Vietnam ... beleefd door drie paar ogen:

Door Candice gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Is al jaren oud, maar heb het moeten aanpassen na de crash en heb besloten het opnieuw te plaatsen.

ffc92bea83b8820b30672aad479be1a3_medium.

Vietnam ... beleefd door drie paar ogen:​

Dit is uiteraard fictie, want de oorlog daar is inmiddels al ongeveer zesenveertig jaar ten einde, ik zelf was toen nog veel te jong om er destijds heel veel van te begrijpen, alleen de laatste jaren heb ik vrij bewust op de tv meegemaakt en ik heb in de VS ook soms met veteranen gesproken. Dus ik weet door mijn liefde en interesse voor de VS en interesse in geschiedenis best wel wat van die oorlog, maar uiteraard bij lange na niet zoveel als mensen die daar gevochten hebben en die daar leefden tijdens die gruwelijke oorlog.

Overigens heb ik die oorlog en wat ik erover heb geleerd/gelezen nooit met een VS bril op bekeken. Zeer zeker ook niet met een Vietnamese bril op en ook niet door de bril van een pacifist. Ik heb het altijd zo realistisch en objectief mogelijk proberen te bezien.

In dit artikel probeer ik de oorlog te beleven door drie paar ogen. En die drie paar ogen behoren in dit artikel toe aan:

– Een VS soldaat, die we John Jackson noemen.

– Een Vietcong soldaat, die we Dung Quan (Dappere Soldaat)noemen.

– Een Zuid-Vietnamese vrouw, die we Ahn Chau (Vredes Parel)noemen.

Even een korte geschiedenis:

De oorlog in Vietnam was een rechtstreeks gevolg en nasleep van het einde van de tweede Wereldoorlog, toen Frankrijk weigerde hun Vietnamese kolonie op te geven en van de Japanse bezetting van Vietnam. Het is dus geen oorlog die door de VS is begonnen. Ze raakten er wel steeds meer bij betrokken en kwamen dus uiteindelijk rechtstreeks tegenover een leger te staan dat nota bene tijdens WO2 door ze gesteund en deels bewapend werd om de Japanners te verdrijven. Nou dan kan ik nu nog wel gaan vertellen hoe de Fransen het onderspit dolven en hoe, doordat Noord-Vietnam gesteund werd door de Sovjet-Unie en in wat mindere mate door China, de VS besloten om in Zuid-Vietnam een regering te installeren o.l.v. een complete idioot die nog nooit gehoord had hoe je hersens moest gebruiken, Ngo Dinh Diem, en wat er allemaal nog meer aan vooraf ging, maar dan wordt het meer een info artikel over het hoe, wat, waar en waarom van die oorlog. Wel mooi om een keer te doen, maar niet in dit artikel. Het enige dat echt telt is dat het een gruwelijke oorlog is geweest met een enorme hoeveelheid slachtoffers. Zowel burgers als militairen. En dat is het enige wat telt.

Vietnam ... beleefd door drie paar ogen:

Kerst 1970 heuvels Chu Se in Zuid-Vietnam.

Drie mensen stonden ineens tegenover elkaar. Twee paar jonge ogen keken elkaar vol haat aan, waar één paar ogen behorende aan een jonge vrouw enkel en alleen maar doodsangst uitstond. Opgegroeid in Zuid-Vietnam als enige dochter van een leraar Engels had Ahn Chau jaren geleden het oorlogsgeweld proberen te ontvluchten door ver van de bewoonde Wereld een nieuw leven te beginnen. Iets wat haar tot nu toe gelukt was. Tot nu toe. Tot ze ineens geconfronteerd werd met een VS soldaat die zijn eenheid was kwijtgeraakt en na dagen lang door de jungle dwalen ineens voor de deur van haar hutje stond. En om het noodlot nog meer te tarten was daar ineens die Vietcong soldaat opgedoken. En nu stonden ze daar tegenover elkaar met haar ertussenin. Ze voelde bijna hoe die twee elkaar enkel en alleen maar wilden afschieten. Haar nog altijd jonge ogen keken van de een naar de ander en hoorde hoe de Amerikaan haar in het Engels vragen stelde en dat ze die moest vertalen voor de ander, die op zijn beurt precies hetzelfde van haar verlangde. Plichtmatig gaf ze aan beiden gehoor al durfde ze soms amper dat wat gezegd werd letterlijk te vertalen. Niet één enkele zin die ook maar een beetje vriendelijk genoemd mocht worden kreeg ze te vertalen. En al die tijd stonden de twee mannen, beide met hun geweer op de ander gericht, haar opdrachten te geven om te vertalen. En elke zin sloot ze, terwijl ze de mannen angstig in de ogen keek, af met 'Peaceful Christmas of met hòa bình Giáng sinh' (Vredig Kerstfeest). Maar het leek of beide mannen alles wilden horen, behalve die ene boodschap.

a79f8bcc77af7e80667574b2e6ddcea0_medium.

Ze was gewoon een vrouw met maar één wens:

'Breng vrede in de harten van ieder mens

stop het leed en de zinloze pijn

die al zolang in mijn land normaal schijnt te zijn.'

 

Zijn ogen bekeken de mooie jonge vrouw en direct daarna keek hij weer naar die man die net als hij soldaat was. Net als hem dacht te vechten voor een goede zaak. Net als hem bereid was de ander te doden en net als hem zich mogelijk afvroeg … wie schiet er het eerst en waarom wachten we met schieten terwijl we weten dat eentje van ons zal sneuvelen. John had al menig gevecht meegemaakt, maar nog nooit had hij zo oog in oog met een tegenstander gestaan en dan was er ook nog die mooie jonge vrouw die op de een of andere manier beiden probeerde te weerhouden te gaan schieten. Ze was erg bang dat was goed te zien, maar ondanks haar angst bleef ze tussen hem en die soldaat van de Vietcong staan en vertaalde ze alles wat haar werd opgedragen. Maar ze was niet de enige die bang was. John zag het in de ogen van zijn tegenstander, zijn vijand. En hij wist dat hij zelf ook bang was, maar eigenlijk net als zijn vijand probeerde hij die angst niet te tonen. Waar zou die ander bang voor zijn? Dat John hem zou neerschieten of dat er nog meer Amerikanen in de buurt waren? Zelf was hij bang dat deze Vietcong soldaat niet de enige was, maar dat er ongetwijfeld meer in de buurt zouden rondhangen.

8be9973666989875ddd9ad2833065d65_medium.

Gewoon een man met een geweer

angsten uitstaand keer op keer:

'Ga ik deze waanzin overleven

of moet ook ik mijn leven geven?'

 

Nooit eerder had Dung Quan een Amerikaan van zo dichtbij gezien en iets in hem zij hem dat die Amerikaan net zo bang voor hem was als andersom. Wat moest hij nu doen? Moest hij hem doodschieten? Ja, want het is een vijand. Een vijand van zijn land en dus ook van hem. Gewoon een soldaat die mogelijk kameraden van hem had gedood. Zoals hij mogelijk kameraden van hem had gedood. Dung Quan keek eens naar de vrouw en zag haar angsten, en zag daarnaast nog wat. Iets wat hij niet kon plaatsen. Het leek alsof die vrouw haar best deed om te voorkomen dat er zou worden geschoten, maar dat was niet wat hij niet kon plaatsen. Natuurlijk was ze daar bang voor, want het zou ook haar eigen dood betekenen. Hij zag nog iets anders in de vastberaden ogen van de vrouw. Liefde … zag hij liefde in de ogen van de vrouw? Liefde voor hem en ook liefde voor die Amerikaan? Wie was die vrouw? Maar Dung Quan wist één ding zeker. Nooit zou hij schieten zolang die vrouw daar zou blijven staan. En ergens zag hij dat ook in de ogen van de Amerikaan.

95b294339e094d632003ef27eb8dbe78_medium.

Gewoon een man met een geweer

angsten uitstaand keer op keer:

'Ga ik deze waanzin overleven

of moet ook ik mijn leven geven?'

 

Ahn Chau zag wat de anderen ook zagen. Ze zag dat geen van beide mannen het lef zou hebben om te gaan schieten zolang zij trillend van angst tussen beide mannen in zou blijven staan. Inwendig bad ze tot God en vroeg om kracht. Kracht om de levens van beide mannen te sparen. Kracht om te zorgen dat beide mannen in ieder geval nog één kerst zouden meemaken in hun toch ook nog jonge levens. Kracht om ze zo ver te krijgen dat ze hun geweer zouden laten zakken en elkaar zouden begrijpen. Zachtjes zakte ze door haar knieën en nam een biddende houding aan, terwijl ze terloops keek naar de reacties van de beide mannen en ze dankte God voor de reacties die ze zag.

John zag hoe ze was gaan zitten en hoe ze begon te bidden tot God. Maar ze hoefde niet bang voor hem te zijn. Nooit zou hij haar iets aandoen. Hij merkte dat zijn geweer wat zakte en hoe een traan in zijn ogen kwam. Hij kon er niks aan doen, hij bezat niet de kracht om zich ertegen te verzetten. John zakte ook en legde een arm om de vrouw heen.

Dung Quan zag het ook en keek naar de vrouw die zat te bidden tot een God die in zijn land niet werd getolereerd, maar waar hij wel van gehoord had. Ook zijn geweer begon te zakken en hij voelde hoe ook hij zich niet langer kon verzetten tegen dat wat hij al zolang wilde. Huilen om al de jonge mannen die aan gort waren geschoten. Hij liet zich zakken en even keek hij naar de jonge Amerikaan en net als hem sloeg hij een arm om de vrouw heen.

Twee armen raakten elkaar, maar verbraken dat contact niet. Twee paar ogen keken elkaar aan en zagen in elkanders ogen dat ze beiden maar één ding wilden. En zonder een woord te zeggen knikten ze en stonden ze op. Ahn Chau bleef zitten, maar ze wist dat ze gewonnen had. Ze zag hoe de twee gezworen vijanden elkaar nog één keer aankeken en hun geweer op de grond lieten vallen. Die avond, Kerstavond , vierden een jonge Vietnamese vrouw Kerst samen met twee jonge mannen die beiden daarna weer het strijdgewoel zouden opzoeken. Maar deze avond, deze avond waren het jongens die genoten van een Vrede die beiden al zolang misten.

https://www.youtube.com/watch?v=jhdFe3evXpk

*Candice*

02/02/2019 14:29

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert