1299 Maansverduistering op maandag

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

De nacht is om te beginnen al absurd licht en helder. Ik heb zelden zo’n heldere volle maan gezien, gisteravond, voor het naar bed gaan. Nu is alles anders. Ik ben toch al vroeg wakker en dan is het niet zo moeilijk om even naar buiten te lopen.

Langzaam kruipt de aarde voor de maan en wordt de volle maan een halve maan, maar dan anders. Hij schuift vrij snel op en even later is de maan weg, tenminste, je ziet hem nog wel, maar in onze schaduw. Hoe dat normaal zit met volle maan en eerste kwartier en zo zit weet ik ook niet precies, maar wel dat dit vrij zeldzaam is, want dat heb ik gelezen. Maar wat is er nu eigenlijk anders? Een gewone sikkel is toch ook omdat wij in de weg staan? Kan iemand dat even uitleggen? Het gaat wel lekker snel. Ik loop een paar keer naar buiten om een foto te maken. Het is roetkoud, zou mijn moeder zeggen. Zij is nooit ver weg.

Wat mij wel verbaast is dat de maan er door de lens van mijn iPhone heel anders uitziet dan de echte maan. Ongelofelijk wat een verschil. De echte maan is al lang en breed een roodbruinachtig schijfje met een zilveren randje geworden, terwijl de maan op mijn scherm nog vol is. Nee, eerst zie ik wat ik buiten de lens ook zie en dan opeens maakt hij er een volle maan van, zomaar. Ik kijk ook langs de camera en dan zie ik heel wat anders. Hoe kan ik dit laten zien als bewijs van een maansverduistering? Hoe komt het eigenlijk? Doen de mannen van Apple dit expres omdat wij geen maansverduisteringen mogen fotograferen? Ik ben niet zo van de samenzweringen, dus misschien is er een technische reden voor met focus en brandpuntsafstand en al die andere zaken waar je wel iets van weet maar niet het fijne.

Nog steeds is de maan niet op zijn verduisterdst, maar ik maak toch steeds een foto, ook om het proces vast te leggen. Zowel het proces van de verduistering als de misleiding. Je ziet er op camera eigenlijk niks van. Het wordt meer een klein stipje dan een mooie maansverduistering zoals ik die met mijn eigen ogen zie. Daarmee schaar ik mij met mijn iPhone onder de amateurs, dat moge duidelijk zijn. Gebrek aan scherpte en waarnemingsvermogen. Er gaat toch niks boven de eigen waarneming en beleving, ook al is het roetkoud. Juist als het roetkoud is. Dat maakt het eerder nog echter. Doe je jas aan, zou ze zeggen.

Ate Vegter, 22 januari 2019


bloed prikken:
www.atevegter.wordpress.com/99

22/01/2019 07:12

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert