1297 Eén steden tocht

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Ken je dat, dat je je schaatsen wil laten slijpen op de dag dat je wil gaan schaatsen? Ik ken het maar al te goed en ik ben niet de enige want op die dag dat je eindelijk kunt schaatsen is het hartstikke druk in de winkel van meneer De Jong en al die mensen willen op het laatste moment hun schaatsen laten slijpen, waardoor ik er maar van af zie. Ken je dat, dat je je schaatsen wil laten slijpen en het vervolgens helemaal vergeet?

Zaterdag is iedereen al vroeg de deur uit. Lief is naar haar werk. Het is juryweekend en nu wordt bepaald wie de winnende fotografen zijn. Piep is ongeduldig want ze mag pas om negen uur op de iPad en ze mag nu ook nog niet een berichtje sturen naar Dassie om te komen spelen. Gelukkig is daar het grote Deen Knuffeldieren Stickeralbum, waar leuke puzzels in staan en mooie verhaaltjes en wetenswaardigheden. Wist je dat katten heel goed kleine plekjes kunnen vinden om zich te verstoppen? Jazeker, Tommy verstopt zich maar al te graag, in een boodschappentas, een krantendoos, een mandje, een lege doos in de kast. Eigenlijk wil hij overal liggen behalve in zijn eigen mandje. Zijn favoriete plek is op dit moment onze leren Leolux-stoel, waarin hij het liefst lekker lui ligt te slapen. Even later wordt er geappt met Dassie die nog weer even later binnenstormt. De meisjes gaan naar boven en nog weer even later rennen ze samen de deur uit: ‘Doei pap! We gaan bij Dassie spelen!’

De stilte valt over het huis als een laken over de tafel. Alles is wit en open. Ik pak mijn boek, Volledige Vergunning van Midas Dekker, wat ik lees op aanraden van Jeroen van 1614, omdat ik dan zijn gedrevenheid kan proeven en zo lezende bedenk ik dat Midas lekker schrijft en dat ik wel de hele dag in de kroeg zou willen zitten.

In mijn ooghoek knippert een klein zwart lichtje. Eigenlijk zijn het er twee, maar omdat ik bijna altijd lees zonder bril is alles daarbuiten vervaagd, maar het signaal is duidelijk genoeg. Ik weet heel goed wie daar amechtig naar mij liggen te knipogen. Het zijn de stompe Vikingjongens die graag een beurt willen. Ik sta op, ga naar boven, douchen en aankleden, neem nog een slok koffie en pak de schaatsen, op naar de winkel van meneer De Jong.

Mevrouw De Jong is vriendelijk als altijd en schrijft alles op het bonnetje, Vegte zonder r, maar ik laat het zo, omdat ik dat mooi vind. Wanneer ik betaal schrijft ze er in echte moederletters bij ‘Voldaan!’. Haar zoon pakt de schaatsen op en zegt: ‘Ik slijp ze gelijk wel even.’ We bedanken elkaar hartelijk. Ik ga naar huis, lezen, boodschappen doen en vergeten. Om half vijf zie ik de zoon van De Jong aankomen met mijn schaatsen in de hand. Ik loop naar de deur en verontschuldig mijn nalatige geheugen. Dat geeft niks. Of ik de beschermers van binnen goed wil schoonmaken, want die zitten vol roest. Die beschermers zijn nog van de oude noren van mijn vader, maar dat weet niemand. Ik gooi er afwasmiddel in en poets ze zo schoon mogelijk. Dan leg ik ze in de vaatwasser. De vraag is nu, zal het lang genoeg gaan vriezen om een rondje Monnickendam te maken?

Ate Vegter, 20 januari 2019


het Singelfestival:
www.atevegter.wordpress.com/97


 

20/01/2019 08:27

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert