kon doen. De paarden stonden niet op stal, want het weer was tot dat moment nog goed genoeg om ze buiten te laten rennen en ook de boer kon niet voorzien hoe erg de storm zou worden qua windstoten en dat de paarden het dus hoger gelegen gebied zouden verlaten.

We gingen er stapvoets heen. De paarden stonden zevenhonderd meter verderop. Toen we op veertig meter waren gekomen, hinnikte het paard van Christina. De jonge paarden die naast de merrie met het halster stonden, begonnen ook te hinniken. En toen kwamen ze in beweging. Je zag ze als een trechter op ons afkomen. Dat was zo bijzonder. De adrenaline gierde door je lichaam. Nu gaat het gebeuren. Het was een kwestie van omkeren en voorop blijven.

Natuurlijk moest er een boeman zijn en dat was de eigenaar van de paarden. Maar ze weten niet waarover ze praten. De media smulden van alle verhalen die de ronde deden. Ik had mazzel, ik was de goeie. Maar de paardeneigenaar kreeg de volle laag. Het leven hier is zo anders dan in de stad. Het buitendijks weiden kent zijn eigen geschiedenis. Maar iedereen had er opeens een mening over.

Justitie heeft onderzoek gedaan en kwam tot de conclusie dat de man niets te verwijten viel. Toen wij met z’n zessen door SBS en De Telegraaf tot Held van het Jaar werden uitgeroepen, hebben we de prijs aan de paardeneigenaar gegeven. Hij kon wel wat steun gebruiken.

Het is nu meer dan 12 jaar geleden, maar ik denk dat iedereen nog steeds een brok in de keel krijgt van deze beelden. Dit is menselijkheid en dierenliefde van ongekend niveau!

*Candice*

 

 


 



 

10/02/2019 16:38

Reacties (4) 

1
10/02/2019 23:38
Wist gelijk waar het over ging, die beelden zijn de hele wereld over gegaan. Inderdaad een brok in je keel en niet alleen dat.
11/02/2019 05:59
Dit haalde het wereldnieuws, maar de media die erop af kwam, kwam niet om een redding mee te maken .... maar om de wereld een drama te laten zien.
1
10/02/2019 19:59
Dat was inderdaad een staaltje van moed en daadkracht. Ik herinner me dat nog als de dag van gisteren.
Het enige wat je de paardenboer kon verwijten was dat er 20 paarden door uithongering en vermoeidheid waren bezweken. Als je paarden buitendijks houdt moet je er in elk geval voor zorgen dat ze voldoende voer en (zoet) water hebben, ook bij slecht weer, en op tijd maatregelen nemen. Maar vooral moet je het continu in de gaten houden om bij dit soort ellende tijdig in te kunnen grijpen.

De beroemde foto van Freya, de witte merrie, vind je hier:
https://nos.nl/artikel/2...
10/02/2019 20:20
Ja dat zou hem verweten kunnen worden, maar meer ook niet.

Oh ja die foto herinner ik me nog wel. Prachtig mooi paard.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert