Stedentrip Parijs (1) enkele bezienswaardigheden

Door ZiaRia gepubliceerd in Reizen en vakantie

Parijs is een zeer oude stad. Al in 300 voor Chr was het een vestiging en handelsplaats van de Parisii, een stam die tot de Keltisch-Gallische Senones behoorde en destijds langs de Seine leefde. Toen de Romeinen de streek veroverden in 52 voor Chr, werd de plaats in het Latijn Lutetia Parisiorum of kortweg Lutetia genoemd. Aan het eind van het Romeinse Rijk was de gangbare naam weer Parisius geworden en uiteindelijk werd daar de huidige naam van afgeleid, in het Frans: Paris.

Basilique St. Denis

56859ac75a777daef4aa1f378688c337_medium.Deze grote middeleeuwse abdijkerk werd genoemd naar de heilige Dionysius (in het Frans: Saint Denis). Omstreeks 300 was Dionysius – volgens geschiedkundige bronnen – bisschop van Parijs; hij zou met 6 andere missionarissen door de toenmalige Romeinse paus Fabianus naar Gallië zijn gestuurd om de bevolking daar te kerstenen. De niet-christelijke priesters lieten hen echter arresteren. Volgens de legende stierven Dionysius en twee van zijn volgelingen (Eleutherius en Rusticus) een marteldood op de heuvel van Montmartre (vroeger Mons Martyrum oftewel Heuvel van de Martelaren), omdat zij hun geloof niet wilden afzweren: hun hoofd werd afgehakt. Het mirakel zit in wat er daarna zou zijn gebeurd: Dionysius zou met zijn afgehakte hoofd onder de arm nog circa 10 kilometers hebben doorgelopen naar de plaats waar bij wilde worden begraven. Hier werd hij niet alleen begraven, maar er werd later een adbij met (indrukwekkende) kerk te zijner ere gebouwd.

38213e2f52b4d559152a03a83e44c73b_medium.Rond 1135 werd de abdijkerk zo goed als herbouwd en het werd het eerste gebouw in Parijs, dat in de gotische stijl werd opgetrokken. Als reden voor de herbouw gaf de abt, dat de kerk te klein en vooral veel te smal was. Hij zou gezegd hebben, dat het tijdens hoogtijdagen zo druk was in de oude kerk, “dat de vrouwen letterlijk over de hoofden van de mannen naar het altaar moesten lopen voor de hostie”.

De abdijkerk van St. Denis fungeerde overigens ook als koninklijke crypte. Hier werden van de 10e tot en met de 18e eeuw vrijwel alle Franse koningen en koninginnen begraven c.q. bijgezet. Zelfs hetgeen van de stoffelijke resten van het laatste koningspaar (Louis XVI en Marie-Antoinette) na hun onthoofding tijdens de Franse Revolutie (1789-1799) werd teruggevonden, is hier later bijgezet.

Arc de Triomphe

8cf5f590b6b96acff6b3f1590448bf50_medium.De Arc de Triomphe is van een latere tijd en werd in 1806 gebouwd, in opdracht van keizer Napoléon I (1769-1821) om de overwinningen in zijn expansie-oorlogen te herdenken. Het ontwerp was aanvankelijk zo groot, dat na 2 jaar nog slechts de fundering klaar was. Maar Napoléon wilde een en ander klaar hebben voordat zijn (tweede) vrouw Marie-Louise van Oostenrijk (achternicht van Marie-Antoinette) in Parijs arriveerde. Er werd – bij gebrek aan beter – daarom voor haar aankomst in Parijs een houten ‘nep’-Arc de Triomphe opgetrokken op de bestaande fundering.

Op 7 augustus 1919 was het markante monument het middelpunt van een grote parade om het einde van de Eerste Wereldoorlog te memoreren.

2a2fe381f7cf940a3e3e4df43b2d1370_medium.Eén stunt liet velen echter doodsangsten uitstaan: gevechtspiloot Charles Godefroy (1888-1958) besloot namelijk om met zijn dubbeldekkersvliegtuig (een zogenaamde Nieuport 11) niet over, maar dòòr de Arc de Triomphe te vliegen. Hij miste ternauwernood de tram, die er reed, maar slaagde in zijn opzet. Artikelen werden erover geschreven, foto’s gepubliceerd, maar een film van de stunt werd door de politie verboden, omdat men bang was voor na-apers. Godefroy kreeg echter alleen een waarschuwing.

Rondom de Arc de Triomphe ligt zo ongeveer de grootste verkeersrotonde ter wereld. Vanaf 12 verschillende straten komt het verkeer hier samen. Bij gebrek aan verkeerslichten en straatmarkeringen is het vaak een chaotische ‘ieder voor zich’-wirwar, die soms elke beschrijving tart. Voetgangers zouden op deze drukke rotonde geen schijn van kans hebben ooit over te kunnen steken; gelukkig voor hen is er een ondergrondse oversteekplaats.

Place de la Concorde

4c2001061ca4d543c20586dddbbb2cb6_medium.Het was koning Lodewijk XV (1710-1774), die in 1763 opdracht gaf tot de aanleg van het grote publieke plein Place de la Concorde. Aanvankelijk heette het echter Place Louis XV, mede omdat er middenop een gigantisch beeld van de koning te paard was geplaatst. In 1770 was het plein nog de trouwlocatie van Lodewijk XVI en Marie-Antoinette. Er was een tijdelijke ‘huwelijkstempel’ op het plein gebouwd, waar het spektakel in plaatsvond. Toen echter erna vuurwerk werd afgestoken ter verhoging van de feestvreugde, vloog deze huwelijkstempel in brand. Het bruidspaar bleef ongedeerd, maar 130 mensen kwamen om in de paniek, die door de brand ontstond.

Tijdens de Franse Revolutie werd het beeld van Lodewijk XV weggehaald. Na verschillende herbenoemingen, waaronder Place de la Révolution (1792), Place de la Concorde (1795), Place Louis XV (1814), Place Louis XVI (1826), besloot men in 1830 tot de definitieve naam voor het grote plein: Place de la Concorde.

0b596137ca095ae60b62a440fac03dc7_medium.Hier staat overigens het oudste monument van Parijs: de Obélisque de Louxor, een 3300 jaar oude obelisk. In 1829 werd de obelisk door de toenmalige Ottomaanse bestuurder van Egypte, Mohammed Ali Pasha al-Mas'ud ibn Agha (1769-1849) geschonken aan koning Charles X (1757-1836). Maar de obelisk was bijna 23 meter hoog en woog maar liefst 250 ton! Het vervoer ervan bleek zo ingewikkeld, dat het geschenk pas in 1833 in Parijs aankwam en in 1836 op de Place de la Concorde kon worden neergezet, in het bijzijn van de (op)volgende koning, namelijk Louis-Philippe I (1773-1850).

Palais Garnier (Opéra National de Paris)

Sinds 1821 was de Parijse opera gevestigd in een pand aan de rue Le Peletier, in een dichtbebouwde en drukbevolkte wijk van Parijs. Hoewel het de bedoeling was ergens anders een nieuw operagebouw te bouwen, gebeurde er jarenlang niets. Tot 14 januari 1858. Toen werd de nauwe straat voor het operagebouw namelijk het toneel van een moordaanslag op (het rijtuig van) keizer Napoléon III (1808-1873). 05d95e456c5015a0e9cc23a6d7aa130a_medium.Napoléon III overleefde, maar zijn paarden en 8 omstanders werden gedood en er waren zeker 100 gewonden. De geschokte keizer gaf daarop opdracht tot de bouw van een nieuw operagebouw, met een speciale en goed beveiligde entree voor hemzelf.

Een nieuwe plek werd gevonden aan de Boulevard des Capucines en men startte met de bouw in 1865. Toch moesten er een flink aantal hobbels worden genomen. Bij het leggen van de fundering ontdekte men bijvoorbeeld een groot ondergronds meer, tijdens de navolgende Frans-Pruisische oorlog (1870-1871) werd Parijs drie maanden lang door de Pruisen belegerd, en tijdens het korte bewind van de Commune de Paris (maart-mei 1871) trachtte men architect Garnier te ontslaan. Daarnaast brandde het oude operagebouw in de rue Le Peletier ook nog eens tot de grond af.

e2a9485e72dc106b2199b89a0d7a476b_medium.998d0fc671486c661ec728361df98cdd_medium.

 

 

 

 

 

 

In januari 1875 was het excessief luxueuze pand, een paleis waardig, dan eindelijk klaar. Eén van de vele extravagante ornamenten, die in het oog springen, is de enorme bronzen en kristallen kroonluchter. Het peperdure ding was aanvankelijk zeer omstreden, want de loges vanaf de 4e rij konden er het toneel niet meer door zien. Verder was door de kroonluchter het zo mooi beschilderde plafond onzichtbaar geworden. Op enig moment viel ook nog één van de contragewichten naar beneden, waardoor iemand in het publiek werd gedood. Toch mocht de monstreuze kroonluchter blijven hangen.

Centre Georges Pompidou (Centre Pompidou)

80ed6d8c9e3a63ae48f46d3d9cc5c5eb_medium.Het Centre Pompidou is een 20e eeuw complex, dat werd gebouwd in opdracht van de toenmalige president van Frankrijk, Georges Pompidou (1911-1974). De bouw van het postmoderne centrum werd gestart in 1971 en duurde tot en met 1976; op 31 januari 1977 werd het officieel geopend.

Voor dit complex keerden de ontwerpers de traditionele bouw de rug toe; functionele en structurele elementen van de gebouwen werden niet aan de binnenkant, maar aan de buitenkant geplaatst. Daarnaast kregen ze allemaal een kleurcode naar functie: blauw voor luchtkanalen, groen voor waterafvoeren, geel voor electriciteit en rood voor de liften.

eca0890b91bd96737b561913c47bff1d_medium.Er in gevestigd zijn onder meer de Bibliothèque publique d’information, het Musée National d’Art Moderne en het IRCAM (Institut de Recherche et Coordination Acoustique/Musique). De bibliotheek is daarbij één van de meest bezochte bibliotheken in de wereld met circa 14.500 bezoekers per dag. Wat daarbij helpt, is dat je geen lidmaatschap nodig hebt. Echter, lees- of onderzoekwerk zal aan één van de 1.800 leestafels moeten plaatsvinden, want niets van de bibliotheek wordt uitgeleend.

e6f7d3e41715ccc23c21772c1891d8a3_medium.Verbazingwekkend is, dat het Centre Pompidou vandaag de dag populairder lijkt te zijn geworden dan de Eiffeltoren. Het hele complex was ontworpen om 8.000 bezoekers per dag te kunnen verwerken, maar er komen er inmiddels ruim 5x zoveel. Naar schatting hebben nu meer dan 180 miljoen mensen het Centre Pompidou bezocht. Al die drukte eist zijn tol. In 1997 vond al een eerste, grote en broodnodige renovatie plaats.

 

Verteld door:

© ZiaRia.

(2019) Foto's: Office.microsoft.com, Pixabay.com, Wikimedia Commons.

 

dc1405f19d23dca2389355dbc148063b_medium.Kijk voor andere artikelen en verhalen eventueel ook eens naar:

Stedentrip-Londen-(1)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Londen-(2)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Londen-(3)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Londen-(4)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Londen-(5)-enkele-bezienswaardigheden

Stedentrip-Londen-(6)-enkele-bezienswaardigheden

Of lees verder op:

https://tallsay.com/ziaria of

https://ziariasblog.wordpress.com/

 

16/01/2019 14:03

Reacties (10) 

1
21/01/2019 10:39
Mooie informatie, ben weer wat meer te weten gekomen over deze stad.
2
16/01/2019 23:59
Gaaf, die achtergrond informatie bij de bezienswaardigheden van deze Europese wereldstad, die bij mij niet heel hoog scoort (ik heb meer iets met Londen, Barcelona, Wenen...) en dat ligt niet aan deze stad - die is prachtig en ik ben er meermaals geweest - maar aan de bevolking.
17/01/2019 07:37
Daar kan ik me wel wat in vinden.
1
16/01/2019 19:26
bedankt voor de informatie
1
16/01/2019 16:34
Mooie opsomming van een aantal highlights van Parijs en hun geschiedenis.
Het Centre Pompidou heb ik altijd afschuwelijk gevonden. Dat mogen ze van mij meteen slopen. Een schandvlek binnen een prachtige stad met mooie monumenten.

Mijn persoonlijke favorieten waren/zijn trouwens 'Les halles' (de oude markt), en het Louvre. En niet te vergeten de Sacré-Cœur.
Les Halles heb ik halverwege de jaren '60 nog in de oude glorie gezien. Zo jammer dat ze die afgebroken hebben!
1
17/01/2019 07:42
Mooi kan ik het Centre Pompidou ook niet vinden; het had beter bij de hoogbouw van een moderne zakencentrum kunnen worden gebouwd. Toch komen er bijzonder veel mensen op af.
1
16/01/2019 15:04
Informatief en leerzaam. Ik heb Parijs al diverse keren bezocht, maar toch las ik hier een en ander wat ik nog niet wist of had gezien. Wordt weer een leuke serie, denk ik.
1
ZiaRia tegen Asmay
16/01/2019 15:06
Dank! Er volgen inderdaad nog een paar delen.
1
16/01/2019 14:59
Wat een leuke achtergrondstukjes weer bij deze bezienswaardigheden!
1
16/01/2019 14:56
Leuke trips en feitjes.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert