Ongeremd

Door Compassie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

6ac94ef582c4beb42391fa802b82bb45_medium.

‘Echt tof om hier weer te zijn!’ hoor ik iemand door de roodfluwelen bioscoopzaal roepen.  De enthousiaste kreet komt van een tengere jongen. Een volle haardos siert zijn gelaat. Samen met een oudere vrouw loopt hij wat zoekend heen en weer. Het lijkt wel of hij danst, zo licht beweegt hij zich door het zijpad. En dat met een opvallend zware stem. Iedereen kan hem gewoon letterlijk verstaan. ‘It’s so overwhelming! Echt fantastisch!’ Meer bezoekers kijken verbaasd om. Wat is dat voor een figuur? Als een kind zo blij rent hij de treden van de brede trap af en weer op. De vrouw wacht rustig af. Zou het zijn moeder zijn? Of misschien een begeleidster, een vrijwilliger die hem bijstaat tijdens een dagje uit? Ik zucht, soms word ik zo moe van mezelf. Mijn ogen lijken altijd op anderen te zijn gericht. Laat die andere bioscoopbezoekers toch. Snel stroop ik de mouwen van m’n trui naar beneden. Een gewoonte die er nog altijd is.

Het zijn vanmiddag vrije plaatsen. Toeval of niet, het markante stel gaat vlak voor me zitten. De donkerbruine lokken van de jongen wapperen springerig rond zijn spichtige gezicht wanneer hij ongegeneerd in het zachte pluche ploft. Ik buig me wat voorover en doe alsof ik iets in m’n handtas zoek. Onverwachts kijkt hij naar achteren. Pijlsnel kruizen onze blikken elkaar. Even lijkt het alsof ik oog in oog sta met de hoofdpersoon uit de film van vandaag: Alex Honnold, de free solo klimmer voor wie geen wand te steil is. M’n hartslag versnelt. Nee, het is hem niet, ik weet het zeker. Alhoewel zijn ogen, zijn expressie, alsof hij …

‘Wat een luxe, hier heb ik echt naar verlangd!’ De vrouw draait zich naar hem toe en geeft hem een dikke zoen bovenop z’n kruin. ‘Het is een lange tijd geweest, maar heb je er ook iets aangehad?’ De jongen bevrijdt zich uit haar omhelzing en recht zijn rug ‘Heel veel, ik heb er zeker heel veel aan gehad.’ Abrupt staat hij op om zijn jas uit te trekken. ‘Zeg, Ruben,’ begint de vrouw, ‘lukt het allemaal nog financieel? Je kan geld bij me lenen. Echt waar, geen probleem.’ Rubens toon wordt nu wat zachter en vlakker ‘Ja, misschien klop ik wel bij je aan. Ik heb nog geld voor een maand ongeveer.’ Dan is het even stil. ‘Weet je … pap gaf me vanmorgen de tip om nu vooral de tijd te nemen. Dat ik nu op een keerpunt in m’n leven sta en dat het goed is de afgelopen maanden eerst te verwerken. Daar zit ook wel wat in.’ Z’n moeder knikt, haar reactie gaat op in de luide klanken van de voorfilm die start.

Anderhalf uur later rolt de aftiteling over het doek. Bezoekers kunnen weer opgelucht ademhalen. ‘Wauww, awesome!' slaakt Ruben uit. Spontaan veert hij op, applaudisseert uitgelaten en roept zo hard als hij kan ‘So impressive! Indrukwekkender dan alle bergen van India en Nepal bij elkaar!’

 

30/01/2019 12:55

Reacties (1) 

30/01/2019 13:17
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert