Zoiets als ‘zompen in het natte gras’.

Door Theuntje gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

In dit stukje heb ik de harde werkelijkheid maar even gelaten voor wat het is.
Vandaag treed ik even buiten het veld van het rationele denken en begeef ik mij op het veld van mannelijke intuïtie en aanvoelen, naar aanleiding van het onderzoek op de afdeling Geriatrie/geheugencentrum in het ziekenhuis. Niet voor mij maar voor mijn lieve echtgenote.
Een zeer (geestelijk) vermoeiende dagopname van 5 uur en allerlei onderzoeken en testen.
En ja, ook ik was de klos: graven in het verleden! Van de ene afdeling naar de andere.
Het is een beetje zoals een lange wandeling in een grote zompige wei.

Ik ga er van uit, als experiment, dat de wereld een spiegel is van mijn geest. Dan roept dat natuurlijk meteen allerlei vragen op, zoals: Hoe werkt dat dan precies? Daar heb ik geen heldere hapklare antwoorden op. Maar ik heb inmiddels wel ontdekt, al grasduinend door het leven en mijn weg zoekend en vindend tussen de pollen en de plassen, is dat de mate van emotionele betrokkenheid die ik bij gebeurtenissen voel. Een teken van dat ik er iets mee kan of moet,…of niet.
Met andere woorden: Het spiegeleffect lijkt voor mij meer van toepassing te zijn op dingen waarbij ik niet alleen een duidelijk gevoel maar ook een duidelijk beeld krijg. Aspecten van de wereld die me onverschillig laten en mij niet gevoelsmatig raken, spiegelen niet zo hard, althans niet bij mij.

Wat betreft ‘gevoel’ zijn er duidelijk twee mogelijkheden: Ofwel ik voel me ergens positief over of negatief over. In het eerste geval denk ik meteen bij mezelf: Theun, spiegel maar lekker verder!
Hier kan ik wel wat mee. Blijkbaar is de kwaliteit van de inhoud van mijn geest zodanig positief dat die deze ‘dingen’ (of ervaringen) laat zien in mijn wereld. Dus heb ik al snel de neiging om juist vooral daarmee door te gaan.
Maar in het negatieve geval ervaar ik dat gevoel als een confronterend “contrastmoment”.
Wat ik ben tegengekomen baart mij zorgen en onzekerheid. Ik raak er door van streek en verdrietig. Hoezo is dat een spiegeling van de inhoud van mijn geest? Wat is dat voor dooddoener!
Maar ik zie toch dat de situatie is zoals die is en dat ik gerechtvaardigd ben in/voor dat gevoel?

Maar ervaar het zo: zulke momenten zijn krachtig voer. Hier kun ik wat mee. De plek om te gaan sleutelen ligt namelijk niet daar in de buitenwereld, waar mijn invloed nihil of gering is.
Die buitenwereld (ik ben nog aan het grasduinen, om het maar eens plastisch te zeggen) is tenslotte enkel de spiegel. Als ik de buitenwereld de schuld geef en ik de oorzaak van mijn ongenoegen daar leg, is het alsof ik de spiegel in de badkamer de schuld geef van mijn warrige gevoelens.
De spiegel doet daar niets mee, die laat enkel de toestand van mijn gevoelens zien.
De vinger waarmee ik beschuldigend naar de spiegel wijs, wijst even hard naar mij terug.
Ik bent nu zelf aan zet: De plek om te gaan sleutelen en te relativeren is in mijn eigen geest, in mijn eigen gedachteprocessen.
Dat is nog eens wat anders dan verharde wegen betreden met betrouwbare bewegwijzering en duidelijke regels voor voorrang. Dit is (voorlopig) zompen in het natte gras, want je bent nog niets wijzer. Op naar onderzoeksdag twee.

Theuntje, 2019.

 

10/02/2019 12:36

Reacties (7) 

Nieuwe reacties weergeven
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert